Wetenschapsdag

Jaarlijks organiseert de Universiteit Leiden op uiteenlopende faculteiten de Wetenschapsdag, altijd op een zondag in de herfstvakantie. Kinderen vanaf ongeveer een jaar of zes kunnen dan op een speelse manier kennismaken met diverse wetenschappelijke disciplines. Alles is gratis toegankelijk, al moet je soms wel even op je beurt wachten. Ik vind dit zo'n leuk initiatief! Inmiddels ben ik er al met verschillende oppaskindjes geweest, en ook dit jaar lieten we ons weer inwijden in de wondere wereld van de wetenschap, ditmaal samen met ons twaalfjarige logeetje.

Hoewel het aanbod dit jaar wat was uitgekleed (geen zaal vol met proefjes, zonnecellenauto's en stikstofdemonstraties meer in het Gorlaeuslab), was er gelukkig nog genoeg te beleven. In het LUMC konden de kinderen van alles te weten komen over geneeskunde, in de Hortus over biologie en in de Sterrewacht waren zowel natuurkunde, wiskunde, sterrenkunde als geschiedenis en antropologie vertegenwoordigd. Hier was gelukkig nog wel een fijn ouderwets proefje te doen: Slimey maken door zelf lekker allerlei chemische goedjes bij elkaar te gooien. 

Omdat de Sterrewacht het meest diverse programma en bovendien dit proefje boodt (én natuurlijk omdat sterren cool zijn), begaven we ons daar maar naartoe. De ouder-en-kind-lezingen, het Griekse vazen beschilderen en Chinese rituelen naspelen lieten we voor wat het was... wij gingen voor de 'hardcore exacte wetenschap'. Hieronder nog maar weer eens een fotoverslagje.

 Zo'n schattig gezicht: die kinderen in hun labjasjes

 

Puzzelen met het menselijk skelet

 De puzzels van Vierkant voor Wiskunde waren favoriet bij onze logee én bij Beer

Fijne geometrische bouwwerkjes maken

 Even naar het bezoekerscentrum van de Sterrewacht

Door een oude sterrenkijker kijken

algen bestuderen onder de microscoop

vleesetende planten in de Hortus, griezelig hoor...

Spiegel

Gisteravond deden Beer en ik weer mee aan een theatertweetup. Hoe dat in zijn werk gaat, heb ik hier al eens beschreven. Deze keer gingen we naar een voorstelling van één van onze theaterhelden: Boukje Schweigmann. Van tevoren wisten we al dat er maar dertig mensen in de zaal konden, dus dat het een heel intiem stuk zou worden. Verder wisten we eigenlijk niets. En dat bleek eigenlijk precies de juiste manier om de voorstelling in te gaan.

In de voorbespreking legde Boukje namelijk uit dat ze graag speelt met de verwachtingen van het publiek. Meestal komen de toeschouwers gehaast na een dag werken, even snel gegeten te hebben en te oppas te hebben geïnstrueerd, naar een theater waar ze vervolgens op een stoel van een afstand naar het podium gaan zitten kijken. 'Laat maar eens wat zien', is dan vaak de houding. Om er vervolgens meteen een oordeel over klaar te hebben. 

Bij voorstellingen van Boukje is dat anders. Bij haar voorstellingen zit je bijna nooit in die traditionele theatersetting en vaak werkt ze met bijzondere elementen, zoals water, zand, een grote wiek of een lange zweep. Deze keer doet ze dus iets met een spiegel en nee, ik ga verder maar niets verklappen... 

Ik kan wel zeggen dat het een prachtige, magische voorstelling was en Beer vond het zelfs nog mooier dan de voorstelling Wiek (ook van Boukje), waarvan we eerder dachten dat dit de mooiste voorstelling ever was. Ben je nu toch heel nieuwsgierig? Kijk dan maar even naar dit filmpje: 

 

Noordervondsten

Ons bezoek aan het theaterfestival Noorderzon was erg inspirerend. Afgezien van het op vakantie zijn, wat natuurlijk meestal op zich een ontspannend effect geeft, deden we veel nieuwe indrukken op en leerden we veel nieuwe kunstzinnige uitingen kennen. 

