Mijn alternatieve allerzielen

Het is de week van Halloween, Allerzielen en Allerheiligen. Halloween is de laatste jaren ontdekt door de commercie en wie een willekeurige Xenos of Blokker binnenloopt, stuit op allerlei prullaria om dit feest luister bij te zetten. Het is vooral een commercieel circus aan het worden en voor de meeste mensen - mezelf incluis - is het onduidelijk wat de diepere gedachte achter 'trick or treat' moet zijn. Waarom moeten er eigenlijk kort achter elkaar twee van die feesten zijn waarbij kinderen langs de deuren lopen met een lampion? Het duurt niet lang of Halloween en Sint Maarten gaan dezelfde strijd met elkaar aan als Sinterklaas en de Kerstman. 

Maar goed, dit moest geen zeikerig stukje over commercie worden. Ik heb laatst gelezen dat Halloween oorspronkelijk een katholiek feest is. De uitgeholde pompoenen met lichtjes erin zouden de zielen van de overledenen vertegenwoordigen en ook tijdens de verkleedpartijen in de avond voor Allerzielen werden de gestorvenen uitgebeeld. Het was dus - evenzeer als Allerzielen - een feest om de doden te herdenken. Hier vinden we ook weer paralellen met het oude Keltische feest Samhain, waarbij de doden worden vereerd. Daarbij wordt ervan uitgegaan dat in deze periode de sluier tussen de wereld van de levenden en de wereld van de doden dan het dunst is. Ik vind zulke tradities razend interessant, maar ben er onvoldoende in thuis om zoiets echt fanatiek te vieren. 

De afgelopen dagen was ik bezig met het schilderen van een linnenkastje dat ik van mijn oma heb geërfd. Terwijl ik daarmee bezig was, dacht ik aan haar en aan hoe zij het gebruikte. Hoe het op de zolderkamer stond in het huis van mijn grootouders. Ik mis mijn oma en even was het alsof ze een stukje dichterbij me was. Of toch juist ook weer niet, omdat ik alles waaraan ik dacht niet meer met haar kan delen. Op deze manier was ik de afgelopen dagen op mijn manier met mijn eigen doden bezig en viel dat 'toevallig' samen met de periode van deze vieringen. Hoe toevallig zou dat zijn? 

Home sweet home #9

Al eerder schreef ik over de al dan niet keurig opgevouwen kleding in onze mooie slaapkamerkast. Die kast stond oorspronkelijk in de slaapkamer van mijn opa en oma, maar is oerdegelijk en prachtig tijdloos vormgegeven. Ik ben echt heel blij dat wij die gekregen hebben. Maar tot vorige week gebruikten we alleen het leggedeelte van de kast.

Bij het verhuizen was er namelijk iets raars gebeurd met de stang van het hanggedeelte (dachten wij). De stang waarvan wij dachten dat die in het hanggedeelte van de kast hoorde, was na de verhuizing ineens een stuk korter. We kochten een nieuwe, soortgelijke stang en Beer leefde zich uit in stoerheid door hem op maat te zagen en in de kast te bevestigen.

Inmiddels had zich echter allerlei troep verzameld op de bodem van het hanggedeelte. Die hadden we weliswaar even min of meer verplaatst voor het bevestigen van de stang, maar alles echt opruimen en het hanggedeelte serieus in gebruik nemen, bleek toch een ander verhaal. Maar nu is het eindelijk gelukt. En weet je wat ik vond onder alle troep in de hangkast? Een hangstang die precies zo lang was als het hanggedeelte. Die te korte stang was dus ergens anders van, maar we hebben geen idee waar die dan bij hoort! Wel hebben we nu daardoor een steviger stang dan het oorspronkelijke ding, dus het is wel prima zo. 

Home Sweet Home is een initiatief van Barbaramama. Klik hier voor de andere deelnemers.

Home sweet home #8

Hier gebeurt het allemaal: in het op één na kleinste kamertje van ons huis worden deze blogjes geschreven. 

