Weerzien

Beer had een reünie van zijn oude basisschool. Voor hem is dat dan ook meteen een weerzien met het dorp waar hij is opgegroeid. De vrienden die er woonden zijn verhuisd, zijn ouders wonen er niet meer en ook hijzelf is er in zijn studietijd vertrokken. Hij doet nooit nostalgisch over zijn dorp, waar hij volgens eigen zeggen niets meer mee heeft, maar plaatste wel meteen deze foto op facebook en was het hele weekend vol van de reünie. Kennelijk doet het hem toch wat om daar weer te zijn.

Zijn twee vrienden die hij op de basisschool heeft leren kennen en die hij regelmatig ziet, waren er ook. Maar hij vond het ook erg bijzonder om een aantal klasgenoten na zoveel jaren weer te zien. Soms zag hij in hen meteen het kind van vroeger, anderen herkende hij niet direct terug. Zelf werd hij telkens herkend vanwege zijn postuur en de grote blauwe ogen die hij nog altijd heeft. Zodoende werd hij veel aangesproken, ook soms door mensen van wie hij niet meteen wist wie het waren.

Hij vond het frappant te zien hoe sommige mensen zijn veranderd qua karakter. Bijvoorbeeld een broer en een zus die zich zó verschillend hebben ontwikkeld, hoewel ze toch dezelfde opvoeding kregen. Het geeft weer te denken over wat een kind zelf 'meeneemt' (en hoe je daar dan aan komt) en wat je daar als ouder al of niet aan kunt sturen of toevoegen. 

Deze week zag ik... een boekenmarkt

"Als jij nou iets moest inleveren voor een beurs voor een goed doel, wat zou je dan geven?" legde mijn collega me voor. Ik dacht aan de stapel boeken die Beer juist geselecteerd had om naar De Slegte te brengen. Het idee van een boekenbeurs was snel geboren. Boeken, kennis...welk goed doel zou daarbij passen? Het werd de IMC Weekendschool, dat kwam weer doordat ik meteen aan dit interview met Vincent Icke moest denken.

Op mijn werk hebben we een MVO-commissie. MVO staat voor Maatschappelijk Verantwoord Onder-nemen. Dat is ondernemen volgens de 3 P's: people, planet, profit. Kort gezegd houdt het in dat je probeert zo duurzaam en maatschappelijk betrokken je werk te doen. Nu is ons bedrijf echt ontzettend duurzaam: we hebben allerlei keurmerken voor milieuvriendelijkheid, iedereen komt met het OV, de fiets of te voet naar kantoor en nog zo wat van die dingen. Dingen waar veel mensen voor zouden moeten strijden als ze in een MVO-commissie zouden zitten, zijn bij ons al gemeengoed.

De milieuvriendelijkheid van ons bedrijf is één van de dingen waardoor ik er destijds ben gaan solliciteren, dus toen ik daar actief aan kon bijdragen door me kandidaat te stellen voor de MVO-commissie, heb ik dat meteen gedaan. Samen met een collega maak ik nu een jaar lang deel uit van deze commissie. Elk jaar zijn het weer andere collega's en die mogen helemaal zelf invullen wat ze gaan doen op het gebied van MVO. In ons geval mag het allemaal helaas niets extra kosten. Jammer voor sommige van onze ideeën, maar het maakt je ook inventief en op die manier leer ik er misschien nog wel meer van dan wanneer er wel een budget voor was. Eén van onze lowbudget-acties was dus de boekenmarkt van afgelopen week.

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos.

Pompoen-broccolitaart

Om maar meteen met een herfstig recept te beginnen, start ik met deze zelfbedachte hartige taart. Deze taart is geschikt als hoofdmaaltijd voor vier personen. Maar je kunt ook smalle sneetjes snijden om het als borrelhapje op te dienen. Helaas missen jullie het pittoreske plaatje van zo'n mooie hele pompoen op de foto, want van de week heb ik de helft van de pompoen al voor een ander gerecht gebruikt.

