Het graan

Beer en ik verbazen ons vaak over de onbegrijpelijke tekst van kinderliedjes als 'vier weverkens zag men ter botermarkt gaan'. Een aantal antroposofische kinderliedjes die ik ken, blinken echter uit in inhoud en begrijpelijkheid. Laatst leerde ik weer zo'n nieuw mooi liedje kennen, over het verwerken van graan tot brood. Dat kwam extra mooi uit omdat ik juist weer eens zelf brood heb gebakken:

Als korrel gezaaid, als aren gemaaid,

gedorst en gehakt, in zakken gepakt.

Dan wordt het meteen gemalen op steen,

geroerd en gekneed, gebakken zo heet.

Het brood is nu klaar, mooi bruin en goed gaar

Dank aarde en zon dat 't graan rijpen kon. 

Makkie

Nu we eindelijk een staafmixer(/keukenmachinecombi) hebben, kan ik eindelijk experimenteren met het maken van smoothies. Dat vind ik altijd zo heerlijk, en het is nog gezond ook! Nu blijkt het maken van zulke drankjes ook nog eens kinderlijk eenvoudig te zijn...

Beetje de fruitverhoudingen inschatten, wat yoghurt erover, staafmixer erin...

...en binnen luttele ogenblikken een heerlijke meloen-yoghurtsmoothie

of een zalige aardbei-banaanvariant!

Linzen, gierst en pastinaak

Het zou een eigentijdse versie van dit nummer van drs. P. kunnen zijn, maar het is slechts een blogje over wat zich zoal in onze keuken afspeelde de afgelopen week. Omdat er vrienden kwamen eten (die zelf heel goed kunnen koken), dook ik weer eens in mijn kookboeken, op zoek naar een origineel recept. En passant zag ik ook verschillende recepten met pastinaak. Nu is het altijd een dilemma als er mensen komen eten: hoe experimenteel wil je het maken? Enerzijds is de verleiding groot om een succesnummer te maken dat zeker lukt, maar anderzijds wil je mensen toch niet elke keer hetzelfde voorzetten en is het leuk om er toch een beetje werk van te maken. De clou is natuurlijk om het bijzondere gerecht dat je voor ogen hebt al eens eerder te maken op een doordeweekse dag, maar dan is het op een speciale dag niet zo bijzonder meer.

Voor de vrienden in kwestie werden het dus niet de pastinaken, maar een kruidige kikkererwtencurry. Leuk hoor, ik was echt nieuwsgierig naar die dingen, maar ik had ze nog nooit gegeten. Straks bleken ze heel vies... Onze supermarkt bleek ze wel in het assortiment te hebben en omdat ik net gezien had dat ik daar dus veel recepten voor had, nam ik ze toch mee. Dat kwam goed uit toen de Toneelman verderop in de week bij ons kwam eten. Bij hem eten we altijd spannende dingen, zoals gierst, linzen en tofu en ik had zelf juist ook een zak gierst gekocht om daar eens mee te experimenteren. 

Ik wist niet zo goed wat ik zou koken toen de Toneelman kwam. Toch maar weer pasta met de garantie dat het lekker is? Of zo'n pastinaakreceptje proberen? Al filosoferend nam hij het roer over en ging met de gierst, pastinaak en nog wat groenten aan de slag in onze keuken. Met wat meel, boter en kruiden maakte hij er nog een smakelijk sausje bij. "Doe maar of je thuis bent," zei ik toen hij mijn kruidencollectie en koelkast wilde inspecteren. "Hè, nou ben ik echt op bezoek!" was zijn reactie bij het zien van schijnbaar (deels) allerlei andere kruiden dan hij zelf in huis heeft. Aan tafel spraken we verder over vergeten groenten (hoe kan het toch dat zoiets lekkers als pastinaak gewoon vergeten is?), verschillende soorten linzen en wat al niet. Dus schafte ik dit weekend ook maar eens een zak rode linzen aan. De linzensoep die ik er vanavond van maakte, heeft echter nog wat verfijning nodig.

Cahier de mes recettes

Deze receptenschriften zijn van het Franse merk La Marelle, één van mijn favoriete merken voor kaarten, schrijfwaren en dat soort dingen. Er zijn een aantal illustratoren die voor La Marelle werken. Van sommigen vind ik hun werk niet zo denderend, maar van de meesten is het heel fantasievol en inspirerend. Vaak koop ik er cadeautjes of kaarten van voor anderen, maar zelf had ik nog niets van dit merk. Dat komt denk ik omdat de meeste La Marelle-spullen vooral mooi zijn en niet bijzonder handig ofzo. Dat koop je niet zo gauw voor jezelf. Deze schriften leken me dan nog wel enigszins nuttig. Het is leuk om je favoriete recepten, die vaak overal en nergens vandaan komen, met de hand in zo'n schrift te schrijven en op die manier te bundelen. Ik had al eerder een dummie van de Witte Boekenmarkt, met zo'n mooie harde kaft en vanbinnen van dik tekenpapier. Daar heb ik al eerder geprobeerd een zelfgemaakt kookboek van te maken. Maar sinds de verhuizing heb ik het nergens meer gezien...

Alle recepten die ik in deze schriften ga schrijven, zal ik ook publiceren op dit blog. Ik weet nog niet met welke regelmaat ik dat zal doen, maar mijn streven is om minimaal één keer per maand een recept te publiceren en dan te kiezen voor iets dat met het seizoen te maken heeft. Hopelijk hebben jullie net zoveel zin om die gerechten te maken als ikzelf.