Toen we samen gingen wonen, was een eis van Beer dat er per se een studeerkamer in het huis moest zitten. Dat vond ik heel redelijk. Ik was het met hem eens dat je niet continu op elkaars lip moet zitten als je samenwoont. Bovendien zouden we zo'n extra kamertje te zijner tijd wel eens kunnen gebruiken voor een andere bestemming...

Helemaal mooi was het dus, toen we een huis vonden met nóg een klein kamertje. Voor allebei een eigen studeerkamer en mocht één kamer een andere bestemming krijgen, dan heeft Beer nog altijd zijn eigen 'studeerhol'.

Ondanks de kleine afmetingen herbergt dit hokje een bureau en een schildersezel. Het is dus ook  een soort atelier, waar ik troep mag maken en kan laten liggen als ik dat wil. Maar meestal zit ik hier te internetten met bijvoorbeeld een kopje koffie. Lekker ontspannen, hersenloos consumeren.

Home Sweet Home is een initiatief van Barbaramama. Klik hier voor de andere deelnemers.

Home sweet home #6

Toen we gingen samenwonen, stond 'Hebban olla vogala...' op ons verhuiskaartje. Het is de oudste geschreven tekst in het Oudnederlands, destijds opgeschreven door een monnik in de kantlijn van een Latijns handschrift. Van mijn studievriendinnetjes kreeg ik vorig jaar de Plintposter van dit oudste Nederlandse gedicht. 

Het is een mooie poster, maar aldoor had ik er geen lijst voor. Gelukkig heb ik die dit jaar van hen voor mijn verjaardag gekregen. Binnenkort komt die poster dus eindelijk aan de muur te hangen. Momenteel hangt er ook nog een andere poëzieposter in huis: de Plintposter die onlangs in Flow zat. 

Die poster hangt op ons toilet. Dat is één van de weinige plekken in huis waar nog echt 'groot onderhoud' verricht moet worden. Op de muren zit nu nog een hardnekkig soort behang, maar wij willen daar uiteindelijk tegeltjes. Mijn schoonvader heeft een dag staan bikken om het behang van één wandje te krijgen, dus dat viel nog niet mee. Maar zo'n kale muur is natuurlijk net zo min een vrolijk gezicht, dus voorlopig hangt daar maar even de poster van Plint. Op een andere wand hangt de verjaardagskalender die ik maakte voor Beer toen we een jaar samen waren: bij elke maand staat dan een foto van iets wat we samen deden in die bewuste maand. Hieronder een kleine sfeerimpressie...

Luie stoelen

Het is nog maar kort dat deze hoek van onze woonkamer eruitziet zoals hierboven. Lang stonden hier nog schilderspullen en lag er afdekspul op de vloer. De rechterstoel moest namelijk wat worden opgeknapt. Na het vele opknapwerk aan het huis op zich, hadden we lange tijd niet zo'n zin om daar tijd voor vrij te maken. Maar nu is ons kamer dan helemaal klusspullenvrij. 

Ik vind het echt superfijn om deze stoelen in huis te hebben. Niet alleen zijn ze heel mooi en zitten ze lekker, maar ze zijn van mijn beide opa's geweest. Ze zijn er allebei niet meer en hebben ons huis dus nooit gezien. Op deze manier zijn ze toch een beetje bij me en is er iets van de sfeer van hun huizen die in ons huis voortleeft.  

Mijn opa's waren allebei bijzondere mensen. Beer heeft gelukkig nog één van hen gekend: de opa van de linkerstoel. Hij hield van degelijkheid en vond veel dingen overbodige luxe. Maar hij had een paar passies waar hij hartstochtelijk over kon praten, zoals genealogie, sterrenkunde, natuurkunde en natuurlijk het maken van meetinstrumenten, zoals hij vroeger in de fabriek deed. Veel mensen bewonderden hem om zijn kennis en warme belangstelling op dit soort gebieden en om de goede conditie die hij tot op hoge leeftijd nog had.

