Luie stoelen

Het is nog maar kort dat deze hoek van onze woonkamer eruitziet zoals hierboven. Lang stonden hier nog schilderspullen en lag er afdekspul op de vloer. De rechterstoel moest namelijk wat worden opgeknapt. Na het vele opknapwerk aan het huis op zich, hadden we lange tijd niet zo'n zin om daar tijd voor vrij te maken. Maar nu is ons kamer dan helemaal klusspullenvrij. 

Ik vind het echt superfijn om deze stoelen in huis te hebben. Niet alleen zijn ze heel mooi en zitten ze lekker, maar ze zijn van mijn beide opa's geweest. Ze zijn er allebei niet meer en hebben ons huis dus nooit gezien. Op deze manier zijn ze toch een beetje bij me en is er iets van de sfeer van hun huizen die in ons huis voortleeft.  

Mijn opa's waren allebei bijzondere mensen. Beer heeft gelukkig nog één van hen gekend: de opa van de linkerstoel. Hij hield van degelijkheid en vond veel dingen overbodige luxe. Maar hij had een paar passies waar hij hartstochtelijk over kon praten, zoals genealogie, sterrenkunde, natuurkunde en natuurlijk het maken van meetinstrumenten, zoals hij vroeger in de fabriek deed. Veel mensen bewonderden hem om zijn kennis en warme belangstelling op dit soort gebieden en om de goede conditie die hij tot op hoge leeftijd nog had.

De opa van de rechterstoel was operazanger. Hij was heel lief en gewoon. Af en toe had hij van die opmerkingen als "Goed je best doen op school, hoor!", maar bij hem en de bijbehorende oma mocht ik altijd zijn wie ik wou. Ze speelden graag met mij en gaven mijn fantasie alle ruimte. Ik mocht allemaal dingen die ik thuis niet mocht, zoals met je bord op schoot tv kijken als toevallig net onder etenstijd je favoriete tv-programma kwam, of zomaar een cadeautje uitkiezen terwijl er niets te vieren was.  

 

Het is fijn om met dit soort functionele spullen een tastbare herinnering aan hen te hebben.  

 

Verlichting

Het is weer tijd voor een huisblogje, want in de afgelopen weken is er weer het een en ander opgeknapt. Eindelijk hebben we nu 'serieuze' verlichting door het hele huis. We hadden gelukkig al wel licht, dankzij mijn handige collega die kwam helpen klussen. Hij zit op kantoor in het 'Technoteam', dat klinkt alsof hij heel goed kan dansen op techno (misschien kan hij dat ook wel), maar wil eigenlijk zoveel zeggen als dat hij één van de collega's is aan wie je kunt vragen een lamp te vervangen. Als hij toevallig bij je in de buurt woont, blijkt hij zich zó goed van zijn taak te kwijten dat hij dat ook bij je thuis komt doen! We waren erg blij met zijn hulp, maar niettemin zag de noodoplossing er natuurlijk niet zo charmant uit: 

Nu was de Toneelman al eens eerder langsgekomen om deze noodconstructie te vervangen voor onze mooie IKEA-lampjes, maar daarvoor moest hij in het plafond boren en dat bleken onze buren niet zo leuk te vinden. We besloten een nieuwe afspraak hiervoor te maken en dan ruim van tevoren de buren te informeren over het lawaai, in de hoop het dan in één keer af te kunnen maken. Door wederzijdse drukke agenda's moesten we even geduld hebben, maar nu is het dan zo ver! Alle kale peertjes zijn vervangen door deze plafonnières:

 

Okee, de benaming 'plafonnière' is misschien wat chique, maar wij vinden ze erg mooi vanwege de basale vormgeving. Dit geeft rust en ruimte om nog hier en daar een paar sfeerlampjes neer te zetten. Daar gaan we voorlopig nog niet echt speciaal naar op zoek. We hebben wel iets in gedachten, maar dat is nogal prijzig en voorlopig zijn we al heel blij dat deze lampen in ieder geval hangen.   

