Liefs van Beer - Vertraagde romantiek

Dinsdag was het Valentijnsdag: altijd een beetje paradoxaal voor ons. Beer is een echte romanticus, dus ik verwacht dan stiekum een beetje door hem verrast te worden. Aan de andere kant vinden wij Valentijnsdag een commercieel circus en is eigenlijk elke dag een mooie dag om je geliefde te verrassen. Bovendien, is Valentijnsdag niet de dag van de stille liefde? In dat geval hoeven we er al helemaal niets mee, aangezien onze liefde al jarenlang niet stil meer is. Het is voor mij dus altijd een beetje moeilijk in te schatten of ik Beer op die dag moet verrassen of dat hij mogelijk een plannetje voor die dag heeft. 

Beer was uiteindelijk afgelopen dinsdag niet lekker en lag de hele dag in bed. Geen romantische Valentijn dit jaar, dacht ik. Ik legde me er direct bij neer, want wij vinden het immers een commercieel circus. 

Van het weekend werd ik echter alsnog verrast met deze grote bos bloemen, totaal onverwacht! "Eigenlijk is dit een beter moment," zei Beer. "Want nu ben je het hele weekend thuis om ernaar te kijken." 

Liefs van Beer - My home is my castle

Na een avond heerlijk samen op de bank een ridderfilm te hebben gekeken, stap ik onze slaapkamer in. Eigenlijk moeten we die even 'voorverwarmen' voordat we gaan slapen, maar dat vergeten we bijna altijd. Nu het buiten vriest is het er dan ook extra koud 's avonds.

Ik laat me echter niet kisten en blijf in de romantische sfeer van de film. "Eigenlijk net een kasteel, hè?" zeg ik tegen Beer. "In kastelen is het ook altijd zo koud." Beer heeft blijkbaar geen enkele behoefte om in romantische sferen te blijven en zegt: "Toch ben ik blij dat onze slaapkamer niet in een kasteel is. In die oude kastelen stinkt het altijd zo. Wij hebben gelukkig betere ventilatie!"

Liefs van Beer - zoet

Kerstfeestvreugde schuilt niet alleen in lekker eten, mooie versiersels en kaartjes sturen (en misschien nog enige diepzinnige/religieuze overdenking), maar ook in het beluisteren van kerstliedjes. Wat dat betreft was deze kerst echt helemaal top: de eeuwige 'Last Christmas' en andere Sky Radio-meuk is me dit jaar aardig bespaard gebleven en bovendien had Beer voor mij de kerstliederen van Herman van Veen gedownload en mochten we van mijn vader de kerstcd van Camerata Trajectina lenen. Op de kerstborrel op kantoor hadden we zelfs nog even gezongen (een melig gebeuren, maar het zingen van kerstliedjes vergroot de feestvreugde natuurlijk nóg meer dan alleen het luisteren ernaar), waarna ik een kerstpakket met mierzoet geurende douchespulletjes en crèmetjes in ontvangst mocht nemen.

 

Nadat we op kerstavond ons éénjarig samenwoonjubileum gevierd hadden (bij een tamelijk chique biologisch restaurantje, waar ze geen kaart hadden en je van tevoren dus niet wist wat je zou krijgen), zette ik op de ochtend van 25 december mijn oude cassettebandje met kerstliedjes van de Leidse Sleuteltjes op om ons kerstontbijt was luister bij te zetten. Heerlijke liedjes, zoals 'Er is een kindeke geboren' en 'Midden in de winternacht', gezongen door het bekende kinderkoor: voor mij is dat puur jeugd- en kerstsentiment. Ironisch genoeg staat er overigens een kerstman op de voorkant van het bandje, terwijl alle liedjes over de geboorte van Jezus gaan (zoals het hoort ;-)). Zelfs een lied als 'Oh dennenboom' was te profaan voor de samenstellers van deze cassette. 

Voor Beer droegen deze liedjes echter niet zo bij aan de feestvreugde als voor mij. Hij moest heel erg lachen en zei toen: "Ja, het is net een beetje als met die douchegel uit je kerstpakket." Even keek ik hem niet-begrijpend aan, waarna hij zijn opmerking toelichtte: "Het is nogal zoet." 

Liefs van Beer - heerlijk avondje

Beer en ik vierden Sinterklaas deze keer bij mijn ouders. Met pakjes, gedichten, zelfgebakken kruidnootjes (dankzij het lekkere recept van Annemiek!) maar bovenal met oude 8 mm-filmpjes van klein Roosje. De filmprojector van mijn ouders vertoont al tijden gebreken, maar gelukkig hadden ze de projector van mijn oom kunnen lenen. Erg leuk om die filmpjes weer eens te zien en herinneringen uit ons oude vissershuisje op te halen. Beer had de filmpjes nog nooit eerder gezien en volgde nauwkeurig hoe de baby op het scherm steeds gerichter ging bewegen. Eerst zag hij hoe ze wat willekeurig met haar armen maaide, later hoe alleen de handjes bewogen en nog weer later hoe ze met haar vingertjes zelf een speeltje van tafel of van de grond oppakte. Ik vond zijn reacties af en toe zo lief: "Oh, je had toen al zo'n schattig wipneusje" en "Hier heb je al een echt Roosje-gezicht". 

 

Liefs van Beer - Klopper

Beer raakt inmiddels lekker in een werkritme. Het gaat zelfs zo goed dat hij zichzelf 's avonds na zijn werk nog in staat acht om te gaan sporten. Geen wedstrijden, maar één keer per week een ontspannen, doch verkwikkend sportavondje, dat lijkt hem wel wat. En dus ging hij afgelopen week eens langs een paar sportclubs bij ons in de buurt.

