Donderdagochtend

Zomaar een donderdagochtend... Beer lacht en zoemt goedkeurend wanneer hij opstaat en mij op de bank aantreft met een kommetje muesli en het laatste restje yoghurt. "Ga je mee samen naar het station lopen?" vraagt hij met die lieve blik in zijn ogen. Meestal moet ik 's ochtends veel eerder weg dan hij en zien we elkaar pas goed en wel als we 's avonds thuiskomen. Blij maak ik gebruik van zijn aanbod en we lopen de hele weg naar het station hand in hand. Het is helemaal niets, maar toch zo fijn als je het samen kunt delen. Geen vuurwerk en violen, maar het is gewoon goed. Brigitte Kaandorp heeft daar al eens een mooi liedje over gezongen...

Vier

Afgelopen vrijdag waren Beer en ik alweer vier jaar een setje. Dat gingen we maar eens even uitgebreid vieren met een feestelijk etentje buiten de deur. Vier jaar is best lang... wat hebben we al veel samen meegemaakt! Voordat de vonk oversprong, waren we al ruim een jaar vrienden en daarvoor zaten we samen op de toneelcursus. Ook zagen we elkaar al regelmatig bij de filmavonden van een studentenvereniging.

vers broodje met huisgemaakte aioli

Na ons bezoekje aan de Parade sms'tje hij 's avonds laat 'Slaap lekker, ik hou van je'. We zoenden elkaar voor het eerst op het Museumplein in Amsterdam. Elke stap in onze relatie voelde zo bijzonder. Kaartjes boeken voor een voorstelling die pas over een maand zou plaatsvinden. Ook al waren we al zo lang vrienden, zou het dan nog wel aan zijn? En zo niet, zouden we dan nog wel naar die voorstelling willen? En dat de familie in oktober al aan ons vroeg wat we met Sinterklaas deden... blijkbaar hadden de omstanders er veel vertrouwen in!

amuse met artisjokkenmouse en gazpacho-ijs

Op de dag dat we een jaar samen waren, trouwden goede vrienden van ons. Kort daarna gingen we voor het eerst samen een lang weekend weg, naar Parijs. We gingen speciaal om de Kandinsky-tentoonstelling in het Centre Pompidou te zien. Beer geeft eigenlijk nooit sieraden, maar daar kreeg ik van hem een ketting en armband als cadeautje voor ons éénjarig jubileum. Ik gaf hem een zelfgemaakte verjaardagskalender met foto's van dingen die we samen beleefd hadden.

bietencarpacchio

Beer studeerde af, ik liep stage bij het theater en kreeg een volledige baan die aansloot bij mijn studie. Na een tijdje ging Beer ook aan het werk en begonnen we om ons heen te kijken naar geschikte huizen om samen te wonen. Dat viel nog niet mee, maar we vonden het geen probleem dat er wat tijd overheen ging. Een woning kiezen doe je niet zomaar. Ondertussen vierden we mijn dertigste verjaardag in een zaaltje met veel vrienden en maakten we een tripje naar Berlijn.

 

vegetarische kip met coucoussalade en rijst

Uiteindelijk vonden we de plek waar we nu wonen. Eerst maanden beziggeweest met klussen en op kerstavond betrokken we ons nieuwe stekkie. Nooit meer na afloop van een leuke avond ieder naar zijn eigen huis, makkelijk tegelijkertijd samen zijn en toch iets voor jezelf kunnen doen, met je eigen spullen binnen handbereik... en natuurlijk gewoon de fijne kleine dingen, zoals hem op zondagochtend verrassen met een lekker ontbijtje. 

lekker bakkie

We maakten reisjes naar Gent en Rome, bezochten nog heel veel meer theatervoorstellingen, ontvangen met grote regelmaat visite en af en toe een logé. Na zo'n anderhalf jaar samenwonen, zijn er nog steeds kleine dingetjes die moeten gebeuren in huis. Bijvoorbeeld het schilderij dat ik zou maken voor boven de bank, waarvan het toch wel leuk zou zijn als het er echt eens kwam te hangen. Raar idee dat we vier jaar verder zijn. Het is zo'n lange tijd en toch lijkt alles ook nog zo kort geleden. Nog steeds is er gelukkig heel veel om samen te ontdekken en van te genieten. We gaan dus vrolijk verder, op naar ons eerste lustrum en meer...