Voor dit recept heb je nodig:

5 plakjes bladerdeeg,

een halve pompoen,

1 prei, 1 broccoli,

2 eieren,

100 gram geraspte kaas,

kerrie, koriander en zout,

een klontje boter en een snufje bloem

(de paprika op de foto mocht er ook in omdat-ie op moest,

maar de taart kan ook prima zonder)

Eerst begin je met alle groenten te snijden. Voor de pompoen kan dit nogal een zwaar werkje zijn. Gebruik dus een scherp mes. Ontdooi ondertussen het bladerdeeg.

Kook de pompoen en de broccoli totdat ze zacht zijn (zoals je ziet, vind ik dat dat heel goed in dezelfde pan kan). Roerbak ondertussen de prei (en paprika) zachtjes en bestrooi deze met zout, koriander en kerrie. Tegelijkertijd kun je het bladerdeeg verwerken.

Vet hiervoor een springvorm in met het klontje boter en bestrooi de vorm vervolgens met het snufje bloem. Dit moet zowel de randen als de bodem bedekken en zorgt ervoor dat de taart makkelijk loslaat als je hem uit zijn vorm wilt halen wanneer hij gaar is.

Bekleed de springvorm met het bladerdeeg. 'Lijm' de losse stukjes aan elkaar met wat water. Prik vervolgens gaatjes in de bodem met een vork.

Nu alle groenten gaar zijn, hussel je ze door elkaar in een grote pan. Meng ook de twee (nog rauwe) eieren door dit mengsel. Als alles goed door elkaar zit, kan de vulling in de met bladerdeeg beklede springvorm.

Dek het geheel af met geraspte kaas.

Na 50 minuten in een oven van 180 graden Celsius is de taart klaar.

Eet smakelijk!

Cahier de mes recettes

Deze receptenschriften zijn van het Franse merk La Marelle, één van mijn favoriete merken voor kaarten, schrijfwaren en dat soort dingen. Er zijn een aantal illustratoren die voor La Marelle werken. Van sommigen vind ik hun werk niet zo denderend, maar van de meesten is het heel fantasievol en inspirerend. Vaak koop ik er cadeautjes of kaarten van voor anderen, maar zelf had ik nog niets van dit merk. Dat komt denk ik omdat de meeste La Marelle-spullen vooral mooi zijn en niet bijzonder handig ofzo. Dat koop je niet zo gauw voor jezelf. Deze schriften leken me dan nog wel enigszins nuttig. Het is leuk om je favoriete recepten, die vaak overal en nergens vandaan komen, met de hand in zo'n schrift te schrijven en op die manier te bundelen. Ik had al eerder een dummie van de Witte Boekenmarkt, met zo'n mooie harde kaft en vanbinnen van dik tekenpapier. Daar heb ik al eerder geprobeerd een zelfgemaakt kookboek van te maken. Maar sinds de verhuizing heb ik het nergens meer gezien...

Alle recepten die ik in deze schriften ga schrijven, zal ik ook publiceren op dit blog. Ik weet nog niet met welke regelmaat ik dat zal doen, maar mijn streven is om minimaal één keer per maand een recept te publiceren en dan te kiezen voor iets dat met het seizoen te maken heeft. Hopelijk hebben jullie net zoveel zin om die gerechten te maken als ikzelf.

Eet smakelijk!

Oma

De foto hiernaast heb ik vorig jaar gemaakt, toen ik met Oma een herfstwandeling maakte. Ik weet dat ze niet herkenbaar op mijn blog zou willen, dus ik plaats deze foto waar je haar op de rug ziet. Nu alles vol ligt met gekleurde blaadjes en ik de herfst ruik zodra ik 's ochtends de buitendeur opendoe, krijg ik weer zin om herfstwandelingen te maken.

Nog elk jaar kan ik blij zijn met het zien van paddestoelen, het vinden van kastanjes en vooral met het lopen door een grote stapel aangeveegde herfstbladeren. En dat die dan allemaal opwaaien en zo'n ruisend geluid maken, heerlijk! Met Oma is door het bos wandelen bovendien extra leuk, want ze weet heel veel van de natuur.