Zo zagen we onder meer de voorstelling 'The Table', een soort stand-up comedyvoorstelling door een bijzondere pop die werd bespeeld door drie poppenspelers. Wij vonden het echt hilarisch en hadden grote bewondering voor de dame uit het publiek die zomaar even voor de vuist weg de rol van één van de drie poppenspelers durfde over te nemen. In het onderstaande filmpje een interview met Moses, de hoofdrolspeler van de voorstelling.

Op Noorderzon is niet alleen veel theater, maar er zijn ook bijzondere bandjes. Zo was er bijvoorbeeld de groep Nordic uit Zweden, die experimentele folkmuziek speelt op traditionele instrumenten. Ik heb er niet zo veel verstand van, dus voor mij klinken sommige stukken als heerlijk authentiek gefiddel. Beer is daar overigens niet zo van. Hoe dat komt, kun je hier lezen.

En dan was er het zeer geslaagde concert van Of Monsters and Men. Ik had al eens een paar nummers van hen gehoord, maar door hun optreden op Noorderzon zijn we toch echt een beetje fan van ze geworden. Hieronder een amateurfilmpje van het concert, waarbij goed te zien is hoe het feest zich op deze warme dag voor een deel op het water afspeelde. Echt een supersfeertje daar! (liedje begint na 0.45 sec.)

Onze vakantie in beeld

We zijn weer teruggekeerd uit het hoge noorden. De afgelopen dagen verbleven we in Groningen en genoten we met volle teugen van de mooie stad, exclusieve winkeltjes, inspirerende voorstellingen op het theaterfestival Noorderzon (iets minder dan onze oorspronkelijke planning, vanwege de hitte) en vooral van de warmte en gastvrijheid van vriendin J. Hieronder een beeldverslag van onze Groningse avonturen.

 Eerste avond: met z'n drieën genieten van een enorme emmer friet.

Fijne sfeer op het Noorderzonterrein

Vriendin J. bij het kraampje van SuperSuus

 

Wij in het sfeervol verlichte Noorderplantsoen

Lekker bijkomen op J.'s knusse balkonnetje

Pokeren bij neefjelief: the winner takes it all!

Voorafgaand aan de voorstelling van de Pichet Klunchun Dance Company

Mooie projectie voorafgaand aan de voorstelling

Beer werd dertig in Groningen; onze gastvrouw verraste hem met slingers...

...en bakte taart voor hem!

Veel belangstelling voor het concert van Of Monsters and Men

Ah, dààr zaten ze dus...al die vlinders

 

Groningse groeten

Winkelen in de Folkingestraat

Onbeschaafd grote stapel overheerlijke pannenkoeken

Pleinvrees

We moesten naar een winkelcentrum waar we nooit komen, maar wat eigenlijk hooguit een kwartiertje fietsen bij ons vandaan is. Eenmaal aangekomen belden we op het afgesproken tijdstip een vooraf opgegeven telefoonnummer en toetsten we een code in, die we bij onze aanmelding hadden doorgekregen. Wat zou er gaan gebeuren?

Op pleinen waar een diversiteit aan mensen samenkomt en 'de ontmoeting in de lucht hangt', speelt OMSK momenteel de voorstelling Pleinvrees van theatermaakster Lotte van den Berg. Pleinvrees is een aanklacht tegen de afbraak van het sociale stelsel. Een nogal links thema en dus met name interessant voor een bepaald soort theaterliefhebbers, dacht ik. Het sterke van Pleinvrees bleek echter dat ook nietsvermoedende passanten in het stuk betrokken werden.

Voor voorbijgangers die er het fijne van willen weten...

Aan de telefoon horen we een monologue intérieur van een al wat oudere man. Net als ik na tien minuten Beer wil aankijken van 'Is dit het nou? Zullen we maar weer gaan?', merken we een verwarde man op het plein op, het hoofdpersonage van de voorstelling. Gekleed in trainingspak en teenslippers zoekt de eenzame man aansluiting bij de toeschouwers (te herkennen aan hun telefoon) en willekeurige bezoekers van het winkelcentrum. Gaandeweg werd zijn spel steeds groter en het was vooral een genot om de reacties te zien wanneer hij nietsvermoedende winkelcentrumbezoekers aansprak. Een jong Marokkaans gezin, een groepje verveelde pubermeisjes en een echtpaar met volle winkelwagen werden op deze manier voor ons ook personages. 

