Daar wordt aan de deur geklopt

Helaas zat er niets in Beer zijn schoenen... maar het is wél weer tijd voor iets moois in onze cd-speler (ja mensen, wij zijn heel ouderwets en wij draaien nog cd's). Via Beers ouders ontdekten we het Hemony Ensemble, een muziekgezelschap dat zich heeft gespecialiseerd in Nederlandse muziek uit de late Middeleeuwen en vroege Renaissance. Het Hemony Ensemble heeft een sfeervolle cd gemaakt met Sinterklaasliedjes uit die periode, die wij met veel plezier draaien. 

Op de cd staan bekende en minder bekende liedjes, begeleid op oude instrumenten zoals bijvoorbeeld een klavecimbel. Hier en daar zijn er knipoogjes naar de moderne versies van die Sinterklaasliedjes. Ook is er aandacht voor de oorsprong van sommige van deze liedjes: hoe zit het immers met dat muziekstuk van Mozart dat toch wel erg op 'Zie ginds komt de stoomboot' lijkt? 

Hoewel ik ook nog altijd mijn cassettebandje (jawel, het kan nóg ouderwetser!) van de Leidse Sleuteltjes koester, luister ik graag naar deze cd. Met die oude muziekinstrumenten en soms geheel instrumentale nummers is dit wat subtieler dan zo'n kinderkoor. Het is ook verrassend om die bekende melodieën in een - voor ons - nieuw (maar in feite dus oud) jasje te horen en zo hebben we op een volwassen manier toch een fijne Sinterklaassfeer in huis.   

Noordervondsten

Ons bezoek aan het theaterfestival Noorderzon was erg inspirerend. Afgezien van het op vakantie zijn, wat natuurlijk meestal op zich een ontspannend effect geeft, deden we veel nieuwe indrukken op en leerden we veel nieuwe kunstzinnige uitingen kennen. 

Zo zagen we onder meer de voorstelling 'The Table', een soort stand-up comedyvoorstelling door een bijzondere pop die werd bespeeld door drie poppenspelers. Wij vonden het echt hilarisch en hadden grote bewondering voor de dame uit het publiek die zomaar even voor de vuist weg de rol van één van de drie poppenspelers durfde over te nemen. In het onderstaande filmpje een interview met Moses, de hoofdrolspeler van de voorstelling.

Op Noorderzon is niet alleen veel theater, maar er zijn ook bijzondere bandjes. Zo was er bijvoorbeeld de groep Nordic uit Zweden, die experimentele folkmuziek speelt op traditionele instrumenten. Ik heb er niet zo veel verstand van, dus voor mij klinken sommige stukken als heerlijk authentiek gefiddel. Beer is daar overigens niet zo van. Hoe dat komt, kun je hier lezen.

En dan was er het zeer geslaagde concert van Of Monsters and Men. Ik had al eens een paar nummers van hen gehoord, maar door hun optreden op Noorderzon zijn we toch echt een beetje fan van ze geworden. Hieronder een amateurfilmpje van het concert, waarbij goed te zien is hoe het feest zich op deze warme dag voor een deel op het water afspeelde. Echt een supersfeertje daar! (liedje begint na 0.45 sec.)

Oud gedaan?

Het blijft me bezighouden, hoe je - eenmaal volwassen - ineens belangstelling kunt krijgen voor onderdelen van je opvoeding waar je je vroeger tegen wilde afzetten. Ik schreef er hier al eerder een blogje over. 

Ik had zelf bedacht dat als je ergens heel enthousiast over bent (zoals in het geval van mijn ouders klassieke muziek) en heel graag wilt dat je kind dat ook oppikt, je beter kunt laten zien hoe blij je er zelf van wordt in plaats van het je kind als iets heiligs op te dringen. Het leek me dat je eigen enthousiasme dan aanstekelijk werkt, zoals je op school ook wel een bepaald vak leuk kunt gaan vinden door een leraar die er zo boeiend over kan vertellen. 