Als je laat uit je werk thuiskomt en vervolgens weer op tijd op het veld of in de zaal moet staan, blijft er weinig tijd over om te eten. Boterhammen met omelet zijn dan een uitstekende oplossing. De afgelopen week at Beer dus een paar keer een snelle omelet. Nu moet ik even iets vertellen over ons omeletkloppertje. Dat kloppertje was tot afgelopen week nog nooit gebruik voor het kloppen van eieren.

Op kantoor gebruiken we zo'n kloppertje om warme melk uit de magnetron op te kloppen, wat bij benadering het melkschuim op een cappucino nabootst. Ik vond dit zo'n vondst (geen ingewikkelde apparatuur nodig om zelf cappucino te bereiden!), dat ik meteen zo'n eierkloppertje heb aangeschaft. Het werkt zelfs met koude melk, al zakt die dan wel een beetje in. Beer kende het oorspronkelijke gebruik van zo'n kloppertje echter helemaal niet en dacht dat het speciaal bedoeld was om melk te kloppen. Laatst was hij dus ontzettend trots op zichzelf dat hij helemaal zelf had uitgevonden dat je met die 'cappucinoklopper' ook eieren kunt kloppen voor een omelet. Een beetje de omgekeerde wereld...

Liefs van Beer - Prachtige paprika's

Sinds Beer bij zijn nieuwe baan aan de slag is, komt hij elke dag thuis met hele verhalen. Om te beginnen krijg ik elke dag een gedetailleerde uiteenzetting van de problemen die hij allemaal moest oplossen en vaak vertelt hij dan vervolgens hoe hij dat heeft gedaan (of wat hij allemaal geprobeerd heeft, maar dat het nog niet is gelukt). Hij werkt in een klein team en dus hoor ik ook elke dag wel het een en ander over de mensen waarmee hij samenwerkt. Laatst heeft hij zijn collega's nogal verrast toen bleek dat hij niet wist hoe een paprika groeit. "Ik las iets in de krant over een paprikakwekerij," vertelde hij. "En toen vertelde ik dat het me zo verbaasde dat er eerst een bloem groeit, en daarna pas een vrucht. 'Dat jij dat niet weet, met jouw opleiding', zeiden ze toen. Is dat nou zo raar?"

Het is niet dat hij biologie ofzo heeft gestudeerd, dus met zijn opleiding heeft het niets te maken. Ikzelf wist het wel omdat ik als kind heb gezien hoe de peren in onze perenboom groeiden. Dus ik vroeg hem of zijn ouders misschien ook vruchtbomen hadden gehad. "Ja," zei Beer. "Dat wel, we hadden een appelboom in de voortuin. Maar... dat was gewoon iets groens waar je langs moest om bij interessantere dingen te komen. Bij de boeken in de bibliotheek bijvoorbeeld." Blijkbaar heeft hij destijds weinig boeken over natuur geleend in de bieb.

Liefs van Beer

Soms kan Beer heel schattige dingen zeggen. Ik ga proberen ze hier met jullie te delen als ze grappig genoeg zijn. Laatst zag ik dat hij in zijn deel van de kledingkast een vreemd opgepropte stapel kleding had liggen. Het bleek dat hij geprobeerd had de kleren een soort van op te vouwen, maar omdat hij dat niet strak en gestructureerd had gedaan, bleven de kreukels erin zitten. Toen ik tegen hem zei dat hij op deze manier loos werk deed en de functie van het opvouwen niet benutte, zei hij: "De functie van opvouwen is toch om te zorgen dat je moeder niet kwaad wordt?" Inmiddels geef ik hem af en toe opvouwinstructies...

Billy

"Onze boeken moeten ook samenwonen", zei Beer een tijdje geleden toen we aan het fantaseren waren hoe we ons huis zouden gaan inrichten. Al onze boeken bij elkaar in de kast, als symbool voor een soort versmelting van de informatie die we daarmee in onze hoofden hebben gekregen. Dat leek ons romantisch. We wilden direct graag Billy's van IKEA, in een mooie lichte houtkleur. Eerst zijn we zelf gaan kijken en meten en later hebben we met hulp van de Toneelman er vijf opgehaald. En ook nog eens vijf opzetstukken. Eenmaal thuis ging Beer meteen aan de slag met de bouwpakketten. Na alle horrorverhalen over IKEA-kasten waren we op het ergste voorbereid. Maar na de eerste kast had Beer mijn assistentie al niet meer nodig.

Het plan was om er vier neer te zetten en eentje nog ingepakt te laten, als reserve. Het mocht natuurlijk niet zo zijn dat we meteen al geen nieuwe boeken meer konden kopen. Tot onze grote blijdschap zijn de vier boekenkast die nu staan nog niet eens vol en kunnen we zelfs de opzetstukken nog even ingepakt laten! We hebben zelfs de dvd's er maar ingezet om het op te vullen. Een heel weekend zijn we beziggeweest de boeken op onderwerp en alfabetische volgorde te sorteren. Vooral voor de romans was dat een heel werk. Maar dankzij Beers gestructureerde werkwijze ging het tamelijk gesmeerd. Als we door het oude centrum van onze stad lopen, zie je vaak van die mooie boekenwanden in de schaars verlichte huiskamers van professoren die vlakbij de universiteit wonen. Zo'n mooi gezicht vind ik dat altijd! Heerlijk om nu zelf ook zo'n mooie boekenwand te hebben.