Deze week zag ik... bijenwas

"Ah kijk, écht iets voor een creatief iemand", zeiden twee voorbijlopende dames in één van mijn favoriete lunchpauzewinkeltjes. Ik moest een beetje lachen, want kaarsen maken met een zelfmaaksetje als dit is helemaal niet zo creatief. Je kunt het zelfs niet eens ambachtelijk noemen, huisvlijterig misschien. Maar juist het basale van zo'n mooie gerolde kaars in die honingkleur is wat ik er mooi aan vind. En...het is zo fijn om te doen! Lekker dat mooie materiaal door je handen laten gaan, langzaam het honingraatvel om de lont rollen (want dat is eigenlijk alles) en de heerlijke geur die daarbij vrij komt (die nog sterker wordt als je de kaarsen eenmaal gaat branden): daar kan ik enorm van genieten.

Ik heb geprobeerd om Beer over te halen te poseren met een brandende kaars, zodat ik ook nog kon betrachten daar een heel artistiekerige foto van te maken. Helaas liet meneer zich daar niet toe verleiden. Dat vindt hij 'stom'. Tsja, waar blijf je dan, hè? Dan maar een stemmig plaatje van een eenzaam lichtje in deze steeds donker wordende tijd van het jaar.

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos.

Heb ik genoeg...

Het is de maand van de spiritualiteit. Daarom is er op tv en 'in het land' de nodige extra aandacht voor diverse vormen van levensbeschouwing. Wat is spiritualiteit eigenlijk precies? Zingeving, het hogere in jezelf of in alles zoeken? Bij de studiegroep van de theosofie heb ik ervaren dat spiritualiteit ook een heel praktische kant heeft, bijvoorbeeld wanneer we het over leven en dood hebben: wat gebeurt er dan, en wat moet je daar eigenlijk mee? De antroposofie heeft ook veel elementen in zich waarmee je op een heel praktische manier met spiritualiteit bezig kunt zijn. Omdat het de maand van de spiritualiteit is, ging Karin de Groot (van o.a. Spoorloos) eens op bezoek bij een aantal antroposofen. Dat resulteerde in deze mooie aflevering van 'Heb ik genoeg...'

Kerstcadeau

Deze week viel er voor mij een kerstcadeau in de brievenbus. Veel te vroeg, zou je denken. Of juist te laat? Het kwam door de tijdschriftenbon die we afgelopen kerst op kantoor cadeau kregen. Het leuke aan die bon was dat hij onbeperkt geldig was. Wij zaten immers middenin de verhuizing en ik had totaal geen tijd om eens lekker wat mooie tijdschriften uit te zoeken om ontspannen mee op de bank neer te ploffen. Sterker nog... we hadden niet eens een bank.

Inmiddels zijn we alweer een tijdje op orde (er is nog best het een en ander te doen, maar niets acuuts meer) en dus gunde ik mezelf nu eindelijk het verzilveren van de tijdschriftenbon. Een paar maanden lang ontvang ik nu optimisme en praktisch idealisme in de vorm van Ode en creativiteit en inspiratie in de vorm van Flow. Dat wordt genieten!

Weerzien

Beer had een reünie van zijn oude basisschool. Voor hem is dat dan ook meteen een weerzien met het dorp waar hij is opgegroeid. De vrienden die er woonden zijn verhuisd, zijn ouders wonen er niet meer en ook hijzelf is er in zijn studietijd vertrokken. Hij doet nooit nostalgisch over zijn dorp, waar hij volgens eigen zeggen niets meer mee heeft, maar plaatste wel meteen deze foto op facebook en was het hele weekend vol van de reünie. Kennelijk doet het hem toch wat om daar weer te zijn.

Zijn twee vrienden die hij op de basisschool heeft leren kennen en die hij regelmatig ziet, waren er ook. Maar hij vond het ook erg bijzonder om een aantal klasgenoten na zoveel jaren weer te zien. Soms zag hij in hen meteen het kind van vroeger, anderen herkende hij niet direct terug. Zelf werd hij telkens herkend vanwege zijn postuur en de grote blauwe ogen die hij nog altijd heeft. Zodoende werd hij veel aangesproken, ook soms door mensen van wie hij niet meteen wist wie het waren.

Hij vond het frappant te zien hoe sommige mensen zijn veranderd qua karakter. Bijvoorbeeld een broer en een zus die zich zó verschillend hebben ontwikkeld, hoewel ze toch dezelfde opvoeding kregen. Het geeft weer te denken over wat een kind zelf 'meeneemt' (en hoe je daar dan aan komt) en wat je daar als ouder al of niet aan kunt sturen of toevoegen. 

Deze week zag ik... een boekenmarkt

"Als jij nou iets moest inleveren voor een beurs voor een goed doel, wat zou je dan geven?" legde mijn collega me voor. Ik dacht aan de stapel boeken die Beer juist geselecteerd had om naar De Slegte te brengen. Het idee van een boekenbeurs was snel geboren. Boeken, kennis...welk goed doel zou daarbij passen? Het werd de IMC Weekendschool, dat kwam weer doordat ik meteen aan dit interview met Vincent Icke moest denken.