Deze week zag ik... een zelfgemaakt popje

Van onze vaste club studievriendinnen, waarmee we onderhand al tien jaar lief en leed delen, is de eerste vriendin ongeveer een maand geleden moeder geworden. Voor ons allemaal best 'een ding' denk ik zo. Er worden wel vaker kinderen om je heen geboren, maar binnen ons clubje... ja, dan worden we toch wel echt volwassen.

Zoiets wilde ik graag luister bijzetten met een echt persoonlijk cadeautje: iets zelfgemaakts. En dus maakte ik voor de baby dit knuffelpopje. Dat ging niet zo heel snel, want ik ben eigenlijk niet zo handig met naaien. Toch vind ik hem wel erg leuk geworden en mijn 'ambitie' is nu om voor elke baby die er in mijn omgeving wordt geboren, zo'n popje te maken.

Het is een zonnekindpopje en die vind ik altijd erg mooi vanwege hun basale vormgeving. Voor elke leeftijd is er een eigen zonnekindpop, aangepast aan de ontwikkeling van het kind op dat moment. Voor het allereerste stadium is er de knooppop, waarbij het voelen en knuffelen eigenlijk het belangrijkste is. Gaandeweg wordt een pop steeds meer een poppenkindje of een -vriendje, met haartjes, kleertjes en een basaal gezichtje. Dat gezichtje moet zo uitdrukkingloos mogelijk zijn, zodat het kind zelf kan verzinnen welke emotie de pop heeft.

Ook van die poppen voor oudere kinderen zou ik graag willen maken, maar dat is nu denk ik nog veel te hoog gegrepen voor mij. Ik heb inmiddels ook een winkeltje ontdekt waar ze allerlei mooie natuurlijke materialen verkopen voor het maken van dit soort poppen. Ook hebben ze daar vilt en sprookjeswol in de mooiste kleuren... leuk om allerlei sierpoppetjes of -figuurtjes van te maken. Ik wou dat ik de hele dag tijd had om te oefenen. In ieder geval heb ik vast een uitgebreide site gevonden over het maken van zonnekindpoppen. Wil je het ook eens proberen? Kijk dan hier.

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos.

Liefs van Beer - Klopper

Beer raakt inmiddels lekker in een werkritme. Het gaat zelfs zo goed dat hij zichzelf 's avonds na zijn werk nog in staat acht om te gaan sporten. Geen wedstrijden, maar één keer per week een ontspannen, doch verkwikkend sportavondje, dat lijkt hem wel wat. En dus ging hij afgelopen week eens langs een paar sportclubs bij ons in de buurt.

Als je laat uit je werk thuiskomt en vervolgens weer op tijd op het veld of in de zaal moet staan, blijft er weinig tijd over om te eten. Boterhammen met omelet zijn dan een uitstekende oplossing. De afgelopen week at Beer dus een paar keer een snelle omelet. Nu moet ik even iets vertellen over ons omeletkloppertje. Dat kloppertje was tot afgelopen week nog nooit gebruik voor het kloppen van eieren.

Op kantoor gebruiken we zo'n kloppertje om warme melk uit de magnetron op te kloppen, wat bij benadering het melkschuim op een cappucino nabootst. Ik vond dit zo'n vondst (geen ingewikkelde apparatuur nodig om zelf cappucino te bereiden!), dat ik meteen zo'n eierkloppertje heb aangeschaft. Het werkt zelfs met koude melk, al zakt die dan wel een beetje in. Beer kende het oorspronkelijke gebruik van zo'n kloppertje echter helemaal niet en dacht dat het speciaal bedoeld was om melk te kloppen. Laatst was hij dus ontzettend trots op zichzelf dat hij helemaal zelf had uitgevonden dat je met die 'cappucinoklopper' ook eieren kunt kloppen voor een omelet. Een beetje de omgekeerde wereld...

