Gent

Een tijdje niet geblogd, want we waren een paar daagjes naar het wonderschone Gent in België. Daarna kostte het vervolgens veel energie om weer in het normale ritme te komen en moest ik afgelopen weekend ook nog vrijwilligeren op het hier eerder besproken symposium. Vandaar dat ik nu pas toe kom aan het vertellen van onze Gentse avonturen. Dit weekendje weg kreeg ik nog van Beer als verjaardagscadeau. Het waren heerlijke dagen waarin we cultuur snoven, originele winkeltjes bezochten en in cafeetjes met een persoonlijk tintje belandden. We genoten met volle teugen.

Op advies van een collega bezochten we de Sint Baafskerk met het prachtige Lam Gods, een veelluik dat is geschilderd door de gebroeders Van Eyk. Sowieso is de St. Baafskerk een prachtige kerk. Bij het Lam Gods hoorde ook een uitgebreide audiotour, waarbij we van alles te horen kregen over wie er (vermoedelijk) op het schilderij staan afgebeeld. Helaas mochten we er geen foto's van maken, dus die ontbreken in de collages die je hier ziet. Ook bezochten we het S.M.A.K.: het stedelijk museum voor actuele kunst. Daar hadden we ons erg veel van voorgesteld, maar dat viel helaas wat tegen. Op aanraden van weer een andere collega bezochten we ook het Museum Dr. Guislain, een museum over de geschiedenis van de psychiatrie, met - en daar kwamen we vooral voor - een grote collectie 'outsiderkunst'. Dit zijn kunstwerken die zijn gemaakt door mensen met grotere of kleinere psychiatrische problemen. Een aantal kunstwerken die we hier zagen, vonden we eigenlijk kunstzinniger en fantasierijker dan wat we in het S.M.A.K. hadden gezien.

In Gent kun je ook uitstekend winkelen. Er zijn aardig wat hippe winkeltjes met leuke interieurspulletjes, retro frutsels, vrolijke kleding et cetera. Ook zeer de moeite waard was het Poëziecentrum. Dit is niet alleen een winkel met dichtbundels, poëziekaarten, -kussenslopen, -T-shirts en dergelijke, maar ook een plek waar diverse activiteiten rondom poëzie worden gehouden, zoals bijvoorbeeld lunchbijeenkomsten met gedichten.  Met dank aan het boekje 100% Gent bleef geen snuisterijenwinkeltje veilig voor ons.

Dankzij mijn Gentse vriendinnetje, dat ons één van de dagen mee op sleeptouw nam, maakten we kennis met twee heel persoonlijke en knusse cafeetjes in de uitgaansbuurt Patershol. Café 't Velootje stond vol met oude fietsen en andere rommel, waardoor er amper plaats was voor de gasten. We genoten er van de folkmuziek en het authentieke karakter van het café. Daarna trokken we voor ietsje meer comfort naar Rococo, waar alleen kaarslicht brandt en je gewoon zomaar op de piano mag spelen als je daar zin in hebt. Zelf hadden we ook nog het retro ingerichte 'Pink Flamingo's' ontdekt, waar een gezellige sfeer hing en lekkere cocktails werden geshaked.

Zoals bij elke vakantie blijven er altijd nog wel dingen liggen die je nog had willen doen. Niettemin hebben we genoten en hopelijk krijgen jullie daar iets van mee bij het kijken naar de fotocollages.

Berlijn

Vandaag een jaar geleden waren Beer en ik in Berlijn. Het was ons tweede buitenlandse reisje samen. We hadden een heel andere 'strategie' dan tijdens ons eerste samentripje, naar Parijs. Toen wilden we gewoon zoveel mogelijk activiteiten (musea) in zo min mogelijk tijd stoppen. Op een terrasje zitten gunden we onszelf niet: we konden onze tijd beter besteden en bovendien word je belachelijk afgezet op de Parijse terrassen.

Naar Berlijn waren we iets langer en we hadden het wat minder strak gepland. "Neem ook de tijd voor Kaffee und Kuchen", had Beers moeder gezegd. Dat deden we en ook waren we minder ambitieus met onze museumbezoekwensen. Omdat we wisten dat Berlijn een hippe stad is (en met name de wijk Friedrichshain, waar ons hotel stond), probeerden we ook wat sfeer te proeven en Beer had zowaar zin om hier en daar mee een winkel in te gaan. Het KaDeWe is bijvoorbeeld natuurlijk echt iets dat je gezien moet hebben. Bovendien stonden in het reisgidsje dat ik voor mijn verjaardag had gekregen allerlei beschrijvingen van allerlei hippe winkeltjes en cafeetjes. Daarvan hebben we er een aantal opgezocht en we hebben ook zelf nog hippe tentjes ontdekt. Toeristenmeuk was er natuurlijk ook, maar die kon je vrij gemakkelijk negeren. Gewoon niet naar de souvenirshops bij de Brandenburger Tor en de restanten van de Muur gaan.

In Berlijn (en waarschijnlijk op meer plaatsen in Duitsland) zijn veel dingen die bijdragen aan de manier zoals ik wil leven. Wat opvalt, is de Duitse Grundlichkeit. Ik denk dat er door die Duitse hang naar degelijkheid meer ruimte is voor biologische voeding en spullen van hoge kwaliteit. Tegelijk zijn ze heel erg bij de tijd en hebben de (jonge) Berlijners dan ook een neus voor hippe dingen. Niet alleen in Friedrichshain, maar ook in andere Berlijnse wijken struikel je bijna over de hippe winkeltjes en biologische fastfoodtentjes waar je supergoedkoop heerlijk en verantwoord kunt eten. Het is vast ook erg fijn om met kinderen in Berlijn te wonen, want er is volop mooi en verantwoord speelgoed te koop (Legoblokjes gesorteerd op kleur en per blokje te koop, stoomtreintjes, ruime keus in smaakvol houten speelgoed). Ook worden er veel prentenboekjes verkocht die kinderen al jong kennis laten maken met klassieke verhalen, zoals Tijl Uilenspiegel en Hoffmanns vertellingen. Duitsers vinden blijkbaar een culturele opvoeding van belang. In de Neue Nationalgalerie merkten we overigens hoe gemakkelijk het je gemaakt kan worden een museum te bezoeken: het is tot 's avonds laat open (heel handig om naartoe te gaan als je rond het middaguur in Berlijn aankomt!) en in het museumrestaurant kun je zelfs volledige warme maaltijden eten (en daarna weer lekker verder kunst kijken natuurlijk). Zal allemaal ook wel te maken hebben met het feit dat Duitsers kunst en cultuur veel meer op waarde weten te schatten.

Beer fotografeert graag bijzondere mensen en rare opschriften. Daarvoor kreeg hij volop de kans. Ook probeerde hij soms, speciaal voor mij, lieve kindjes te fotograferen. Dat lukte niet altijd even goed, want kinderen zitten niet stil en als je ze zomaar op straat ziet, kun je ze dat ook niet vragen. Het viel ons op dat er in Berlijn veel hippe ouders (vooral vaders) met schattige kindjes zijn. Ook op het fotograferen daarvan legde Beer zich toe, maar het kan allemaal nog niet in het C/O Berlin hangen. Uit heimwee en omdat het alweer een jaar geleden is, heb ik een paar leuke fotocollages gemaakt. Ik hoop dat ze een beetje laten zien hoe fijn het in Berlijn is en waarom wij er zo graag nog eens naartoe willen.

Springtouwsleutels

Een tijdje terug waren mijn schoonmoeder en haar beste vriendin samen een weekendje naar Parijs. Mijn schoonmoeder is aardig Parisofiel, wat ze inmiddels ook aan Beer heeft doorgegeven. Ze gaat er zeer regelmatig heen en zodoende is Beer er ook al heel vaak geweest. Ons eerste buitenlandse uitstapje samen was dan ook een lang weekend naar de Franse hoofdstad, immers ook wel de stad van de liefde genoemd. Toen Beers moeder terugkwam van haar tripje, had ze allemaal fijne verwendingen voor ons meegenomen. Heerlijke macarons bijvoorbeeld, en boeken over Parijs en zijn inwoners. Bovendien kregen Beer en ik deze sleutelhangers, uit het museumwinkeltje van het Centre Pompidou. Beer kreeg de blauwe en ik de rode. "Voor jullie huissleutels, als jullie straks samenwonen", had ze gezegd. Volgens mij hadden we toen nog niet eens de sleutel van ons huis gekregen, maar inmiddels zijn de vrolijk gekleurde touwtjespringers vastgeketend aan onze sleutelbossen.

Behalve dan dat ze er leuk gestileerd uitzien, moet ik ook aan Centre Pompidou denken als ik ernaar kijk. Voordat ik er met Beer was, was ik er al eens eerder geweest. Toen we er samen waren, was er echter een tentoonstelling van mijn held Wassily Kandinsky. Een heerlijk overweldigend bad van kleuren en vormen! Meestal vind je op een tentoonstelling één of twee schilderijen het mooist. Daar kon ik het werkelijk niet zeggen, allemaal zo prachtig en kleurrijk. Ook aan het museumwinkeltje waar onze sleutelhangers vandaan komen, bewaar ik goede herinneringen. Echt supergrappige gadgets verkochten ze daar en ook keukenspullen van Pylones, inmiddels één van mijn lievelingsmerken, dat toen nog nergens in Nederland te koop was. Op twee fronten dus best romantisch, die sleutelhangers: gewoon om wat ze voorstellen (een spelend jongetje en meisje, net als wij) en als herinnering aan ons eigen eerste romantische reisje.