Ik kon niet echt meevoelen met de eenzaamheid van de man, daarvoor ging het niet diep genoeg en was de gimmick van het bellen meer een barrière dan een hulpmiddel. Het maakte me weliswaar betrokkener bij het stuk op zich, maar met het personage kwam ik niet in contact. Wél voelde ik mee met de pubers, die daar waarschijnlijk dagelijks zitten te chillen en nu zomaar in dit stuk betrokken werden. Is dat die ontmoeting, die er in de lucht zou hangen?

Wil je ook naar Pleinvrees van OMSK? De voorstelling is onder meer nog te zien in Groningen, Amersfoort, Rotterdam en Amsterdam. Aanmelden is gratis en kan via deze link (hier vind je ook meer info en de volledige speellijst).

Japans bezoek

Halverwege de middelbare school kreeg ik, via een vriendinnetje uit mijn klas, ineens een Japanse penvriendin. Mijn klasgenootje had er zelf al een, en haar vriendin wilde ook wel graag schrijven met een meisje in Nederland. Dat werd ik dus. Gaandeweg gingen mijn vriendin en ik allebei met beide meisjes schrijven. We werden ouder, gingen studeren en werken. We schreven wat minder frequent en vooral e-mails in plaats van brieven op speciaal versierd briefpapier (meestal roze en met mangapoppetjes vanuit Japan), maar aldoor hielden we contact. 

Afgelopen week was één van de Japanse penvriendinnen (die inmiddels naar Amerika is verhuisd) in Nederland met haar man en dochter. Ze was 'in de buurt' vanwege een bruiloft in Duitsland. Wij wilden hen natuurlijk graag ontmoeten en wat van Nederland (Amsterdam in dit geval) laten zien. Zo voeren we met hen in de stralende zon op een rondvaartboot door de Amsterdamse grachten. Door de overkapping op de boot kon ik helaas niet echt foto's maken van het uitzicht. Niettemin grappig om eens zo'n tochtje te maken als een echte toerist. Bovendien was het erg leuk mijn penvriendinnetje en haar gezin te zien.

Theaterfeestje

Het festivalseizoen is inmiddels in volle gang. Ook dit jaar vielen Werfpop, Deventer op Stelten, de Parade en het Over het IJ-festival in hetzelfde weekend. Gelukkig voor mij is de pont naar de NSDM-werf dichtbij mijn werk en zo dompelden een collega en ik ons op een doordeweekse avond onder in het theaterfeestje in Amsterdam-Noord. We genoten van het absurdisme, de muziek en de sociaal-maatschappelijke thematiek in 'Dutch Vinex Wonderboys'; het spelelement en de spanning in 'Creaturen', van verse appeltaart met cappucchino, van noedels met cashewnoten en van het feit dat het weliswaar erg hard waaide (en dus nogal koud was), maar toch ten minste droog bleef. De sfeer op het festival was perfect en we kwamen ook nog andere (oud-)collega's tegen.

Hoewel ik in de loop van de week nog een keer ga (ditmaal samen met Beer), ben ik benieuwd of het zal gaan lukken om alles op het festival te zien dat ik nog wil zien. Zo is er een voorstelling die meer een soort sociaal experiment lijkt te zijn, waarin het publiek in een soort spel wordt ingezet. Dat schijnt dit jaar de topper van het festival te zijn, dus nu maar hopen dat er nog kaarten zijn als wij gaan. Verder zijn er ook elk jaar de 'zeecontainervoorstellingen', van net afgestudeerden van de Toneelschool: daar kan natuurlijk altijd een pareltje bij zitten, maar soms ook is het bagger. Het bezoeken van die voorstellingen is wel een manier om veel te zien op een avond, want ze duren allemaal maar een kwartiertje en de toegang is maar een paar euro.

Het industriële van de NSDM-werf past ook erg goed bij het experimentele karakter van de voorstellingen, vind ik zelf. Dat ongepolijste heeft iets avontuurlijks, en heeft het bezoeken van een theatervoorstelling dat eigenlijk niet altijd? Ik vond het echt weer een feestje om rond te struinen tussen die vervallen pakhuizen en dergelijke en daar weer zoveel creativiteit en artisticiteit te treffen!