Ontzet

Voor ons een extra bijzondere Leidens Ontzet (oftewel 'drie oktober') dit jaar. Niet omdat er dit jaar een recordaantal haringen is uitgedeeld of omdat de feesten dit jaar vijf dagen duurden in plaats van twee. Dat laatste was het geval omdat de 3 October Vereeniging, die elk jaar alle festiviteiten rond deze herdenking organiseert, dit jaar 125 jaar bestaat. Natuurlijk wel een beetje omdat het onze eerste drie oktober is dat we samenwonen (zie in de collage de vlaggen in de flat bij ons aan de overkant!), maar ikzelf vierde tijdens 3 oktober nog een ander jubileum samen met een dierbaar vriendinnetje: wij vierden 25 jaar vriendschap.

We kennen elkaar al sinds de kleuterschool en hoewel we sinds groep 6 niet meer bij elkaar in de klas zaten, zijn we altijd contact blijven houden. Ongemerkt kenden we elkaar in februari alweer 25 jaar. Dat bedachten we ons echter pas een paar weken geleden, toen allang was afgesproken dat ze bij ons zou komen tijdens de 3 oktoberfeesten. Dus...nog een extra reden om er een feestje van te maken!

Hier kun je meer lezen over de jaarlijkse activiteiten rondom 3 oktober in Leiden.

Deze week zag ik... als een toneelkijker

Bij mijn favoriete theater (dat van het stageverslag) hebben ze al jaren het zogenaamde Toneelkijkerproject. De toneelkijkers zijn een vaste groep mensen die aan het begin van het theaterseizoen zich inschrijven voor zo'n tien à twaalf voorstellingen gedurende het seizoen. Voor of na elke voorstelling wordt er speciaal voor hen iets extra's georganiseerd, zoals een voorbeschouwing of een nagesprek. Je krijgt dan korting op die voorstellingen en in ruil daarvoor schrijf je een soort recensietje voor het theater. Als stagiair mocht ik destijds al die recensies verwerken tot een boekje voor alle deelnemers en de optredende gezelschappen. Dat was erg leuk om te doen!

En nu ben ik zelf voor het eerst toneelkijker. Vanaf dat ik ervan hoorde vond ik het al een leuk concept, maar eerder schreef ik zelf recensies voor een theaterwebsite en was het dus (nog) niet echt iets voor mij. Nu die website inmiddels uit de lucht is en ik toch graag veel theater wil blijven zien (en ook nieuwe dingen op dat gebied wil ontdekken), vond ik het tijd om eindelijk toneelkijker te worden.

Je kunt als toneelkijker kiezen uit verschillende series: dans, toneel of een combinatie van beiden. Ik koos voor de combinatie en zag deze eerste avond meteen een voorstelling waar alledrie in terugkwamen. Een onverdeeld succes vond ik dat niet, maar er zaten zeker mooie stukken en vooral ook originele vondsten in. Al met al was het dus best een inspirerende avond. Ik ben benieuwd naar de volgende voorstelling...

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos.

Lunchpauze - Van der Linde

Als je het niet weet, loop je er straal voorbij. Temidden van de schreeuwerige winkelpuien op de Nieuwendijk zit, ongeveer ter hoogte van de Hema, de banketbakkerszaak Van der Linde. Dankzij de verhalen en vooral de traktaties van sommige collega’s ontgaat dit winkeltje mij niet meer wanneer ik door deze drukke winkelstraat loop! Het is een heel smal winkelpand, met boven de ingang een uithangbord in nogal gedateerde opmaak. Veel Amsterdammers komen hier in hun lunchpauze een kroketje halen, of op een zonnige dag een bekertje slagroomijs. Dat zit gewoon in een sober plastic koffiebekertje, maar smaakt zeer ambachtelijk. De insteek van deze zaak is duidelijk: geen opsmuk, het draait om de kwaliteit van de producten.

Heb je wat te vieren, dan zijn de slagroompijpjes van Van der Linde een echte aanrader. Het zijn een soort mergpijpjes, maar in plaats van cake zit het marsepeinen omhulsel vol met slagroom. Nog zo’n heerlijke specialiteit van dit kleine bakkerijtje.

Dit was het laatste blogje in de serie Lunchpauze, waarin ik bijzondere winkeltjes in Amsterdam beschreef die ik soms in mijn halfuurtje lunchpauze  bezoek. Wil je alle pauzewinkeltips nog eens lezen? Klik dan hier.