Liefs van Beer - Vertraagde romantiek

Dinsdag was het Valentijnsdag: altijd een beetje paradoxaal voor ons. Beer is een echte romanticus, dus ik verwacht dan stiekum een beetje door hem verrast te worden. Aan de andere kant vinden wij Valentijnsdag een commercieel circus en is eigenlijk elke dag een mooie dag om je geliefde te verrassen. Bovendien, is Valentijnsdag niet de dag van de stille liefde? In dat geval hoeven we er al helemaal niets mee, aangezien onze liefde al jarenlang niet stil meer is. Het is voor mij dus altijd een beetje moeilijk in te schatten of ik Beer op die dag moet verrassen of dat hij mogelijk een plannetje voor die dag heeft. 

Beer was uiteindelijk afgelopen dinsdag niet lekker en lag de hele dag in bed. Geen romantische Valentijn dit jaar, dacht ik. Ik legde me er direct bij neer, want wij vinden het immers een commercieel circus. 

Van het weekend werd ik echter alsnog verrast met deze grote bos bloemen, totaal onverwacht! "Eigenlijk is dit een beter moment," zei Beer. "Want nu ben je het hele weekend thuis om ernaar te kijken." 

Deze week zag ik... bruidstaart

Afgelopen week trouwden goede vrienden van ons. Beer had een prestigieuze opdracht: foto's maken van de bruiloft. Gelukkig was hij niet de enige en waren er nog twee andere vrienden van het bruidspaar die foto's maakten. Zo werd de verantwoordelijkheid die op zijn schouders lag niet te groot.

Doordat Beer graag zonder flits fotografeert (volgens de Dogma-regels), bleken er achteraf veel foto's bewogen te zijn. Hij was dagen bezig om achter de computer foto's te selecteren en bij te snijden (hij had er honderden gemaakt) om wat moois over te houden.

Daarbij waren ook deze foto's van de taart (die weer zijn bewerkt door mij, ehm...ik bedoel door Picnik). De taart was gemaakt door de moeder van de bruid, een dag van tevoren. Lijkt me best te doen: even oefenen met marsepeinen roosjes, van binnen 2 lagen cake en 1 laag fruit. Als je het een dag van tevoren kunt maken, kan ik dat best doen als wij ooit gaan trouwen.

Ik vind een bruiloft iets heel persoonlijks en zou me niet verplicht willen voelen tot bepaalde gebruiken 'omdat dat nou eenmaal zo hoort'. Liever zou ik er iets origineels van willen maken, een feest dat echt bij ons past. Zo'n driedubbele taart leek me bijvoorbeeld helemaal niets: zo'n pompeus geval dat voor veel geld door een of ander taartenatelier in elkaar geknutseld wordt. Fantasieloos. Plichtmatig. Maar nu ben ik om: zo'n taart als deze moet het worden en dan zou ik hem zelf willen maken!

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos.

Drie jaar

Gisteren vierden we ons driejarig jubileum. Bij de start van deze blog schreef ik al over wat vooraf ging aan ons samenwonen. Nu is die bijzondere avond op de Parade alweer drie jaar geleden. Toch lijkt het alsof we al veel langer bij elkaar zijn. Natuurlijk was er weliswaar al eerder onze vriendschap. Maar dat lieve smsje, voor mij het bewijs dat hij het meende...zo bijzonder, zo speciaal. Nu voelt het alsof we al ons halve leven samen zijn, als vanzelfsprekend. Niettemin is een moment als dit goed om even bij stil te staan.