Deze week zag ik... Rome

Een kleine radiostilte op dit blog in de afgelopen week. Wij zaten namelijk heerlijk met z'n tweeën in Rome. Beer ontpopte zich als reisleider en wees me alle routes op de kaart, zocht metrohaltes op enz. enz. Wat is hij toch superlief! We hadden het geweldig en zagen hotspots als de Vaticaanse musea, de Sint Pieter, Spaanse trappen en Trevifontein, maar ook minder bekende bezienswaardigheden zoals het Keats-Shelley House en het Cimitero Acattolico, waar verschillende internationale beroemdheden begraven liggen. Ook gingen we met de trein een dagje naar Pompeï, wat bijzonder indrukwekkend was. We ontbeten elke dag met heerlijke brioche en ook van andere Italiaanse culinaire specialiteiten (ijs!) genoten we volop.

Eenmaal terug in Nederland wachtten ons deze mooie bos bloemen en lieve kaart van de studievriendin die op ons huis paste terwijl we weg waren. Dat was nog eens superleuk thuiskomen!

Kijk mee met de andere DWZI'ers bij Merula

Bij Leentje in Limburg

Vlak voor het nieuwe schooljaar is Leentje naar Limburg verhuisd voor haar droombaan op een vrije school. Vorig weekend ging ik een nachtje bij haar logeren: weer eens gezellig bijkletsen en kijken hoe ze woont daar in 'Limboland'. Het was voor mij een erg inspirerend bezoek en bovendien bleek Leentje op een erg leuke plek te zijn beland. 

We bezochten het winkelcentrum, wandelden door het bos, speelden het Kolonisten kaartspel, zongen onder de afwas hard mee met ABBA, hadden diepe en gezellige gesprekken en... aten Limburgse vlaai. Nadat we het hele winkelcentrum hadden doorgewandeld, ploften we aan het eind van de middag neer bij een bakkertje voor een kop koffie met vlaai. Toen we af wilden rekenen ging de zaak blijkbaar al bijna dicht. "Ik heb nog wat lekkers voor jullie," zei de dame achter de balie terwijl we afrekenden. We kregen een grote gebaksdoos met allemaal taartjes die over waren en bovendien nog een zak puntjes en een zak krentenbollen! De zaak ging dicht voor het weekend en dus konden ze het toch niet meer verkopen. Wij boften maar...

Het bezoek aan Leentje was niet alleen inspirerend van mens tot mens (om het maar even algemeen te zeggen), maar ook in praktische zin. Zo leerde ze me eenvoudig roux en guacamole te maken en verraste ze me met haar dessert van yoghurt met warme appelmoes en banaan. Ze vertelde ze me over haar stofzuiger zonder zakken en over BK Balanspannen met milieuvriendelijke anti-aanbaklaag. Daarnaast ontdekte ik zoveel interessante boeken in haar boekenkast, dat het onbegonnen werk was al die titels op te schrijven. Ik heb er dus maar even een foto van gemaakt (bookshelfporn! :-)). 

Logeren

Alweer een tijdje geleden boende ik Beers Lego. Nu zijn ook zijn piratenschepen weer schoon, en meteen was er iemand die er graag mee wilde spelen. Het afgelopen weekend stond onze hele eettafel vol met Playmobil en vanmiddag was ook de salontafel in beslag genomen door een groot spelbord, bordspelgeld, dobbelstenen en aanverwante zaken. Onze huiskamer was één groot speelhol geworden. Dat lieten we overigens gewoon zelf ontstaan, hoor. Ons keurig opgevoedde logeetje wilde telkens alle Playmobil weer netjes opruimen, maar wij zeiden: "Nee hoor, laat maar lekker staan. Dan kunnen we morgen meteen weer verder spelen."

Het huis is nu dusdanig op orde dat we logees kunnen ontvangen. Een enkele laatste verhuisdoos kan nu makkelijk even opzij worden gezet als er ergens een luchtbedje moet liggen. Afgelopen weekend was mijn voormalig oppaskindje de eerste en komend weekend komen er studievrienden van Beer. Wat hebben we genoten dat dat jochie er was. Met hem op stap naar Open Monumentendag: luisteren naar een heksenverhaal, een speurtocht met historische figuren en nog veel meer. We eindigden onze monumententocht in ons favoriete pannenkoekenhuis met e-nor-me pannenkoeken. Hopelijk heeft onze logé net zo genoten als wij.

Ik geniet er ook van om te zien hoe Beer met hem omgaat: wat stoerder, wat stoeieriger en met minstens evenveel plezier als ik. Ik zie hoe we elkaar aanvullen in de omgang met zo'n mannetje. En ik fantaseer stiekum even verder...

Museumnacht

Zaterdag was het museumnacht in Den Haag. Wij waren er ook, maar maakten ons eigen culturele programma en lieten het museumgedruis geheel links liggen.

Sinds Beer en ik in 2009 op Over het IJ de voorstelling Wiek van Boukje Schweigmann zagen, zijn we fan van Boukje. De hypnotiserend draaiende molen, de danseressen die dan weer met de wieken samen, dan juist weer er tegenin leken te dansen, hun sierlijke lichamen in contrast met de ruwe aarde van het dansoppervlak en niet te vergeten de prachtige muziek van Douwe Eisinga: dit alles maakt dat we Wiek één van de mooiste voorstellingen ooit vinden. 



We waren dus erg benieuwd toen we hoorden dat ze voor haar nieuwe voorstelling, Zweep, in een klooster bij taoïstische monniken was geweest om inspiratie op te doen. Zou deze nieuwe voorstelling net zo meditatief worden als Wiek?  Ik reserveerde snel kaarten toen ik hoorde dat de voorstelling in het Atrium van het Haagse stadhuis te zien zou zijn (dat het dan ook museumnacht in Den Haag was, wist ik toen nog niet). We werden niet teleurgesteld: weer raakten we in trance, deze keer door de repetitief klappende zwepen. Het begin van de voorstelling was meer meditatief, maar later werd de dans sensueel en zelfs humoristisch toen de danseressen met hun zwepen een groot insect met voelsprieten uitbeeldden. Het was weer een indrukwekkende ervaring.



foto: Jochem Jurgens

Omdat de voorstelling vroeg in de avond begon, stonden we om half negen alweer buiten. We besloten nog even een drankje te gaan drinken in het Filmhuiscafé. Beer ging even kijken wat voor films er zoal draaiden. Misschien nog een filmpje pikken… Komt hij ineens naar me toe en zegt: “We kunnen NU een film gaan zien als je wilt.” Ik weet dan alleen nog maar dat het gaat om de nieuwe film van Miranda July (van ‘You and me and everyone we know’). Haastig spoeden we ons de zaal in. De film blijkt al begonnen en we proberen de draad van het verhaal op te pakken.

Hoe groot is onze verbazing als na tien minuten ineens het zaallicht aangaat en de aftiteling begint te lopen! Het blijkt dat Beer zich heeft vergist en dat onze film drie kwartier later begint. Wat moeten we een stomme indruk gemaakt hebben om tien minuten voor afloop van de film de zaal in te rennen! We lachen ons rot en nemen nog maar een drankje. Uiteindelijk bleek het overigens een heel mooie film. Wil je een voorproefje zien? Kijk dan maar even hier.

Deze week zag ik... het FOAM

Beer was een paar dagen naar zijn ouders, dus ík had nog weinig plezier van zijn vakantie gehad. Om deze week toch nog wat extra luister bij te zetten, gingen we samen naar het FOAM. We zagen daar onder meer een tentoonstelling van foto's die op een openbare computer waren achtergelaten door twee meisjes van een jaar of veertien. De fotograaf Willem Popelier had deze foto's bij toeval ontdekt en het verbaasde hem hoe snel hij via hyves, facebook en dergelijke heel snel allerlei informatie over deze meisjes had kunnen vinden. In de tentoonstelling zijn hun gezichten onherkenbaar gemaakt "Interessant," zei Beer. "Zo wordt je gedwongen meer op hun lichaamstaal te letten en op de compositie van het beeld." De anonimiteit van de meisjes leek hem bijzaak. Waar we het meest van onder de indruk waren, waren de foto's van Anton Corbijn en van de Scandinavische landschappen van Mischa de Ridder.

In het FOAM mag je geen foto's maken. Best raar voor in een fotomuseum. Of eigenlijk ook niet natuurlijk. In ieder geval wel jammer. Gelukkig kon ik wel het een en ander van hun site plukken, zodat jullie toch een kleine indruk krijgen van wat we hebben gezien:

Hoewel er veel te zien was en je aardig kunt ronddwalen in het FOAM, hadden we toch nog een stuk middag over. Dus aten we een broodje en slenterden we een beetje door het zomerse regenachtige Amsterdam. Onderweg kwamen we een designwinkeltje tegen met een ietwat ironische titel:

Misschien mede door de regen gunden we onszelf de tijd om heerlijk in allerlei boekwinkeltjes te snuffelen. Natuurlijk gingen we ook naar de Theatre & Film Bookshop, alwaar we even onze slag sloegen.