De opa van de rechterstoel was operazanger. Hij was heel lief en gewoon. Af en toe had hij van die opmerkingen als "Goed je best doen op school, hoor!", maar bij hem en de bijbehorende oma mocht ik altijd zijn wie ik wou. Ze speelden graag met mij en gaven mijn fantasie alle ruimte. Ik mocht allemaal dingen die ik thuis niet mocht, zoals met je bord op schoot tv kijken als toevallig net onder etenstijd je favoriete tv-programma kwam, of zomaar een cadeautje uitkiezen terwijl er niets te vieren was.  

 

Het is fijn om met dit soort functionele spullen een tastbare herinnering aan hen te hebben.  

 

Verlichting

Het is weer tijd voor een huisblogje, want in de afgelopen weken is er weer het een en ander opgeknapt. Eindelijk hebben we nu 'serieuze' verlichting door het hele huis. We hadden gelukkig al wel licht, dankzij mijn handige collega die kwam helpen klussen. Hij zit op kantoor in het 'Technoteam', dat klinkt alsof hij heel goed kan dansen op techno (misschien kan hij dat ook wel), maar wil eigenlijk zoveel zeggen als dat hij één van de collega's is aan wie je kunt vragen een lamp te vervangen. Als hij toevallig bij je in de buurt woont, blijkt hij zich zó goed van zijn taak te kwijten dat hij dat ook bij je thuis komt doen! We waren erg blij met zijn hulp, maar niettemin zag de noodoplossing er natuurlijk niet zo charmant uit: 

Nu was de Toneelman al eens eerder langsgekomen om deze noodconstructie te vervangen voor onze mooie IKEA-lampjes, maar daarvoor moest hij in het plafond boren en dat bleken onze buren niet zo leuk te vinden. We besloten een nieuwe afspraak hiervoor te maken en dan ruim van tevoren de buren te informeren over het lawaai, in de hoop het dan in één keer af te kunnen maken. Door wederzijdse drukke agenda's moesten we even geduld hebben, maar nu is het dan zo ver! Alle kale peertjes zijn vervangen door deze plafonnières:

 

Okee, de benaming 'plafonnière' is misschien wat chique, maar wij vinden ze erg mooi vanwege de basale vormgeving. Dit geeft rust en ruimte om nog hier en daar een paar sfeerlampjes neer te zetten. Daar gaan we voorlopig nog niet echt speciaal naar op zoek. We hebben wel iets in gedachten, maar dat is nogal prijzig en voorlopig zijn we al heel blij dat deze lampen in ieder geval hangen.   

Deze week zag ik... een metamorfose

Toen een goede vriend van Beer in dezelfde periode als wij gingen samenwonen, hadden hij en zijn vriendin ineens sommige spullen dubbel. Wij hadden een aantal dingen juist ineens niet meer. Toen Beers vriend dat hoorde, kregen we van hen een uitstekende oven die over was. De oven heeft een tijdje op een campingtafeltje moeten staan, waardoor we hem nog niet in gebruik konden nemen:

Mijn vader had namelijk al een tijdje geleden beloofd om een kastje voor ons te maken, waar het ding (en het koffiezetapparaat en de waterkoker) op zouden kunnen staan. Het duurde even om een geschikte dag te vinden om de materialen bij ons thuis te krijgen. Afgelopen week kon hij dan eindelijk bij ons aan het werk:

Het resultaat is een kleine metamorfose in onze keuken. Het is een flinke kast geworden, dus we hebben er ineens veel meer ruimte bij. Spullen wisselen van plaats en dat verhoogt niet alleen het gebruiksgemak, maar toch ook wel de sfeer in onze keuken:

 

Meteen hebben we deze gelegenheid aangegrepen om ook maar eindelijk het magneetbord op te hangen en - zoals ik eerder deze week al vertelde - eindelijk die mooie weegschaal te kopen waar we onze zinnen al een tijdje op gezet hadden. Zo heeft de keuken weer een persoonlijker tintje gekregen.

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos.