Duizend dagen

Toen Hyves nog cool was, heb ik een uitgebreid profiel gemaakt. Het is erg mooi geworden en bestaat nog steeds, maar ik doe er niets meer mee. Inmiddels is zo goed als mijn hele vriendenkring (voor zover ze aan social media willen doen) overgestapt op Facebook. Stiekem vind ik Hyves leuker dan Facebook, omdat je je pagina veel persoonlijker kunt maken. Dat is niet alleen leuk voor jezelf, maar het maakt het rondneuzen op profielen ook veel leuker.

Eén van de gadgets die ik op mijn Hyvespagina heb staan, is een tellertje met hoeveel dagen je al verkering hebt. Het is er ook voor trouwen en samenwonen, maar dat was destijds allemaal nog niet aan de orde. Toevallig logde ik afgelopen vrijdag weer eens in op Hyves (ik weet eigenlijk al niet meer waarvoor) en toen zag ik dat het tellertje inmiddels op 997 dagen stond. Dat betekent dat we vandaag duizend dagen samen zijn!

Wat hebben we samen al veel beleefd sinds die bijzondere avond op de Parade: ik ging stagelopen bij het theater en kreeg een baan in Amsterdam, Beer studeerde af en vond ook werk, we gingen twee keer op vakantie, samen naar de Efteling, vierden ons tweejarig jubileum met een uitgebreide high tea en natuurlijk maanden klussen totdat we samen konden wonen in ons mooie huis.

Bij vrienden met langdurige relaties zie ik vaak dat ze, hoewel ze weliswaar onvoorwaardelijk voor elkaar gaan, ieder binnen die relatie toch heel erg hun eigen dingetjes hebben. Beer en ik hebben van het begin af aan gesteld dat dat ons voorbeeld was: samenleven en tegelijk je eigenheid bewaren en ruimte nemen voor jezelf. Dus samen naar een museum of een theatervoorstelling, maar een dagje winkelen of een biertje drinken met vrienden moet ook kunnen. Dat is dus nu al duizend dagen een prima recept gebleken.

Wat vooraf ging

Beer en ik kregen verkering op de Parade, nu ruim tweeënhalf jaar geleden. Het borrelde al een tijdje, maar nu was het moment. We hebben elkaar leren kennen via een toneelcursus, wat nog weer langer geleden is. Eerst was hij me helemaal niet opgevallen. Pas toen we een reünie hadden en hij Jiskefet-imitaties ging doen, dacht ik 'Hee, met deze gast kun je lachen. Ik moet maar 'ns met hem afspreken zonder de rest van de groep.' Omdat Beer kort daarna voor een halfjaar naar Amerika vertrok, zou dat nog een tijd duren. Daarna hernieuwde ons contact zich en werden we vrienden. Pas toen ontdekte ik hoe leuk hij eigenlijk was. Soms was er een vonkje, soms ook weer niet.

Op een vriendschappelijke strandwandeling onderwierp hij me aan een kruisverhoor. Wie mijn favoriete filosoof was, wat mijn levensbeschouwing was en welke politieke voorkeur daar dan wel uit voortkwam... Toevallig allemaal dingen waar ik graag over wilde praten en waarvan ik het belangrijk vond dat een eventuele partner dat op z'n minst zou respecteren. Wat dat betreft, zaten we dus al op één lijn. Tenminste, dit kon natuurlijk nog steeds gewoon vriendschappelijke belangstelling zijn. Later bekende Beer me dat hij het die avond op het strand 'zeker wist'. Toen we een maand later naar de Parade gingen, sprong de vonk definitief over. Al vrij snel wisten we dat we wilden gaan samenwonen, maar daar wilden we wel nog even mee wachten. Beer moest eerst afgestudeerd zijn en eigenlijk moest ik zelf toen nog een betere baan vinden. De kans deed zich voor en sinds de herfst van 2010 zijn we bezig met ons 'samenhuis'.