Het atelier

Mijn lieve stille papa is op zijn best als hij kunst maakt, 

of over kunst praat, of over filosofie. 

Stilletjes binnenschuifelend in zijn krappe ateliertje

 mag ik helemaal opgaan in zijn creatieve wereld.

 Ik koester de herinnering aan toen dat schuurtje nog een doka was, 

en ik als zevenjarige mocht helpen bij het foto's ontwikkelen.

Liefs van Beer - heerlijk avondje

Beer en ik vierden Sinterklaas deze keer bij mijn ouders. Met pakjes, gedichten, zelfgebakken kruidnootjes (dankzij het lekkere recept van Annemiek!) maar bovenal met oude 8 mm-filmpjes van klein Roosje. De filmprojector van mijn ouders vertoont al tijden gebreken, maar gelukkig hadden ze de projector van mijn oom kunnen lenen. Erg leuk om die filmpjes weer eens te zien en herinneringen uit ons oude vissershuisje op te halen. Beer had de filmpjes nog nooit eerder gezien en volgde nauwkeurig hoe de baby op het scherm steeds gerichter ging bewegen. Eerst zag hij hoe ze wat willekeurig met haar armen maaide, later hoe alleen de handjes bewogen en nog weer later hoe ze met haar vingertjes zelf een speeltje van tafel of van de grond oppakte. Ik vond zijn reacties af en toe zo lief: "Oh, je had toen al zo'n schattig wipneusje" en "Hier heb je al een echt Roosje-gezicht". 

 

Hemelse koffie

 

Afgelopen week dronk ik deze zalige cappucino tijdens een ouderwets moeder-&-dochter-winkeldagje. Dat hadden we al lang niet meer gedaan. Zo lang, dat mijn moeder zich dingen liet ontvallen als: "Ik was vergeten dat je zo heeeel beleefd kan zijn." Tegen haar heb ik immers altijd het hart op de tong, want wij weten wat we aan elkaar hebben. Toch is het grappig hoe mijn moeder soms heel anders op mij reageert dan andere mensen. Op mijn werk moet ik 'out of the box' proberen te denken, bedenken hoe we processen kunnen verbeteren. Als ik tegen mijn moeder iets zeg over de bureaucratie bij de gemeente (zonder overigens de illusie te hebben daar iets aan te kunnen veranderen), zegt ze: "Neem het nou gewoon zoals het is." Ook vindt ze het moelijk te begrijpen dat ik een Benettonvestje, in plaats van een vormeloze dweil 'tuniek' van de Zeeman draag. Grappig, mijn schoonmoeder vindt juist dat ik 'wel eens wat duurs voor mezelf mag kopen'. Eerlijk gezegd denk ik zelf dat ik prima het midden kan houden tussen deze twee opvattingen. :-) Maar goed, het was een topdag. We hebben aan een half woord genoeg (dus je kunt heeeel veeeel bespreken op zo'n dag ;-)) en genieten van dezelfde knusse dingen.  Zoals zo'n heerlijk kopje koffie dus!

Overigens vind ik de engeltjes op het kopje best wel toepasselijk nu de eerste adventsweek is ingegaan.

Luie stoelen

Het is nog maar kort dat deze hoek van onze woonkamer eruitziet zoals hierboven. Lang stonden hier nog schilderspullen en lag er afdekspul op de vloer. De rechterstoel moest namelijk wat worden opgeknapt. Na het vele opknapwerk aan het huis op zich, hadden we lange tijd niet zo'n zin om daar tijd voor vrij te maken. Maar nu is ons kamer dan helemaal klusspullenvrij. 

Ik vind het echt superfijn om deze stoelen in huis te hebben. Niet alleen zijn ze heel mooi en zitten ze lekker, maar ze zijn van mijn beide opa's geweest. Ze zijn er allebei niet meer en hebben ons huis dus nooit gezien. Op deze manier zijn ze toch een beetje bij me en is er iets van de sfeer van hun huizen die in ons huis voortleeft.  

Mijn opa's waren allebei bijzondere mensen. Beer heeft gelukkig nog één van hen gekend: de opa van de linkerstoel. Hij hield van degelijkheid en vond veel dingen overbodige luxe. Maar hij had een paar passies waar hij hartstochtelijk over kon praten, zoals genealogie, sterrenkunde, natuurkunde en natuurlijk het maken van meetinstrumenten, zoals hij vroeger in de fabriek deed. Veel mensen bewonderden hem om zijn kennis en warme belangstelling op dit soort gebieden en om de goede conditie die hij tot op hoge leeftijd nog had.

De opa van de rechterstoel was operazanger. Hij was heel lief en gewoon. Af en toe had hij van die opmerkingen als "Goed je best doen op school, hoor!", maar bij hem en de bijbehorende oma mocht ik altijd zijn wie ik wou. Ze speelden graag met mij en gaven mijn fantasie alle ruimte. Ik mocht allemaal dingen die ik thuis niet mocht, zoals met je bord op schoot tv kijken als toevallig net onder etenstijd je favoriete tv-programma kwam, of zomaar een cadeautje uitkiezen terwijl er niets te vieren was.  

 

Het is fijn om met dit soort functionele spullen een tastbare herinnering aan hen te hebben.  

 

Feest

Afgelopen weekend vierden we Beers verjaardag: een huis vol familie en vrienden, bijzondere cadeautjes, zelfgebakken taarten en veel gezelligheid. Het weer werkte mee en dus konden we 's middags heerlijk met de visite op het balkon zitten - eindelijk. Het mooiste cadeau was ongetwijfeld de ballonvaart, die op een nader te bepalen datum zal plaatsvinden. Beer was best jaloers toen hij hoorde dat zijn vader zoiets op vakantie gedaan had. Hij wilde dat ook graag en dat leek mij een mooi cadeau voor als hij volgend jaar dertig wordt. Maar ja, nu moet ik iets anders verzinnen... ;-)

Deze week zag ik... mijn schoonouders

Beers ouders hebben een rondreis door de Provence gemaakt. Terug in Nederland moesten ze na een paar dagen alweer op reis naar Texel en weer naar Frankrijk voor een bijzondere verjaardag. Al met al had Beer zijn ouders al maanden niet gezien. Afgelopen week kwamen ze eindelijk weer eens bij ons op bezoek. Een mooie gelegenheid voor het eerste baksel in de nieuwe oven: brownies! Ik heb erbij geëxperimenteerd met chocoladeglazuur en Prinzessin Lilifee-hartjes. Het zag er helaas minder netjes uit dan ik hoopte, maar ze smaakten er niet minder om. Verder even een foto van de mooie bloemen en het grappige Pylones slabestek dat we kregen.

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos.

Nostalgie

Laatst deed ik voor het eerst mee aan een GiveAway, en wel aan de Grote PurperpollenPrijzenParade. Blogster Purperpolletje ruimde haar huis op en verlootte een aantal spullen waar je uit kon kiezen. Daarbij zag ik al snel de set onderzetters zoals mijn oma die vroeger ook had. In mijn ogen een soort oerbeeld van de onderzetter. Ik dacht zelfs dat ik ze destijds toen mijn oma was overleden uit haar inboedel had meegenomen, maar dan zijn ze blijkbaar niet meeverhuisd. Met dit leuke omaverhaal hoopte ik mijn kans misschien wat te vergroten. Het bleek echter dat vele oma's van deze generatie in het bezit van de onderzetters zijn geweest, want ook anderen hadden hierbij associaties met gezellige etentjes bij de grootouders. Toch heb ik ze gewonnen!

"Veel plezier met deze onderzetters, die bij zoveel mensen nostalgische gevoelens oproepen", schreef Purperpol in mooie kalligrafieletters op het lieve bijgevoegde kaartje. Daarbij hoort natuurlijk even een semi-nostalgische foto van de onderzetters in gebruik. De pan waar de aardappels in zitten kwam ook uit de inboedel van mijn oma, maar ze heeft hem nooit gebruikt (je kunt er krap voor twee personen aardappels in koken, dus hij was waarschijnlijk meestal te klein). Ik kreeg hem van mijn moeder bij de verhuizing.

En nog maar een foto van de onderzetters in gebruik, want zondagavond kon ik er ineens een paar tegelijk neerleggen. Onverwacht kwamen De Toneelman en een dierbare studievriend eten. De Toneelman had hulp nodig om iemands spullen te verhuizen (heej, herkenbaar!) en gelukkig had Beer die middag even tijd. Mijn studievriend kon ook even een handje te helpen en zo waren ze de hele middag aan het sjouwen en rond etenstijd eindelijk met alles klaar. Niets gezelliger dan deze goede vrienden spontaan uit te kunnen nodigen aan een gedekte tafel! Bijna zo gezellig als de familie-etentjes bij oma...