Wetenschapsdag

Jaarlijks organiseert de Universiteit Leiden op uiteenlopende faculteiten de Wetenschapsdag, altijd op een zondag in de herfstvakantie. Kinderen vanaf ongeveer een jaar of zes kunnen dan op een speelse manier kennismaken met diverse wetenschappelijke disciplines. Alles is gratis toegankelijk, al moet je soms wel even op je beurt wachten. Ik vind dit zo'n leuk initiatief! Inmiddels ben ik er al met verschillende oppaskindjes geweest, en ook dit jaar lieten we ons weer inwijden in de wondere wereld van de wetenschap, ditmaal samen met ons twaalfjarige logeetje.

Hoewel het aanbod dit jaar wat was uitgekleed (geen zaal vol met proefjes, zonnecellenauto's en stikstofdemonstraties meer in het Gorlaeuslab), was er gelukkig nog genoeg te beleven. In het LUMC konden de kinderen van alles te weten komen over geneeskunde, in de Hortus over biologie en in de Sterrewacht waren zowel natuurkunde, wiskunde, sterrenkunde als geschiedenis en antropologie vertegenwoordigd. Hier was gelukkig nog wel een fijn ouderwets proefje te doen: Slimey maken door zelf lekker allerlei chemische goedjes bij elkaar te gooien. 

Omdat de Sterrewacht het meest diverse programma en bovendien dit proefje boodt (én natuurlijk omdat sterren cool zijn), begaven we ons daar maar naartoe. De ouder-en-kind-lezingen, het Griekse vazen beschilderen en Chinese rituelen naspelen lieten we voor wat het was... wij gingen voor de 'hardcore exacte wetenschap'. Hieronder nog maar weer eens een fotoverslagje.

 Zo'n schattig gezicht: die kinderen in hun labjasjes

 

Puzzelen met het menselijk skelet

 De puzzels van Vierkant voor Wiskunde waren favoriet bij onze logee én bij Beer

Fijne geometrische bouwwerkjes maken

 Even naar het bezoekerscentrum van de Sterrewacht

Door een oude sterrenkijker kijken

algen bestuderen onder de microscoop

vleesetende planten in de Hortus, griezelig hoor...

Projectje

In ons weekoverzicht was al eerder het lapje stof voor mijn nieuwe projectje te zien. En dit is het dan geworden: ik heb mij aan een nieuw model poppenkind gewaagd. 

De oplettende lezer herinnert zich misschien dat ik ook een bol bruine wol had gekocht. Die was bedoeld voor de haartjes. Het plan was al wel om een mutsje met pompom te maken, maar het leek me leuk als daar ook wat haartjes onderuit staken. Helaas werkte dat niet zoals ik had gedacht, dus dat komt dan wel bij een volgend project. Niettemin is het wel en lieve, soepele knuffelpop geworden. Ze viel gelukkig in de smaak bij de doelgroep: Yuzuki is blij met haar popje!

Deze week zag ik... baby's

Deze week zag ik relatief veel baby's, onder andere één bij een kraamvisite. Voor het nieuwgeboren kindje maakte ik weer een knuffelpopje. Een paarse dit keer, want ik wist dat de moeder ook het één en ander aan paarse spulletjes voor het kleintje had gemaakt (onder andere een gehaakte kat, waar mijn popje meteen vriendschap mee sloot).

Zo'n klein kindje is echt superschattig. En als ze groter worden natuurlijk ook: dan gaan ze leren lopen, spelen ze met zoveel fantasie en gaan ze grappige dingen zeggen en... u begrijpt, ik voel mij als een verjaardagstaart die nodig aangesneden moet worden (dat komt niet speciaal door al die baby's hoor, heeft vooral ook met allerlei andere dingen te maken). En die passage uit 'Elementaire Deeltjes' van Michel Houellebecq speelt weer door mijn hoofd:

"Onze ellende bereikt zijn hoogtepunt pas wanneer we de praktische mogelijkheid van het geluk in een niet al te verre toekomst zien blinken."