Maar daar had ik niet op Beers jeugdervaringen gerekend. Volgens hem blijkt dit namelijk ook niet altijd de juiste strategie te zijn. Zijn vader was een enthousiast amateurviolist. Nadat hij was uitgekeken op het klassieke repertoire en de viool een aantal jaren niet had aangeraakt, begon hij toen Beer klein was weer met vioolspelen, maar dan met Ierse folkmuziek. Hoewel hij hier dus zelf erg blij van werd, bezorgde het Beer bijna een hekel aan dit muziekgenre. Hij associeerde dit met het dagelijks langdurig oefenen van zijn vader, wat natuurlijk niet meteen de meest muzikale resultaten opleverde. Inmiddels is die latente hekel wel wat gezakt, maar het geeft maar weer eens aan dat enthousiasme overbrengen ook nog een vak apart is.

Jong geleerd?

Aan dit soort lp's met kinderconcerten bewaar ik wél goede herinneringen

“Maar, zoals dat gaat met opgroeien en volwassen worden, je verandert langzamerhand in hen die jou hebben voortgebracht.”  - een uitspraak van actrice Halina Reijn die ik onlangs las in het blaadje van Natuurmonumenten. Ze vertelde in een interview over hoe de natuur centraal stond in haar jeugd en hoe ze af en toe smachtte naar plastic speelgoed of synthetische kleding. Eenmaal volwassen zoekt ze juist graag de rust en schoonheid van de natuur weer op.

Dat afzetten tegen je ouders die bepaalde dingen te nadrukkelijk in je opvoeding willen verweven komt me bekend voor. En ook het feit dat je, eenmaal volwassen en vrij om zelf te kiezen, soms alsnog die dingen omarmt die ze je destijds wilden meegeven. Een voorbeeld daarvan is voor mij klassieke muziek. Daar werd ik altijd vrij dwangmatig mee geconfronteerd, om ‘de eer van de familie hoog te houden’ (muzikale vader en grootouders).  De meeste klassieke muziek deed me niets en iets als operazang kan ik eerlijk gezegd nog steeds niet waarderen. Inmiddels draai ik wel vrij vaak Bach, Vivaldi of iets dergelijks (niet al te bombastisch ;-)). Ik hou van heel veel verschillende soorten muziek en zonder enige dwang kwam ik op mijn muzikale ontdekkingstocht toch ook uit bij wat mijn ouders mooi vinden.

Zelf vrijwillig een klassieke cd opzetten doe ik nog niet zo lang. Het ontstond toen ik me een keer alleen voelde en mijn ouders miste, en bij wijze van troost de cd opzette die mijn vader had laten liggen om te draaien tijdens het klussen in het huis. Er stond een liedje op dat hij altijd op de piano speelde toen ik klein was. Hoewel het een tamelijk tuttig barokmuziekje is, is het me sindsdien ineens dierbaar.

Radio

Op kantoor luisteren we altijd naar BBC Six Radio. Heel makkelijk te ontvangen via internet, en dan laat mijn collega de muziek via haar computer door de boxen van de stereo lopen. Hoewel er onderdelen van ons werk zijn waar ik liever geen muziek bij zou hebben, is BBC Six Radio een erg leuke zender. Ze draaien er soms van die liedjes uit mijn tienertijd (jaren negentig) die ik al bijna weer vergeten was, maar waar ik dan ineens superblij van kan worden. Meteen komen er dan ook allemaal herinneringen boven. Ik vraag me wel eens af hoe het komt dat je herinneringen ineens zo levendig kunnen worden door zo'n liedje, of bijvoorbeeld door een geur. Is het omdat je geluid en geur opnieuw moet beleven, en als je bijvoorbeeld naar een foto kijkt, dat belevingsaspect minder is? Hieronder een voorbeeld van zo'n mooi doch bijna door mij vergeten liedje, onlangs weer gehoord op Six Radio. Welke herinneringen heb jij hieraan?