Nog meer huis

Toen we de bank en de salontafel kregen zijn er meteen nog wat klusjes in huis verricht, zoals het ophangen van rekjes, spiegel e.d. Nog steeds is niet alles klaar en dat vinden we zelf niet zo'n probleem. We zijn het tijdelijke karakter van een studentenkamer gewend, waarbij veel dingen maar een noodoplossing zijn. Beer en ik vinden het juist leuk om ons interieur, stapje voor stapje, samen op te bouwen. Maar wat voelt het comfortabel als je een natte handdoek niet over een deur, maar gewoon op een rekje kunt hangen. Dit soort kleine dingen maken dat je huis nog meer een huis is geworden. En wat een luxe als je toch eindelijk in de spiegel kunt zien wat je eigenlijk bij elkaar hebt aangetrokken! En ja, hij hangt eindelijk: onze fantastische testbeeldklok!

Hangen

Endelijk kunnen we dan lekker hangen op de bank. Alweer een tijdje geleden brachten we samen een bezoek aan IKEA voor wat kleine spulletjes (bijzettafeltje, dekbedovertrek etc.), maar ook om ons te oriënteren op een mooie salontafel en een bank. We wilden die nog niet direct kopen, want we waren eerdere grote uitgaven nog nauwelijks te boven. Uiteindelijk hakte Beer de knoop door - in euforie om zijn nieuwe baan? - en haalde samen met de Toneelman het één en ander op met een Boedelbak.

Dat dit dé bank voor ons moest zijn, werd ons duidelijk toen we in de IKEA op het showmodel zaten te overleggen over de indeling van ons huis. Daar waren we zeker een halfuur mee bezig en toen zat de bank nog steeds lekker.

Deze salontafel was de mooiste van de hele IKEA (in de categorie 'met een plank voor tijdschriften eronder', want dat wilden we per se) en ik had me eigenlijk nog niet bedacht of ik hem bij de bank vond passen. Beer had daar echter geen twijfels over en schafte hem tegelijk met de bank aan. En eigenlijk vind ik het nu dan ook perfect zo. In de hoek zie je nog wat klusspullen liggen (er moet nog een stoel geschilderd). Als alles helemaal af is zal uiteraard een uitgebreide 'fotoreportage' volgen. :-)

Gordijnen

Eindelijk zijn ze er: onze gordijnen! We hadden ze al een tijdje geleden besteld, tegelijk met de jalouzieën (ze zijn niet van luxaflex, dus zo mag ik ze niet noemen :-)). Op de gordijnen moesten we echter nogal lang wachten, omdat de stof een lange levertijd had. We vonden het best moeilijk om zoiets uit te kiezen: je moet er wel jaren tegen aankijken. Het moet isoleren, sfeer geven, niet te druk zijn... Eerst zijn we bij wat winkels zoals de HEMA en IKEA gaan kijken, maar daar zagen we alleen stoffen met felgekleurde, grote bloemen. Als je toevallig niet mooi vindt wat hip is, kun je maar beter je licht opsteken in een speciaalzaak. Ineens dacht ik aan de interieurzaak van kennissen van ons. Daar eens gaan praten, een hele ochtend uitleg gekregen over duizend en één stoffen en hun voor- en nadelen. Beer kon niet mee, maar dat was geen probleem want ik mocht gerust staaltjes lenen. Dan konden we meteen kijken hoe het in ons huis zou staan. Omdat ik met de staaltjes nog in de trein moest kunnen, moest ik al meteen de keuze aan stoffen beperken. Uiteindelijk bleek Beer een aantal stofjes niet mooi te vinden, of wel mooi maar niet als gordijn. Na heel wat gewik en geweeg is het deze mooie, vrij zware stof en deze zonnige kleur geel geworden. We zijn er allebei heel tevreden mee.