's Avonds kropen we thuis lekker tegen elkaar aan om een fijn dvd'tje te kijken. Wat een fijne samendag was dit. Nu nog één vakantiedag te gaan...

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos.

Over het IJ

Zolang het nog bestaat, gaan we, hebben we afgesproken. Telkens lijkt de toekomst van het locatietheaterfestival in Amsterdam-Noord onzeker, maar gelukkig konden we er ook dit jaar weer van genieten. Ik leerde het Over het IJ-festival kennen door mijn recensiewerkzaamheden, en na mijn verhalen (en recensies?) werd ook Beer enthousiast. Sindsdien wil hij elk jaar mee. De meest bijzondere voorstellingen hebben we gezien: theater in de bomen van een park ergens in Amsterdam-Noord; Roos van Geffen die haar publiek in een houten kijkkast contronteerde met diverse acteurs en vooral met zichzelf; Boukje Schweigmann die met haar dansers een sierlijke strijd durfde aan te gaan met drie grote wieken; theater op de Greenpeaceboot over het leven onder water... zo kan ik nog wel even doorgaan.

 

Ook dit jaar was er weer genoeg te genieten. Het contrast van het strakke, industriële karakter van de NSDM-werf en de dynamische, fantasierijke voorstellingen is op zich al interessant. Dat bleek maar weer tijdens de voorstelling 'Mensch' van Anoukvandijk.dc: prachtige, veelzijdige dans in een enorme, robuuste loods. Dit stuk was ook op Oerol (Terschelling) te zien in een natuurversie, maar dit was de stadsversie die we zagen. Een voorstelling over verbinden en buitensluiten, waarin duidelijk wordt dat iedereen de buitenstaander kan zijn.

Elk jaar doen wij ons best om wat aardige plaatjes te schieten van de festivalsfeer en eventuele theatrale acts. Het liefst zou je natuurlijk tijdens de voorstellingen zelf fotograferen, maar dat is helaas niet de bedoeling. Zo missen jullie het mooiste en moeten jullie het met onze kiekjes doen (voor wie het nog niet wist: als je op de foto's klikt, krijg je ze groter te zien), die eigenlijk de sfeer niet goed weergeven. Maar ja, tot en met 17 juli kun je natuurlijk ook zelf even een bezoekje aan Over het IJ brengen!

Bijenmarkt

Hoewel ik bijen - hoe belangrijk ze ook zijn voor de voortplanting van allerlei plantensoorten - enge steekbeesten vind, toog ik afgelopen zaterdag toch naar de Leidse Bijenmarkt. Behalve handel in bijenvolkjes, bijenwaskaarsen, bijenhoning, honingzeep en andere 'bijproducten', werden er namelijk ook mooie stenen, kleding van biologisch katoen, handwerkspulletjes en allerlei andere fijne altodingen verkocht. Verder luisterden folkmuziek en demonstraties van oude ambachten het geheel op. Echt erg mooi weer was het niet, maar het was een sfeervol en gezellig gebeuren en ik heb weer heel wat leuke initiatieven in de regio leren kennen. Ook nog mooie stenen voor Beer en mezelf gekocht. We hebben allebei als kind stenen verzameld en daar hebben we nog een plannetje mee, samen met de stenen die ik op de Bijenmarkt gekocht heb. Wordt vervolgd dus...

Wereldreis door eigen stad

Toen we nog studeerden, gingen Beer en ik vaak naar de Studenten Ekklesia. Het lijkt een beetje op een studentenvereniging, maar je kunt er geen lid van worden en het valt onder de universiteit. Het is een organisatie voor studenten op het gebied van zingeving; geworteld in de christelijke traditie, maar met oog voor andere levensbeschouwingen. Iets hard core christelijks hebben we er nooit bijgewoond. Wij gingen er bijna wekelijks arthousefilms kijken, die vaak wel een religieus thema hadden of een interessante kijk op de wereld boden. Ik volgde daar ook eens de cursus 'relishoppen', waarbij we naar verschillende gebouwen (moskee, synagoge e.a.) van grote wereldreligies gingen en uitleg kregen van 'echte' joden, moslims, hindoes e.d. Echt een superinteressante ervaring. Beer kon destijds niet mee en wilde altijd nog eens zoiets meemaken. Met Een wereldreis door eigen stad in Den Haag kreeg hij die kans.

