Museumnacht

Zaterdag was het museumnacht in Den Haag. Wij waren er ook, maar maakten ons eigen culturele programma en lieten het museumgedruis geheel links liggen.

Sinds Beer en ik in 2009 op Over het IJ de voorstelling Wiek van Boukje Schweigmann zagen, zijn we fan van Boukje. De hypnotiserend draaiende molen, de danseressen die dan weer met de wieken samen, dan juist weer er tegenin leken te dansen, hun sierlijke lichamen in contrast met de ruwe aarde van het dansoppervlak en niet te vergeten de prachtige muziek van Douwe Eisinga: dit alles maakt dat we Wiek één van de mooiste voorstellingen ooit vinden. 



We waren dus erg benieuwd toen we hoorden dat ze voor haar nieuwe voorstelling, Zweep, in een klooster bij taoïstische monniken was geweest om inspiratie op te doen. Zou deze nieuwe voorstelling net zo meditatief worden als Wiek?  Ik reserveerde snel kaarten toen ik hoorde dat de voorstelling in het Atrium van het Haagse stadhuis te zien zou zijn (dat het dan ook museumnacht in Den Haag was, wist ik toen nog niet). We werden niet teleurgesteld: weer raakten we in trance, deze keer door de repetitief klappende zwepen. Het begin van de voorstelling was meer meditatief, maar later werd de dans sensueel en zelfs humoristisch toen de danseressen met hun zwepen een groot insect met voelsprieten uitbeeldden. Het was weer een indrukwekkende ervaring.



foto: Jochem Jurgens

Omdat de voorstelling vroeg in de avond begon, stonden we om half negen alweer buiten. We besloten nog even een drankje te gaan drinken in het Filmhuiscafé. Beer ging even kijken wat voor films er zoal draaiden. Misschien nog een filmpje pikken… Komt hij ineens naar me toe en zegt: “We kunnen NU een film gaan zien als je wilt.” Ik weet dan alleen nog maar dat het gaat om de nieuwe film van Miranda July (van ‘You and me and everyone we know’). Haastig spoeden we ons de zaal in. De film blijkt al begonnen en we proberen de draad van het verhaal op te pakken.

Hoe groot is onze verbazing als na tien minuten ineens het zaallicht aangaat en de aftiteling begint te lopen! Het blijkt dat Beer zich heeft vergist en dat onze film drie kwartier later begint. Wat moeten we een stomme indruk gemaakt hebben om tien minuten voor afloop van de film de zaal in te rennen! We lachen ons rot en nemen nog maar een drankje. Uiteindelijk bleek het overigens een heel mooie film. Wil je een voorproefje zien? Kijk dan maar even hier.

Deze week zag ik... Pina

Pina is een prachtige documentaire over de danseres Pina Bausch, maar wel een anders-dan-anders-documentaire. Dat ze in 1940 in Solingen is geboren en in 2009 is overleden in Wuppertal, waar ze danspedagoge en artistiek directeur van het Tanztheater was, moest ik zelf opzoeken na het zien van deze film. In deze documentaire van Wim Wenders hoor je niets over het levensverhaal van de danskunstenares, maar geef je je puur over aan het genieten van haar werk.

Diverse dansers vertellen in een paar zinnen kernachtig hoe het is om met haar te werken. Verder zijn er vooral heel veel mooie dansscènes: in de aarde, in het water, op de dansvloer, in een bos en zelfs gewoon op straat tussen de stadsdrukte. Prachtig, die vele dansen waarbij de elementen een grote rol spelen. Ook zien we veel van Bausch' bekende choreografie Café Müller. Des te indrukwekkender wordt al die prachtige dans door het 3D-effect. Pina is namelijk de eerste arthousefilm in 3D.

Ik zie een vrouw op spitzen dansen op een industrieterrein. Even denk ik aan mijn oma, die als balletdanseres ook vaak spitzen droeg. Genieten van de prachtige dans denk ik even dat ik haar passie begrijp. Maar nee... mijn oma vond moderne dans 'gymnastiekoefeningen' en sprak er minachtend over. Klassiek ballet was voor haar het enige ware. Ik hou er niet van: om te doen en om naar te kijken. Bovendien denk ik dat de dans op het industrieterrein nog mooier, dynamischer zou zijn om naar te kijken wanneer die vrouw haar voeten niet zo hoefde te kwellen.

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos.

Lunchpauze - &Klevering

De Amsterdamse Haarlemmerstraat is lang en biedt een grote variatie in leuke winkeltjes. Nu kan ik moeilijk de hele straat hier gaan aanprijzen en in mijn lunchpauze kan ik natuurlijk maar bij een beperkt aantal zaakjes per keer langsgaan.