Ach... laat ik niet zo pathetisch doen. Zo ellendig is het allemaal niet.

Kijk mee met de andere DWZI'ers bij Merula



Logeren

Alweer een tijdje geleden boende ik Beers Lego. Nu zijn ook zijn piratenschepen weer schoon, en meteen was er iemand die er graag mee wilde spelen. Het afgelopen weekend stond onze hele eettafel vol met Playmobil en vanmiddag was ook de salontafel in beslag genomen door een groot spelbord, bordspelgeld, dobbelstenen en aanverwante zaken. Onze huiskamer was één groot speelhol geworden. Dat lieten we overigens gewoon zelf ontstaan, hoor. Ons keurig opgevoedde logeetje wilde telkens alle Playmobil weer netjes opruimen, maar wij zeiden: "Nee hoor, laat maar lekker staan. Dan kunnen we morgen meteen weer verder spelen."

Het huis is nu dusdanig op orde dat we logees kunnen ontvangen. Een enkele laatste verhuisdoos kan nu makkelijk even opzij worden gezet als er ergens een luchtbedje moet liggen. Afgelopen weekend was mijn voormalig oppaskindje de eerste en komend weekend komen er studievrienden van Beer. Wat hebben we genoten dat dat jochie er was. Met hem op stap naar Open Monumentendag: luisteren naar een heksenverhaal, een speurtocht met historische figuren en nog veel meer. We eindigden onze monumententocht in ons favoriete pannenkoekenhuis met e-nor-me pannenkoeken. Hopelijk heeft onze logé net zo genoten als wij.

Ik geniet er ook van om te zien hoe Beer met hem omgaat: wat stoerder, wat stoeieriger en met minstens evenveel plezier als ik. Ik zie hoe we elkaar aanvullen in de omgang met zo'n mannetje. En ik fantaseer stiekum even verder...

Oh ja, daarom ook alweer

Tja, die mooie testbeeldklok. Vervolgens moest ik mijn jonge bezoek uitleggen waarom dat nou zo grappig is, zo'n klok met al die strepen en kleurtjes. Het meisje op de foto hiernaast vroeg me ernaar. Ze is nu al wat ouder dan op het plaatje hoor,  maar dit is toen ik nog wel eens op haar paste. Ze wist wel dat het testbeeld iets van vroeger was.

Ik probeerde te zeggen waarom ik er een nostalgisch gevoel bij heb. Dat had ik nog niet eerder onder woorden gebracht. Als vanzelfsprekend vertelde ik dat ik het vaak zag als we zaten te wachten totdat de kinderprogramma's kwamen. Die kwamen altijd het eerst, aan het einde van de middag. Eerder op de dag was er geen uitzending en dan zag je dit. Daarom heb ik er misschien meer een herinnering aan dan grote mensen van destijds, die zagen het veel minder omdat er al programma's te zien waren als zij de tv eens aanzetten. Terwijl het eruit floepte wist ik dat dàt het inderdaad was. Het was voor mij aldoor zo duidelijk dat ik het niet eens in woorden bedacht had en er niet bij stil had gestaan. Een kind om je heen vraagt je om uitleg en dwingt je op die manier stil te staan bij wat je vindt en doet.

Oh ja, bedacht ik me. Daarom wou ik ook alweer graag kinderen: door dit soort voorvalletjes sta je bewuster stil bij het een en ander en geniet je er daardoor (denk ik) ook meer van. Erg leerzaam bovendien. Op jouw beurt leer je je kind ook van alles om zijn weg te vinden in deze wereld. Het lijkt me fantastisch om zo direct getuige te zijn van hoe iemand zich ontwikkelt en daar ook nog (enigszins?) aan bij te dragen. Zo help je elkaar, ieder op zijn eigen manier. En iets met liefde doorgeven.