In Den Haag leven veel verschillende culturen en levensovertuigingen naar elkaar en om die een beetje nader tot elkaar te laten komen, had de gemeente dit georganiseerd. Ik hoorde ervan via de theosofie, waar ik nogal eens naartoe ga. Per bus of op eigen gelegenheid kon je bij verschillende organisaties een kijkje nemen. Je kon een hele route volgen of je beperken tot een paar dingen die je interessant vond. Er waren lezingen, workshops en je kon zelfs een heus holi-feest meemaken. Overal kon je een stempel krijgen en als je er vier had, kreeg je een kookboekje. Het thema was namelijk 'Eten en drinken', best goed gekozen met veel eetculturen als bijvoorbeeld de Chinese, Marokkaanse en Hindoestaanse cultuur. Dat boekje wilde ik wel proberen te bemachtigen.

Eerst stapten we in de bus richting Vredespaleis, voor de Soefi's en de theosofen dus. Bij de Soefi's kregen we een lezing, maar die werd helaas verstoord door een afvallige katholiek die zijn gelijk wilde halen. We weten nu dus nog niet goed waar de Soefi's voor staan, maar wel wat die meneer vindt. Wat we wel hebben meegekregen, is dat ze proberen te zoeken naar overeenkomsten in grote wereldreligies en harmonie willen uitdragen. Voor ons geen lezingen meer de rest van de dag. Maar ook door de traagheid van het busvervoer zouden onze bezoeken aan andere organisaties weinig inhoud krijgen.

De theosofen zitten om de hoek bij de Soefi's, dus daar konden we gewoon lopend heen. Bij de theosofen was het anders georganiseerd: er waren doorlopend powerpointpresentaties te zien en vrijwilligers stonden je persoonlijk te woord. Ook kregen we er (ondanks het thema) als een van de weinige organisaties ook iets te eten. De Soefi's hadden meer ingestoken op geestelijk voedsel en bij de hindoestanen was een workshop koekjes maken, maar die was net afgelopen toen wij kwamen. En ik dacht nog dat we wel geen lunchpakket mee hoefden te nemen.

Beer wilde ook graag naar het stadsklooster en na enig zoekwerk vonden we het gebouw waar vier kloosterlingen wonen, werken en bidden. Ze geven les op de naastgelegen school. Het was prachtig om hun rijkversierde kapel te zien: een stukje sereniteit temidden van het stadsrumoer. Doordat de gratis bus nogal bleek om te rijden, hadden we geen tijd meer om verdere organisaties te bezoeken. En wij maar denken dat het sneller zou zijn met de bus. We hadden beter wat eerder uit kunnen stappen. Ternauwernood konden we het kookboekje nog ophalen, waar overigens erg lekkere recepten voor roti en sushi in staan en ook een bijzonder recept voor appelsoep. Niettemin hebben we een leuke middag gehad en toch een beetje opgesnoven van andere culturen. Volgend jaar maar op de fiets, want ik wil toch ook eens naar de Sikh-tempel...

Brecht en bloemen

Omdat Beers vader jarig was, trokken we het afgelopen weekend richting het oosten. Er bleek een Bertolt Brechtfestival te zijn in Deventer, met theatervoorstellingen, workshops en concerten. Afgelopen zondag waren er drie series 'huiskamervoorstellingen'. Wij kozen voor het verteltheater van Cor Klein Heerenbrink, die monologen van Dario Fo voordroeg (jaja, niet alleen van Brecht waren er voorstellingen te zien). Fo is een Italiaanse socialist en theatermaker, onderscheiden met de Nobelprijs voor de literatuur, die in de voetsporen van Bertolt Brecht is getreden met zijn theaterwerk. De Toneelman had ons al eens over hem verteld, maar we hadden nog niet eerder een stuk van hem gezien. Beer en ik waren erg benieuwd. De voorstelling was dus inderdaad in een privéhuis, wat het erg intiem maakte. Bovendien was het ook nog eens een bijzonder mooi huis. Acteur Cor Klein Heerenbrink vertelde dat Dario Fo ervan overtuigd was dat zijn theaterstukken in de streektaal moesten worden opgevoerd. Klein Heerenbrink begon zijn verhaal vervolgens in het Twents, dat (dankzij het volgen van Van jonge leu en oale grond?) heel best te volgen was. Ondanks dat je niet alle woorden letterlijk verstond, wist hij met geestdrift de twee verhalen 'in 't plat' prima toegankelijk te maken. De zaal hing aan zijn lippen. We hoorden hoe God met de duivel dobbelde om de loyaliteit van Abraham en hoe een jongeman voor de gek werd gehouden door zijn kersverse echtgenote, die hem tijdens de huwelijksnacht vertelde dat ze haar 'poezemuisje' nog in haar ouderlijk huis had laten liggen. Beide erg komische verhalen. Een aanrader dus, dat Brechtfestival! Jammer dat we maar een dag in Deventer waren, want het duurt nog de hele week.