Brecht en bloemen

Omdat Beers vader jarig was, trokken we het afgelopen weekend richting het oosten. Er bleek een Bertolt Brechtfestival te zijn in Deventer, met theatervoorstellingen, workshops en concerten. Afgelopen zondag waren er drie series 'huiskamervoorstellingen'. Wij kozen voor het verteltheater van Cor Klein Heerenbrink, die monologen van Dario Fo voordroeg (jaja, niet alleen van Brecht waren er voorstellingen te zien). Fo is een Italiaanse socialist en theatermaker, onderscheiden met de Nobelprijs voor de literatuur, die in de voetsporen van Bertolt Brecht is getreden met zijn theaterwerk. De Toneelman had ons al eens over hem verteld, maar we hadden nog niet eerder een stuk van hem gezien. Beer en ik waren erg benieuwd. De voorstelling was dus inderdaad in een privéhuis, wat het erg intiem maakte. Bovendien was het ook nog eens een bijzonder mooi huis. Acteur Cor Klein Heerenbrink vertelde dat Dario Fo ervan overtuigd was dat zijn theaterstukken in de streektaal moesten worden opgevoerd. Klein Heerenbrink begon zijn verhaal vervolgens in het Twents, dat (dankzij het volgen van Van jonge leu en oale grond?) heel best te volgen was. Ondanks dat je niet alle woorden letterlijk verstond, wist hij met geestdrift de twee verhalen 'in 't plat' prima toegankelijk te maken. De zaal hing aan zijn lippen. We hoorden hoe God met de duivel dobbelde om de loyaliteit van Abraham en hoe een jongeman voor de gek werd gehouden door zijn kersverse echtgenote, die hem tijdens de huwelijksnacht vertelde dat ze haar 'poezemuisje' nog in haar ouderlijk huis had laten liggen. Beide erg komische verhalen. Een aanrader dus, dat Brechtfestival! Jammer dat we maar een dag in Deventer waren, want het duurt nog de hele week.

Iets ander speciaals, is dat we het afgelopen weekend de eerste bos bloemen voor in ons nieuwe huis kregen. Toevallig kregen we afgelopen woensdag een vaas, dus dat kwam gelukkig in de juiste volgorde. Het zijn prachtige gele roosjes, die heel mooi bij de geel- en houttinten in ons huis passen. Samen met de bloeiende plant die ik van mijn werk heb gekregen, is dit een klein stukje lente in ons huis. Tijd voor een knusse bloemenfoto...

Billy

"Onze boeken moeten ook samenwonen", zei Beer een tijdje geleden toen we aan het fantaseren waren hoe we ons huis zouden gaan inrichten. Al onze boeken bij elkaar in de kast, als symbool voor een soort versmelting van de informatie die we daarmee in onze hoofden hebben gekregen. Dat leek ons romantisch. We wilden direct graag Billy's van IKEA, in een mooie lichte houtkleur. Eerst zijn we zelf gaan kijken en meten en later hebben we met hulp van de Toneelman er vijf opgehaald. En ook nog eens vijf opzetstukken. Eenmaal thuis ging Beer meteen aan de slag met de bouwpakketten. Na alle horrorverhalen over IKEA-kasten waren we op het ergste voorbereid. Maar na de eerste kast had Beer mijn assistentie al niet meer nodig.

Het plan was om er vier neer te zetten en eentje nog ingepakt te laten, als reserve. Het mocht natuurlijk niet zo zijn dat we meteen al geen nieuwe boeken meer konden kopen. Tot onze grote blijdschap zijn de vier boekenkast die nu staan nog niet eens vol en kunnen we zelfs de opzetstukken nog even ingepakt laten! We hebben zelfs de dvd's er maar ingezet om het op te vullen. Een heel weekend zijn we beziggeweest de boeken op onderwerp en alfabetische volgorde te sorteren. Vooral voor de romans was dat een heel werk. Maar dankzij Beers gestructureerde werkwijze ging het tamelijk gesmeerd. Als we door het oude centrum van onze stad lopen, zie je vaak van die mooie boekenwanden in de schaars verlichte huiskamers van professoren die vlakbij de universiteit wonen. Zo'n mooi gezicht vind ik dat altijd! Heerlijk om nu zelf ook zo'n mooie boekenwand te hebben.

Huisimpressie

Langzaamaan raken we 'uit de dozen'. Maar er is nog genoeg op te ruimen. Ook moeten er nog een paar meubels opgeknapt, dus het schuurpapier en de potten verf kunnen nog niet de deur uit. Als je echter alleen de details ziet, lijkt ons huis al heel netjes op orde.