Op mijn werk hebben we een MVO-commissie. MVO staat voor Maatschappelijk Verantwoord Onder-nemen. Dat is ondernemen volgens de 3 P's: people, planet, profit. Kort gezegd houdt het in dat je probeert zo duurzaam en maatschappelijk betrokken je werk te doen. Nu is ons bedrijf echt ontzettend duurzaam: we hebben allerlei keurmerken voor milieuvriendelijkheid, iedereen komt met het OV, de fiets of te voet naar kantoor en nog zo wat van die dingen. Dingen waar veel mensen voor zouden moeten strijden als ze in een MVO-commissie zouden zitten, zijn bij ons al gemeengoed.

De milieuvriendelijkheid van ons bedrijf is één van de dingen waardoor ik er destijds ben gaan solliciteren, dus toen ik daar actief aan kon bijdragen door me kandidaat te stellen voor de MVO-commissie, heb ik dat meteen gedaan. Samen met een collega maak ik nu een jaar lang deel uit van deze commissie. Elk jaar zijn het weer andere collega's en die mogen helemaal zelf invullen wat ze gaan doen op het gebied van MVO. In ons geval mag het allemaal helaas niets extra kosten. Jammer voor sommige van onze ideeën, maar het maakt je ook inventief en op die manier leer ik er misschien nog wel meer van dan wanneer er wel een budget voor was. Eén van onze lowbudget-acties was dus de boekenmarkt van afgelopen week.

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos.

Pompoen-broccolitaart

Om maar meteen met een herfstig recept te beginnen, start ik met deze zelfbedachte hartige taart. Deze taart is geschikt als hoofdmaaltijd voor vier personen. Maar je kunt ook smalle sneetjes snijden om het als borrelhapje op te dienen. Helaas missen jullie het pittoreske plaatje van zo'n mooie hele pompoen op de foto, want van de week heb ik de helft van de pompoen al voor een ander gerecht gebruikt.

Voor dit recept heb je nodig:

5 plakjes bladerdeeg,

een halve pompoen,

1 prei, 1 broccoli,

2 eieren,

100 gram geraspte kaas,

kerrie, koriander en zout,

een klontje boter en een snufje bloem

(de paprika op de foto mocht er ook in omdat-ie op moest,

maar de taart kan ook prima zonder)

Eerst begin je met alle groenten te snijden. Voor de pompoen kan dit nogal een zwaar werkje zijn. Gebruik dus een scherp mes. Ontdooi ondertussen het bladerdeeg.

Kook de pompoen en de broccoli totdat ze zacht zijn (zoals je ziet, vind ik dat dat heel goed in dezelfde pan kan). Roerbak ondertussen de prei (en paprika) zachtjes en bestrooi deze met zout, koriander en kerrie. Tegelijkertijd kun je het bladerdeeg verwerken.

Vet hiervoor een springvorm in met het klontje boter en bestrooi de vorm vervolgens met het snufje bloem. Dit moet zowel de randen als de bodem bedekken en zorgt ervoor dat de taart makkelijk loslaat als je hem uit zijn vorm wilt halen wanneer hij gaar is.

Bekleed de springvorm met het bladerdeeg. 'Lijm' de losse stukjes aan elkaar met wat water. Prik vervolgens gaatjes in de bodem met een vork.

Nu alle groenten gaar zijn, hussel je ze door elkaar in een grote pan. Meng ook de twee (nog rauwe) eieren door dit mengsel. Als alles goed door elkaar zit, kan de vulling in de met bladerdeeg beklede springvorm.

Dek het geheel af met geraspte kaas.

Na 50 minuten in een oven van 180 graden Celsius is de taart klaar.

Eet smakelijk!

Cahier de mes recettes

Deze receptenschriften zijn van het Franse merk La Marelle, één van mijn favoriete merken voor kaarten, schrijfwaren en dat soort dingen. Er zijn een aantal illustratoren die voor La Marelle werken. Van sommigen vind ik hun werk niet zo denderend, maar van de meesten is het heel fantasievol en inspirerend. Vaak koop ik er cadeautjes of kaarten van voor anderen, maar zelf had ik nog niets van dit merk. Dat komt denk ik omdat de meeste La Marelle-spullen vooral mooi zijn en niet bijzonder handig ofzo. Dat koop je niet zo gauw voor jezelf. Deze schriften leken me dan nog wel enigszins nuttig. Het is leuk om je favoriete recepten, die vaak overal en nergens vandaan komen, met de hand in zo'n schrift te schrijven en op die manier te bundelen. Ik had al eerder een dummie van de Witte Boekenmarkt, met zo'n mooie harde kaft en vanbinnen van dik tekenpapier. Daar heb ik al eerder geprobeerd een zelfgemaakt kookboek van te maken. Maar sinds de verhuizing heb ik het nergens meer gezien...

Alle recepten die ik in deze schriften ga schrijven, zal ik ook publiceren op dit blog. Ik weet nog niet met welke regelmaat ik dat zal doen, maar mijn streven is om minimaal één keer per maand een recept te publiceren en dan te kiezen voor iets dat met het seizoen te maken heeft. Hopelijk hebben jullie net zoveel zin om die gerechten te maken als ikzelf.

Eet smakelijk!