Een winkel die ik vrijwel nooit oversla in deze straat is &Klevering. Hier staat het vol met hippe interieurspulletjes, mooi servies, origineel speelgoed en allerlei fijne dingen die je helemaal niet nodig hebt. De winkel is heel licht en de spullen hebben vaak felle kleuren, wat een stijlvolle winkelinrichting oplevert. Voor hippe merken als Bodum en Ferm Living of de papieren ontwerpen van Jurianne Matter ben je hier aan het goede adres. Ik heb nog steeds een beetje spijt van de Andy Warhol-koelkastmagneten die ik hier niet gekocht heb. Ze hadden hele coole Campbell Soup-magneten. Helaas waren ze wat te duur voor een impulsaankoop (en sowieso te duur voor koelkastmagneten). Toen Beer en ik overlegd hadden dat we ze toch wel erg graag wilden hebben, bleken ze uitverkocht en daarna heb ik ze nergens meer gezien. We zinnen nu op alternatieven om toch iets met het Campell Soup-blik in onze keuken te doen.

Weten waar ik eerdere lunchpauzes winkelde? Klik hier

Lunchpauze - By Popular Demand (BPD)

Op de hoek waar de Spuistraat en de Raadhuisstraat samenkomen, zit de cadeauwinkel By Popular Demand. Van buiten heeft het pand enkele mooie historische details, maar die vallen nauwelijks op vergeleken bij de drie grote etalageruiten waarachter zoveel hippe spullen te zien zijn. Handige keukenhulpjes, artistiek schrijfgerei, originele kaarten, kekke tassen... altijd inspirerend om zoveel moois bij elkaar te zien staan. Als ik iemand wil verrassen met een hip, origineel cadeau, weet ik dat ik hier kan slagen. Vaak als ik hier loop te snuffelen, zie ik een leuke gadget waarbij ik meteen denk: ‘oh, dat is echt wat voor ... (persoon X)’. Het gebeurt dan eerder dat ik een goede gelegenheid moet bedenken om diegene het bewuste cadeautje te geven, dan dat ik hier niet weet wat ik moet kopen. 

Behalve allerlei hippe en grappige spullen voor op kantoor, in de keuken of waar dan ook, verkoopt By Popular Demand ook een bescheiden assortiment boeken. Dit zijn voornamelijk glossy kookboeken met één thema (bijvoorbeeld groente, cupcakes of sushi) maar af en toe zit er ineens iets grappigs of aparts bij, zoals een zakboekje over etiquette (ik weet al wie ik daarmee aan het lachen ga krijgen, hihi).

Overigens moet ik me ook erg inhouden om hier niet standaard met een cadeautje voor mezelf naar buiten te komen, want heel goedkoop is het allemaal niet. Dat is ook geen wonder, want ze verkopen hier veel hippe merken: La Marelle, Werkhaus.de, Kikkerland, Derrière la Porte, Blafre etc.  Maar oh, wat zijn die themasetjes koelkastpoëzie toch leuk...

Alle eerdere lunchpauzes nog eens lezen? Klik hier

Feest

Afgelopen weekend vierden we Beers verjaardag: een huis vol familie en vrienden, bijzondere cadeautjes, zelfgebakken taarten en veel gezelligheid. Het weer werkte mee en dus konden we 's middags heerlijk met de visite op het balkon zitten - eindelijk. Het mooiste cadeau was ongetwijfeld de ballonvaart, die op een nader te bepalen datum zal plaatsvinden. Beer was best jaloers toen hij hoorde dat zijn vader zoiets op vakantie gedaan had. Hij wilde dat ook graag en dat leek mij een mooi cadeau voor als hij volgend jaar dertig wordt. Maar ja, nu moet ik iets anders verzinnen... ;-)

Deze week zag ik... lieve cadeautjes

Het was een week vol lieve en onverwachte cadeautjes. Een typisch geval van wie goed doet goed ontmoet? Vorige week ben ik zelf namelijk flink aan het shoppen geweest, op zoek naar verjaarscadeautjes voor Beer. En ineens krijg ik zelf allemaal lieve dingen.

Beer verraste mij zomaar op een middag met deze lieveheersbeestjes voor op ons magneetbord. We hadden er al eens over gedacht meer magneetjes te kopen, want er zaten er maar 4 bij en we kregen toch veel post die het ophangen waard was. Omdat ik erg van lieveheersbeestjes hou, was dit een mooie verrassing!

In diezelfde week bracht een lieve collega voor mij deze grote jodenkoekendoos Douwe Egberts-spaarpunten mee. Later die week kreeg ik nóg meer punten van weer een andere collega, die ze ergens in een la had gevonden. Voor al die punten wist ik meteen al een mooie bestemming. Daar kom ik in een volgend blogje nog wel even op terug.

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos.

Lunchpauze - Puccini

Soms als er op onze afdeling iets te vieren is, krijgen we een klein doosje van die superlekkere Puccini-bonbons. Wanneer ik in mijn pauze over de Singel wandel, kom ik regelmatig langs dit heerlijke chocoladewinkeltje. Het is gevestigd schuin tegenover het standbeeld van Multatuli, wat voor de Neerlandici onder de lezers natuurlijk al een interessante attractie op zich is. J

 

Bonbons van Puccini zijn niet zomaar iets lekkers, maar Verwennerij met een hoofdletter. Ze zijn handgemaakt, hebben een hoog cacaogehalte en vaak een bijzondere vulling. De chocolaatjes zijn uitsluitend gemaakt van natuurlijke ingrediënten en bevatten geen conserveringsmiddelen. Niet te lang bewaren dus, alsof dat een probleem is...

 Klik hier om te lezen over eerdere lunchpauzes.