Eet smakelijk!

Zondag

"Zeg eens, wat willen jullie voor ontbijt... of moet ik soms ook havermout voor jullie maken?" Met die vraag ontstond onze zondagochtendontbijttraditie. We logeerden met Beers studievriendengroep bij vrienden op Texel. Onze gastvrouw at zelf elke ochtend havermout en leefde blijkbaar in de veronderstelling dat andere mensen dat een gruwelijke gewoonte vinden. Maar wat bedoeld was als 'doembeeld' en aansporing om snel te beslissen wat we wilden eten, bleek voor ons juist een interessante suggestie. We aten nooit havermout, gewoon omdat we er nooit aan dachten. Maar eigenlijk vonden we het wel heel lekker. De gastvrouw reageerde verrast op ons enthousiasme en korte tijd later zaten we aan een bord heerlijke havermout met kaneel, rozijntjes en wat niet al. 

Sindsdien maakte ik thuis af en toe weer havermout en vanaf het moment dat we samenwoonden was een nieuwe traditie geboren: op zondagochtend maak ik havermout voor ons beiden. Daarmee is Beers heldhaftige bijnaam 'croissantjesjager' een beetje in de vergetelheid geraakt. Wanneer we op zijn studentenkamer sliepen, maakte hij op zondag altijd afbakcroissantjes met gesmolten kaas ertussen, vaak vergezeld van een glas Appelsientje. Tja, ondanks dat we van tradities houden, kan het soms ineens tijd voor iets anders zijn. En dus zaten wij ook vanochtend weer aan een heerlijk havermoutontbijtje.

Wat ik van de DE-punten kocht...

Vorige maand blogde ik al over al die Douwe Egbertspunten die ik van mijn attente collega's kreeg. Ik beloofde toen dat ik nog iets zou vertellen over mijn plannetje met die punten.

Ik ben een groot fan van het DE Oililyservies. Twee jaar terug kreeg ik al de Oilily theepot. Dat is overigens best een grappig verhaal; ik heb er namelijk twee. Mijn moeder en mijn toenmalige collega's en mijn vriendinnen en nog allemaal andere lieve mensen hadden voor mij punten gespaard, zodat mijn moeder als verrassing voor mij die theepot van de punten kon kopen voor mijn verjaardag. Beer wist dat niet en wilde mij graag een superromantisch verjaarscadeau geven: die Oilily theepot die ik zo graag wilde hebben. Helaas was die toen niet meer in de dichtstbijzijnde DE-winkel voorradig (hoe kon dat nou?) en is hij helemaal naar Venlo (!) gegaan, om daar - nota bene zonder DE-punten - de theepot voor mij te kopen. Het was natuurlijk heel raar om dankzij zoveel goede bedoelingen ineens TWEE van die theepotten te hebben, maar op aanraden van een vriendin (de moeder van onze logé van afgelopen weekend) heb ik ze maar allebei gehouden en inmiddels vind ik het wel een heel geruststellend idee dat àls-ie stuk valt, er altijd nog eentje is.

Na deze uitbundige start van mijn Oililyserviescollectie had ik daar zelf alleen nog maar twee theetipjes bij kunnen sparen. Ik drink namelijk geen DE-koffie en hou ook heel erg van kruidentheetjes van bijvoorbeeld Piramide of Yogi Tea en ja, dan gaat het niet zo hard, hè.

Met de punten die ik onlangs kreeg, kon ik mijn servies echter substantieel uitbreiden. Ik heb namelijk vier mooie gebaksbordjes uitgezocht. Zulke mooie bordjes moeten natuurlijk even ingewijd met een feestelijk baksel (wat uiteraard ook ter ere van de logeerpartij was): mijn eerste zelfgebakken cupcakes!

Thuiskok

Onze keuken heeft een kleine metamorfose ondergaan (waarover later meer), en om dit wat extra luister bij te zetten, mochten wij van onszelf deze mooie weegschaal kopen. Ik vind hem echt supergoed in onze keuken passen: lekker kleurig en semi-ouderwets. Van zo'n mooi ding krijg je toch meteen zin om lekker te gaan kokkerellen in je keukentje. Bij voorkeur cake en koekjes bakken, want daarbij luistert het heel nauw hoeveel gram je van iets erin doet. Dat maakt een aankoop als deze extra nuttig. Een bakblik ontbreekt echter nog, dus mijn uitsloverij moest zijn weg vinden in het avondeten. Lekker naar de markt voor wat verse peterselie en nog wat fijne spulletjes van de natuurwinkel, dan lijkt het al gauw alsof je ineens heel goed kunt koken. ;-)

Met de uitsloverij viel het namelijk nog best mee. Meestal eten wij 'prutjes': snelle rijst- of pastagerechten met groenten. Hartstikke handig als je half daas uit kantoor en de trein komt. De uitsloverij school er vooral in dat wij een nieuw prutje aten. In de AllerHande vond ik dit smakelijke recept, waarbij ik overigens uit vegetarische overwegingen de chorizo heb weggelaten (weet iemand een goed vega alternatief?) Volgens AH moest je er brood bij eten, maar dat leek me niet zo'n goed idee. Dus probeerde ik nog iets nieuws, namelijk bulghur, een soort graan dat ongeveer dezelfde bereiding kent als couscous. Als toetje hadden we heerlijk vers fruit van de markt. Dat hoef je alleen maar te wassen en in een mooi contrasterende kleur schaal te gooien om het er goed uit te laten zien (een betere foto kon ik helaas niet maken, want deze schaal ging heel snel leeg!).