Iets ander speciaals, is dat we het afgelopen weekend de eerste bos bloemen voor in ons nieuwe huis kregen. Toevallig kregen we afgelopen woensdag een vaas, dus dat kwam gelukkig in de juiste volgorde. Het zijn prachtige gele roosjes, die heel mooi bij de geel- en houttinten in ons huis passen. Samen met de bloeiende plant die ik van mijn werk heb gekregen, is dit een klein stukje lente in ons huis. Tijd voor een knusse bloemenfoto...

U bent mijn moeder

Gisteravond speelde Theatergroep Suburbia de voorstelling 'U bent mijn moeder' in het theater waar ik een tijdje terug stage heb gelopen. Mijn moeder had nog nooit een voorstelling gezien in dat theater. Meestal gaan Beer en ik samen of soms ga ik met een vriendin naar een voorstelling. Dit leek me nou echt iets om met je moeder te zien, dus ik besloot haar mee te nemen. Het is een opvoering van de beroemde voorstelling van Joop Admiraal waarin hij zichzelf en zijn dementerende moeder speelt, maar nu vertolkt door een vrouw.

Mijn moeder en ik kenden Admiraals versie uit mijn Werkteater-dvd-box. Een prachtig persoonlijk verhaal, waarbij de moeder me bij vlagen aan mijn eigen oma doet denken. Niet vanwege de dementie, maar eerder vanwege het taalgebruik en de intonatie. Regisseur Albert Lubbers vertelde bij de inleiding van de voorstelling dat het niet zo'n literair stuk is. Dat mag dan zo zijn, voor mij bepaalt de taal van dit stuk heel erg de mate waarin het mij raakt. Het zijn zulke uit de werkelijkheid gegrepen dialogen, dat je er heel gauw in meegaat. Bijvoorbeeld doordat moeder wel eens, niet begrijpend, de woorden van haar kind langzaam herhaalt. Zo gaat het in het dagelijks leven ook en daardoor is dit - mits goed gespeeld natuurlijk - totaal niet storend. Iemand als Maria Goos is ook erg goed in het schrijven van zulke 'natuurlijke' teksten.

Wat hij wel terecht zei is dat dit (vrijwel?) het enige (Nederlandse?) stuk is waarin één acteur twee personages tegelijk speelt. Hoe Admiraal schakelt terwijl hij bijvoorbeeld zijn moeder (en dus zichzelf) aankleedt, is op de dvd al formidabel. Actrice Marie-Christine de Both wist dit in deze vrouwelijke versie van de voorstelling ook zeer geloofwaardig neer te zetten. Echt briljant, hoe ze de dementerende moeder speelt en dit dus ook nog combineert met 'zichzelf', het personage Stien.

Voor het stuk zijn een paar kleine dingetjes aangepast omdat het nu door een vrouw gespeeld wordt, en om het wat actueler te maken. De indringende vraag 'Had je niet liever een meisje willen zijn?' van moeder aan haar homoseksuele zoon is vervangen door 'Had je niet liever kinderen gehad?' Ik bedacht me dat dit eigenlijk het onderliggende probleem is als de moeder van Joop de homoseksualiteit van haar zoon ter discussie stelt. Ze had liever gehad dat haar zoon niet afweek en gewoon een gezin had gehad. Erg goed gekozen dus.

Voor mij was het superbijzonder om dit met mijn eigen moeder te beleven, in mijn lievelingstheater. Ook best grappig om haar zo de weg te wijzen e.d. in een omgeving waar ik zelf zo vertrouwd ben. Alsof ik ook een beetje voor haar moest zorgen...

Hieronder de trailer van 'U bent mijn moeder' van Suburbia:


En voor de volledigheid ook nog een prachtig fragment van de Werkteaterdvd: