Donderdagochtend

Zomaar een donderdagochtend... Beer lacht en zoemt goedkeurend wanneer hij opstaat en mij op de bank aantreft met een kommetje muesli en het laatste restje yoghurt. "Ga je mee samen naar het station lopen?" vraagt hij met die lieve blik in zijn ogen. Meestal moet ik 's ochtends veel eerder weg dan hij en zien we elkaar pas goed en wel als we 's avonds thuiskomen. Blij maak ik gebruik van zijn aanbod en we lopen de hele weg naar het station hand in hand. Het is helemaal niets, maar toch zo fijn als je het samen kunt delen. Geen vuurwerk en violen, maar het is gewoon goed. Brigitte Kaandorp heeft daar al eens een mooi liedje over gezongen...

Midzomergeluk

 

Dat-ie dan de was doet, en ophangt op z'n Beers. En dat-ie die dan op het balkon zet, om in de zon te drogen. Het is immers prachtig weer. Vervolgens gaat-ie knutselen met z'n computer, tot diep in de nacht, en dan naar bed. Hij doet heel zachtjes om mij niet wakker te maken.

En dat je dan de volgende dag die was nog op het balkon ziet staan. Dat je de sleutels van de balkondeur niet direct kunt vinden omdat hij ze net ietsje anders heeft weggelegd. En dat gelukkig alles er nog hangt.

Zo is hij toch een beetje bij me, terwijl hij naar kantoor is en ik thuis in mijn studeerkamertje achter de computer zit te zwoegen.

Home sweet home #8

Hier gebeurt het allemaal: in het op één na kleinste kamertje van ons huis worden deze blogjes geschreven. 

Toen we samen gingen wonen, was een eis van Beer dat er per se een studeerkamer in het huis moest zitten. Dat vond ik heel redelijk. Ik was het met hem eens dat je niet continu op elkaars lip moet zitten als je samenwoont. Bovendien zouden we zo'n extra kamertje te zijner tijd wel eens kunnen gebruiken voor een andere bestemming...

Helemaal mooi was het dus, toen we een huis vonden met nóg een klein kamertje. Voor allebei een eigen studeerkamer en mocht één kamer een andere bestemming krijgen, dan heeft Beer nog altijd zijn eigen 'studeerhol'.

Ondanks de kleine afmetingen herbergt dit hokje een bureau en een schildersezel. Het is dus ook  een soort atelier, waar ik troep mag maken en kan laten liggen als ik dat wil. Maar meestal zit ik hier te internetten met bijvoorbeeld een kopje koffie. Lekker ontspannen, hersenloos consumeren.

Home Sweet Home is een initiatief van Barbaramama. Klik hier voor de andere deelnemers.

Sneeuw en slippers

Terwijl Beers studeerkamer dit uitzicht bood en hij kort daarna eropuit trok om nog meer mooie sneeuwfoto's te gaan maken, probeerde ik nog wat meer werk te maken van die grote schoonmaak van Maria Lichtmis. 

Ik vind sneeuw erg mooi om naar te kijken en heb dan ook genoten van de foto's die Beer gemaakt heeft, maar als het niet nodig is, begeef ik me er liever niet in. Nadat ik vrijdagavond van half zes tot pak 'm beet tien uur 's avonds bezig was geweest om thuis te komen met de trein had ik m'n portie sneeuw wel weer gehad. Het is een prachtig gezicht en ik kan ook erg genieten van de aanblik van in de sneeuw spelende en schaatsende kinderen, maar je moet niet ergens heen willen met dit weer.

Een extra reden dus om vast te houden aan die 'grote schoonmaak'. Erg rigoureus werd het overigens niet, maar wel vond ik dingen terug, zoals twee paar slippers. Mijn bloemenslippers heb ik gewoon gekocht omdat ik ze mooi vond, maar mijn blauwe slippers hebben een verhaal. Ik kocht ze speciaal voor onder de douche in het studentenhuis van Beer, voor als ik bij hem bleef slapen. Bij de aanblik van de slippers dacht ik terug aan hoe spannend dat was om bij hem te gaan logeren, hoe we geen moment van elkaars zijde weken en aan de nachtelijke gesprekken die we hadden. Hoewel we wezenlijk niet zijn veranderd, maakt samenwonen je relatie toch anders. Het heeft veel voordelen, maar het was toch heel leuk om éven terug te denken aan die bijzondere tijd waarin we zo naar elkaar verlangden als we elkaar een paar dagen niet zagen. Toch ben ik blij dat ik Beer nu geen dag meer hoef te missen!

Zondag

"Zeg eens, wat willen jullie voor ontbijt... of moet ik soms ook havermout voor jullie maken?" Met die vraag ontstond onze zondagochtendontbijttraditie. We logeerden met Beers studievriendengroep bij vrienden op Texel. Onze gastvrouw at zelf elke ochtend havermout en leefde blijkbaar in de veronderstelling dat andere mensen dat een gruwelijke gewoonte vinden. Maar wat bedoeld was als 'doembeeld' en aansporing om snel te beslissen wat we wilden eten, bleek voor ons juist een interessante suggestie. We aten nooit havermout, gewoon omdat we er nooit aan dachten. Maar eigenlijk vonden we het wel heel lekker. De gastvrouw reageerde verrast op ons enthousiasme en korte tijd later zaten we aan een bord heerlijke havermout met kaneel, rozijntjes en wat niet al. 

Sindsdien maakte ik thuis af en toe weer havermout en vanaf het moment dat we samenwoonden was een nieuwe traditie geboren: op zondagochtend maak ik havermout voor ons beiden. Daarmee is Beers heldhaftige bijnaam 'croissantjesjager' een beetje in de vergetelheid geraakt. Wanneer we op zijn studentenkamer sliepen, maakte hij op zondag altijd afbakcroissantjes met gesmolten kaas ertussen, vaak vergezeld van een glas Appelsientje. Tja, ondanks dat we van tradities houden, kan het soms ineens tijd voor iets anders zijn. En dus zaten wij ook vanochtend weer aan een heerlijk havermoutontbijtje.

Deze week zag ik... een metamorfose

Toen een goede vriend van Beer in dezelfde periode als wij gingen samenwonen, hadden hij en zijn vriendin ineens sommige spullen dubbel. Wij hadden een aantal dingen juist ineens niet meer. Toen Beers vriend dat hoorde, kregen we van hen een uitstekende oven die over was. De oven heeft een tijdje op een campingtafeltje moeten staan, waardoor we hem nog niet in gebruik konden nemen:

Mijn vader had namelijk al een tijdje geleden beloofd om een kastje voor ons te maken, waar het ding (en het koffiezetapparaat en de waterkoker) op zouden kunnen staan. Het duurde even om een geschikte dag te vinden om de materialen bij ons thuis te krijgen. Afgelopen week kon hij dan eindelijk bij ons aan het werk:

Het resultaat is een kleine metamorfose in onze keuken. Het is een flinke kast geworden, dus we hebben er ineens veel meer ruimte bij. Spullen wisselen van plaats en dat verhoogt niet alleen het gebruiksgemak, maar toch ook wel de sfeer in onze keuken:

 

Meteen hebben we deze gelegenheid aangegrepen om ook maar eindelijk het magneetbord op te hangen en - zoals ik eerder deze week al vertelde - eindelijk die mooie weegschaal te kopen waar we onze zinnen al een tijdje op gezet hadden. Zo heeft de keuken weer een persoonlijker tintje gekregen.

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos.

Nog meer huis

Toen we de bank en de salontafel kregen zijn er meteen nog wat klusjes in huis verricht, zoals het ophangen van rekjes, spiegel e.d. Nog steeds is niet alles klaar en dat vinden we zelf niet zo'n probleem. We zijn het tijdelijke karakter van een studentenkamer gewend, waarbij veel dingen maar een noodoplossing zijn. Beer en ik vinden het juist leuk om ons interieur, stapje voor stapje, samen op te bouwen. Maar wat voelt het comfortabel als je een natte handdoek niet over een deur, maar gewoon op een rekje kunt hangen. Dit soort kleine dingen maken dat je huis nog meer een huis is geworden. En wat een luxe als je toch eindelijk in de spiegel kunt zien wat je eigenlijk bij elkaar hebt aangetrokken! En ja, hij hangt eindelijk: onze fantastische testbeeldklok!

Hangen

Endelijk kunnen we dan lekker hangen op de bank. Alweer een tijdje geleden brachten we samen een bezoek aan IKEA voor wat kleine spulletjes (bijzettafeltje, dekbedovertrek etc.), maar ook om ons te oriënteren op een mooie salontafel en een bank. We wilden die nog niet direct kopen, want we waren eerdere grote uitgaven nog nauwelijks te boven. Uiteindelijk hakte Beer de knoop door - in euforie om zijn nieuwe baan? - en haalde samen met de Toneelman het één en ander op met een Boedelbak.

Dat dit dé bank voor ons moest zijn, werd ons duidelijk toen we in de IKEA op het showmodel zaten te overleggen over de indeling van ons huis. Daar waren we zeker een halfuur mee bezig en toen zat de bank nog steeds lekker.

Deze salontafel was de mooiste van de hele IKEA (in de categorie 'met een plank voor tijdschriften eronder', want dat wilden we per se) en ik had me eigenlijk nog niet bedacht of ik hem bij de bank vond passen. Beer had daar echter geen twijfels over en schafte hem tegelijk met de bank aan. En eigenlijk vind ik het nu dan ook perfect zo. In de hoek zie je nog wat klusspullen liggen (er moet nog een stoel geschilderd). Als alles helemaal af is zal uiteraard een uitgebreide 'fotoreportage' volgen. :-)

Duizend dagen

Toen Hyves nog cool was, heb ik een uitgebreid profiel gemaakt. Het is erg mooi geworden en bestaat nog steeds, maar ik doe er niets meer mee. Inmiddels is zo goed als mijn hele vriendenkring (voor zover ze aan social media willen doen) overgestapt op Facebook. Stiekem vind ik Hyves leuker dan Facebook, omdat je je pagina veel persoonlijker kunt maken. Dat is niet alleen leuk voor jezelf, maar het maakt het rondneuzen op profielen ook veel leuker.

Eén van de gadgets die ik op mijn Hyvespagina heb staan, is een tellertje met hoeveel dagen je al verkering hebt. Het is er ook voor trouwen en samenwonen, maar dat was destijds allemaal nog niet aan de orde. Toevallig logde ik afgelopen vrijdag weer eens in op Hyves (ik weet eigenlijk al niet meer waarvoor) en toen zag ik dat het tellertje inmiddels op 997 dagen stond. Dat betekent dat we vandaag duizend dagen samen zijn!

Wat hebben we samen al veel beleefd sinds die bijzondere avond op de Parade: ik ging stagelopen bij het theater en kreeg een baan in Amsterdam, Beer studeerde af en vond ook werk, we gingen twee keer op vakantie, samen naar de Efteling, vierden ons tweejarig jubileum met een uitgebreide high tea en natuurlijk maanden klussen totdat we samen konden wonen in ons mooie huis.

Bij vrienden met langdurige relaties zie ik vaak dat ze, hoewel ze weliswaar onvoorwaardelijk voor elkaar gaan, ieder binnen die relatie toch heel erg hun eigen dingetjes hebben. Beer en ik hebben van het begin af aan gesteld dat dat ons voorbeeld was: samenleven en tegelijk je eigenheid bewaren en ruimte nemen voor jezelf. Dus samen naar een museum of een theatervoorstelling, maar een dagje winkelen of een biertje drinken met vrienden moet ook kunnen. Dat is dus nu al duizend dagen een prima recept gebleken.

Prijsbewust en duurzaam

Beer en ik hebben een aardig goede verdeling van de huishoudelijke taken. Hij houdt niet van koken en boodschappen doen. Ik wel, dus dat heeft hij uitbesteed aan mij. Ik vind wasmachines ingewikkeld. Beer vindt daar geen kunst aan, dus die taak is toebedeeld aan hem. Verder hebben we de afspraak 'Wie ziet dat iets vies is, moet het schoonmaken.' Dat ik misschien iets vaker zie dat iets vies is, is een ander verhaal (als ik hem vraag iets schoon te maken als ik zelf naar kantoor moet, doet hij het overigens altijd wel). Van het boodschappen doen en koken geniet ik meestal erg. Vooral als ik vrij ben en alles op mijn gemakje kan doen. ik doe Beer vaak verslag van mijn winkelbezoek en gebruik daarbij nogal eens de term 'gezellige supermarkt', wat hij dan een contradictio in terminis vindt.

Met deze boodschappenvangst was ik weer heel tevreden: een mooi evenwicht in enerzijds prijsbewuste en anderzijds duurzame producten. En het zijn voor een groot deel nog gezonde spullen ook. Ik ben best trots op mezelf als ik er weer in slaag om dat in balans te krijgen. Vandaar dat er maar even een foto van gepost moet worden.

Billy

"Onze boeken moeten ook samenwonen", zei Beer een tijdje geleden toen we aan het fantaseren waren hoe we ons huis zouden gaan inrichten. Al onze boeken bij elkaar in de kast, als symbool voor een soort versmelting van de informatie die we daarmee in onze hoofden hebben gekregen. Dat leek ons romantisch. We wilden direct graag Billy's van IKEA, in een mooie lichte houtkleur. Eerst zijn we zelf gaan kijken en meten en later hebben we met hulp van de Toneelman er vijf opgehaald. En ook nog eens vijf opzetstukken. Eenmaal thuis ging Beer meteen aan de slag met de bouwpakketten. Na alle horrorverhalen over IKEA-kasten waren we op het ergste voorbereid. Maar na de eerste kast had Beer mijn assistentie al niet meer nodig.

Het plan was om er vier neer te zetten en eentje nog ingepakt te laten, als reserve. Het mocht natuurlijk niet zo zijn dat we meteen al geen nieuwe boeken meer konden kopen. Tot onze grote blijdschap zijn de vier boekenkast die nu staan nog niet eens vol en kunnen we zelfs de opzetstukken nog even ingepakt laten! We hebben zelfs de dvd's er maar ingezet om het op te vullen. Een heel weekend zijn we beziggeweest de boeken op onderwerp en alfabetische volgorde te sorteren. Vooral voor de romans was dat een heel werk. Maar dankzij Beers gestructureerde werkwijze ging het tamelijk gesmeerd. Als we door het oude centrum van onze stad lopen, zie je vaak van die mooie boekenwanden in de schaars verlichte huiskamers van professoren die vlakbij de universiteit wonen. Zo'n mooi gezicht vind ik dat altijd! Heerlijk om nu zelf ook zo'n mooie boekenwand te hebben.

Kerstavond

Het opknappen van het huis verliep moeizaam. We kregen veel hulp, maar er was ook erg veel te doen. In december was het eindelijk zo ver dat we de vloer konden laten leggen en ons bed konden laten bezorgen. Snel nog even een koelkast uitzoeken en het geërfde gasfornuis laten aansluiten door een goede vriend, toen konden we erin. Op de rest van onze spullen moesten we nog even wachten. Precies op kerstavond sliepen we voor het eerst in ons nieuwe huis. Op dat moment was ik ziek, iets dat bijna nooit gebeurt. Het was of ik het toestond op dat moment: ik had een paar dagen vrij, we konden in ons huis en ik had zo schoon genoeg van de mensen om ons heen die ons alsmaar vertelden was er nog in het huis moest gebeuren, waardoor het steeds weer langer duurden voor we er echt konden gaan wonen. Nu was het genoeg. Zo kwam het dat we - wat ik eigenlijk heel graag wilde - de kerstdagen met z'n tweetjes in ons nieuwe huis doorbrachten, vrijgesteld van het reizen naar familie. Beer was superlief: hij kookte, waste af en vertroetelde me als een klein kind. Ik voelde me supergeborgen bij hem. Na alle verf, lijm, stof en andere troep begon ons huisje eindelijk gezellig te worden. Als verrassing had mijn schoonmoeder een kerstboompje in onze keuken gezet:





















Eén van de eerste dingen die ik deed om ons nieuwe huis gezellig te maken, was het maken van een slinger van alle kerst- en verhuiskaarten die we van familie en vrienden hadden gekregen. Toen een paar weken later onze meubels e.d. kwamen, klapten we als eerste Beers grote tafel uit. Op zijn studentenkamer had die altijd ingeklapt gestaan. Als er bezoek kwam, klapten we de tafel half uit en dan stond daarmee de hele kamer vol. Nu kan hij standaard royaal en gastvrij uitgeklapt staan. Dit moet een centraal punt van gezelligheid worden in onze woonkamer. Een plek om rustig te lezen, maar ook om met vrienden te eten, te praten of een spelletje te doen.

Wat vooraf ging

Beer en ik kregen verkering op de Parade, nu ruim tweeënhalf jaar geleden. Het borrelde al een tijdje, maar nu was het moment. We hebben elkaar leren kennen via een toneelcursus, wat nog weer langer geleden is. Eerst was hij me helemaal niet opgevallen. Pas toen we een reünie hadden en hij Jiskefet-imitaties ging doen, dacht ik 'Hee, met deze gast kun je lachen. Ik moet maar 'ns met hem afspreken zonder de rest van de groep.' Omdat Beer kort daarna voor een halfjaar naar Amerika vertrok, zou dat nog een tijd duren. Daarna hernieuwde ons contact zich en werden we vrienden. Pas toen ontdekte ik hoe leuk hij eigenlijk was. Soms was er een vonkje, soms ook weer niet.

Op een vriendschappelijke strandwandeling onderwierp hij me aan een kruisverhoor. Wie mijn favoriete filosoof was, wat mijn levensbeschouwing was en welke politieke voorkeur daar dan wel uit voortkwam... Toevallig allemaal dingen waar ik graag over wilde praten en waarvan ik het belangrijk vond dat een eventuele partner dat op z'n minst zou respecteren. Wat dat betreft, zaten we dus al op één lijn. Tenminste, dit kon natuurlijk nog steeds gewoon vriendschappelijke belangstelling zijn. Later bekende Beer me dat hij het die avond op het strand 'zeker wist'. Toen we een maand later naar de Parade gingen, sprong de vonk definitief over. Al vrij snel wisten we dat we wilden gaan samenwonen, maar daar wilden we wel nog even mee wachten. Beer moest eerst afgestudeerd zijn en eigenlijk moest ik zelf toen nog een betere baan vinden. De kans deed zich voor en sinds de herfst van 2010 zijn we bezig met ons 'samenhuis'.