Waar Oma ook heel veel van weet, is van tekenen, schilderen en poppenspel. Vroeger was ze niet mijn Oma, maar mijn tekenjuf. Ook was ze poppenspeler in een poppentheater waar ik als kind veel kwam. Daarnaast is ze een heel goede vriendin van mijn ouders en heeft ook nog tekenles gegeven aan mijn vader toen hij nog een jongen was. Toen we (inmiddels alweer jaren terug) op oudejaarsdag bij haar op visite kwamen, net nadat we hadden gehoord dat mijn laatste echte oma overleden was, spraken we af dat zij voortaan mijn Oma zou zijn.

In bepaalde opzichten lijkt ze ook heel erg op die overleden oma: ze is eigenzinnig en kan als een blok ergens voor staan. Daarnaast kun je lekker gek met haar doen, houdt ze van dieren en heeft ze veel fantasie. Eerst wilde ze niet naar ons nieuwe huis komen kijken zolang er nog geen schilderijen aan de muur hingen. Dat was natuurlijk ook een beetje een grapje, maar ik ben heel blij dat we eindelijk een afspraak hebben gemaakt.

Deze week zag ik... bruidstaart

Afgelopen week trouwden goede vrienden van ons. Beer had een prestigieuze opdracht: foto's maken van de bruiloft. Gelukkig was hij niet de enige en waren er nog twee andere vrienden van het bruidspaar die foto's maakten. Zo werd de verantwoordelijkheid die op zijn schouders lag niet te groot.

Doordat Beer graag zonder flits fotografeert (volgens de Dogma-regels), bleken er achteraf veel foto's bewogen te zijn. Hij was dagen bezig om achter de computer foto's te selecteren en bij te snijden (hij had er honderden gemaakt) om wat moois over te houden.

Daarbij waren ook deze foto's van de taart (die weer zijn bewerkt door mij, ehm...ik bedoel door Picnik). De taart was gemaakt door de moeder van de bruid, een dag van tevoren. Lijkt me best te doen: even oefenen met marsepeinen roosjes, van binnen 2 lagen cake en 1 laag fruit. Als je het een dag van tevoren kunt maken, kan ik dat best doen als wij ooit gaan trouwen.

Ik vind een bruiloft iets heel persoonlijks en zou me niet verplicht willen voelen tot bepaalde gebruiken 'omdat dat nou eenmaal zo hoort'. Liever zou ik er iets origineels van willen maken, een feest dat echt bij ons past. Zo'n driedubbele taart leek me bijvoorbeeld helemaal niets: zo'n pompeus geval dat voor veel geld door een of ander taartenatelier in elkaar geknutseld wordt. Fantasieloos. Plichtmatig. Maar nu ben ik om: zo'n taart als deze moet het worden en dan zou ik hem zelf willen maken!

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos.

De Zevensprong

Erg handig, zo'n IT'er in huis: Beer heeft een extra kabeltje aan de modem gemaakt, zodat we nu ook op de laptop kunnen internetten in de woonkamer (terwijl de ander in zijn/haar studeerkamer zit te internetten). Dat biedt perspectieven voor het lekker lui op de bank kijken naar uitzendinggemist.nl en allerlei andere mooie online filmpjes. De afgelopen week heb ik zitten genieten van De Zevensprong, een jeugdserie uit de jaren tachtig. Iemand is zo aardig geweest alle afleveringen in drie delen op te knippen en ze vervolgens op YouTube te zetten! Het is natuurlijk niet zo spannend als de eerste keer, maar toch nog steeds heerlijk om je in zo'n mysterie te verliezen. En om je te verkneukelen over de kleine dingetjes die langzaam ouderwets gaan aandoen: het vele theedrinken, moeilijk doen over iemand wel of niet met zijn voornaam aanspreken en vooral het op veel plaatsen ontbreken van een telefoon. 

Wil je de serie ook nog eens zien? Dan is hier het eerste deel van aflevering 1: