Liefs van Beer - Klopper

Beer raakt inmiddels lekker in een werkritme. Het gaat zelfs zo goed dat hij zichzelf 's avonds na zijn werk nog in staat acht om te gaan sporten. Geen wedstrijden, maar één keer per week een ontspannen, doch verkwikkend sportavondje, dat lijkt hem wel wat. En dus ging hij afgelopen week eens langs een paar sportclubs bij ons in de buurt.

Als je laat uit je werk thuiskomt en vervolgens weer op tijd op het veld of in de zaal moet staan, blijft er weinig tijd over om te eten. Boterhammen met omelet zijn dan een uitstekende oplossing. De afgelopen week at Beer dus een paar keer een snelle omelet. Nu moet ik even iets vertellen over ons omeletkloppertje. Dat kloppertje was tot afgelopen week nog nooit gebruik voor het kloppen van eieren.

Op kantoor gebruiken we zo'n kloppertje om warme melk uit de magnetron op te kloppen, wat bij benadering het melkschuim op een cappucino nabootst. Ik vond dit zo'n vondst (geen ingewikkelde apparatuur nodig om zelf cappucino te bereiden!), dat ik meteen zo'n eierkloppertje heb aangeschaft. Het werkt zelfs met koude melk, al zakt die dan wel een beetje in. Beer kende het oorspronkelijke gebruik van zo'n kloppertje echter helemaal niet en dacht dat het speciaal bedoeld was om melk te kloppen. Laatst was hij dus ontzettend trots op zichzelf dat hij helemaal zelf had uitgevonden dat je met die 'cappucinoklopper' ook eieren kunt kloppen voor een omelet. Een beetje de omgekeerde wereld...

Ontzet

Voor ons een extra bijzondere Leidens Ontzet (oftewel 'drie oktober') dit jaar. Niet omdat er dit jaar een recordaantal haringen is uitgedeeld of omdat de feesten dit jaar vijf dagen duurden in plaats van twee. Dat laatste was het geval omdat de 3 October Vereeniging, die elk jaar alle festiviteiten rond deze herdenking organiseert, dit jaar 125 jaar bestaat. Natuurlijk wel een beetje omdat het onze eerste drie oktober is dat we samenwonen (zie in de collage de vlaggen in de flat bij ons aan de overkant!), maar ikzelf vierde tijdens 3 oktober nog een ander jubileum samen met een dierbaar vriendinnetje: wij vierden 25 jaar vriendschap.

We kennen elkaar al sinds de kleuterschool en hoewel we sinds groep 6 niet meer bij elkaar in de klas zaten, zijn we altijd contact blijven houden. Ongemerkt kenden we elkaar in februari alweer 25 jaar. Dat bedachten we ons echter pas een paar weken geleden, toen allang was afgesproken dat ze bij ons zou komen tijdens de 3 oktoberfeesten. Dus...nog een extra reden om er een feestje van te maken!

Hier kun je meer lezen over de jaarlijkse activiteiten rondom 3 oktober in Leiden.

Deze week zag ik... als een toneelkijker

Bij mijn favoriete theater (dat van het stageverslag) hebben ze al jaren het zogenaamde Toneelkijkerproject. De toneelkijkers zijn een vaste groep mensen die aan het begin van het theaterseizoen zich inschrijven voor zo'n tien à twaalf voorstellingen gedurende het seizoen. Voor of na elke voorstelling wordt er speciaal voor hen iets extra's georganiseerd, zoals een voorbeschouwing of een nagesprek. Je krijgt dan korting op die voorstellingen en in ruil daarvoor schrijf je een soort recensietje voor het theater. Als stagiair mocht ik destijds al die recensies verwerken tot een boekje voor alle deelnemers en de optredende gezelschappen. Dat was erg leuk om te doen!

En nu ben ik zelf voor het eerst toneelkijker. Vanaf dat ik ervan hoorde vond ik het al een leuk concept, maar eerder schreef ik zelf recensies voor een theaterwebsite en was het dus (nog) niet echt iets voor mij. Nu die website inmiddels uit de lucht is en ik toch graag veel theater wil blijven zien (en ook nieuwe dingen op dat gebied wil ontdekken), vond ik het tijd om eindelijk toneelkijker te worden.

Je kunt als toneelkijker kiezen uit verschillende series: dans, toneel of een combinatie van beiden. Ik koos voor de combinatie en zag deze eerste avond meteen een voorstelling waar alledrie in terugkwamen. Een onverdeeld succes vond ik dat niet, maar er zaten zeker mooie stukken en vooral ook originele vondsten in. Al met al was het dus best een inspirerende avond. Ik ben benieuwd naar de volgende voorstelling...

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos.

Lunchpauze - Van der Linde

Als je het niet weet, loop je er straal voorbij. Temidden van de schreeuwerige winkelpuien op de Nieuwendijk zit, ongeveer ter hoogte van de Hema, de banketbakkerszaak Van der Linde. Dankzij de verhalen en vooral de traktaties van sommige collega’s ontgaat dit winkeltje mij niet meer wanneer ik door deze drukke winkelstraat loop! Het is een heel smal winkelpand, met boven de ingang een uithangbord in nogal gedateerde opmaak. Veel Amsterdammers komen hier in hun lunchpauze een kroketje halen, of op een zonnige dag een bekertje slagroomijs. Dat zit gewoon in een sober plastic koffiebekertje, maar smaakt zeer ambachtelijk. De insteek van deze zaak is duidelijk: geen opsmuk, het draait om de kwaliteit van de producten.

Heb je wat te vieren, dan zijn de slagroompijpjes van Van der Linde een echte aanrader. Het zijn een soort mergpijpjes, maar in plaats van cake zit het marsepeinen omhulsel vol met slagroom. Nog zo’n heerlijke specialiteit van dit kleine bakkerijtje.

Dit was het laatste blogje in de serie Lunchpauze, waarin ik bijzondere winkeltjes in Amsterdam beschreef die ik soms in mijn halfuurtje lunchpauze  bezoek. Wil je alle pauzewinkeltips nog eens lezen? Klik dan hier.

Handtasschatten

Afgelopen weekend was ik in Coevorden. Ik was er nog nooit eerder geweest en zal er waarschijnlijk ook niet snel weer komen. Toch heb ik een mooie blijvende herinnering aan het middagje winkelen aldaar: een nieuwe schoudertas. In principe vind ik damestassen tuttig, maar toen ik mijn oude tas destijds in de winkel zag staan, leek hij zó bij me te passen dat ik me daar niets meer van aantrok. Die tas van soepel chocoladebruin imitatieleer was elegant en toch stoer, handig en praktisch vanwege zijn formaat en allerlei vakjes met ritsjes. Prima voor kantoor, maar ook naar feestjes, want hij paste zowel bij een gebleekte spijkerbroek als bij een hip jurkje. Ik had hem graag honderd jaar willen gebruiken, maar helaas was hij na ruim twee jaar alweer versleten. Hoewel ik de meeste tassen nog steeds tuttig vindt, ging ik op zoek naar een nieuwe.

En nu is er die tas uit Coevorden. Toch maar van stof, in de hoop dat dat wat degelijker is. Van hetzelfde merk als de portemonnee die ik sinds mijn zestiende heb. Hopelijk is dat een goede indicatie voor de levensduur van dit ding. Weliswaar is hij stoer en elegant, maar toch zo anders. Ik verplaatste al mijn ‘altijd-bij-je-hebben-spullen’ naar mijn nieuwe tas, wat me inspireerde tot de bovenstaande foto à la ‘jaszakschatten’. Voor veel vrouwen is hun tas een soort verlengstuk van henzelf en ze voelen zich onthand wanneer ze aan een vervangend exemplaar moeten wennen. Annie M.G. Schmidt beschrijft het wisselen van tas als een weemoedige fase, bijna zoiets als verhuizen of reïncarneren. Dat lijkt me wat overdreven, maar grappig gevonden is het wel. Hieronder een beeldend fragment van het stukje dat ze hierover schreef in Alleen voor dames:

Lunchpauze - Saskya & Co

In het gedeelte van Amsterdam waar ik werk, zijn behalve de leuke winkeltjes die ik hier bespreek helaas ook erg veel van die standaard souvenirwinkels. Ik zou mijn lunchpauze dagelijks kunnen doorbrengen in een andere souvenirwinkel, op zoek naar zo'n 'hippe' muts met wietplantmotief of zo'n fantastische tas met 'Amsterdam' erop. Ach, het maakt eigenlijk niet zo veel uit wat het is en hoe smakeloos, als je er maar aan kunt zien dat je in Amsterdam geweest bent. Natuurlijk heb ik een hekel aan dit soort toeristenmeuk, en ook aan het soort toeristen dat dit koopt trouwens. Dagelijks zie ik wel van die groepjes jongeren die alleen maar naar Amsterdam komen om te blowen, te zuipen en een bezoekje te brengen aan het 'red light district'.  Doorgaans zijn ze te herkennen aan het lawaai dat ze maken en aan het volstrekt negeren van andere weggebruikers. Tsja, als alle musea verbouwd en gesloten worden, trek je als stad natuurlijk ook amper andere mensen aan.

Maar er is hoop! Er is een souvenirwinkeltje dat best lollige spullen heeft, namelijk Saskya & Co. Veel met Nijntje en bijvoorbeeld rompertjes met een fietsverkeersbord erop. Dat vind ik dan wel weer grappig. Ik kom er altijd langs als ik in mijn lunchpauze naar de Haarlemmerstraat loop en vice versa, en daarom krijgt dit grappige winkeltje hier een plekje. Ik kom er eigenlijk nooit, want ik heb geen souvenirs nodig. Misschien moet ik er eens iets voor mijn Japanse penvriendinnetjes kopen...

Klik hier om te lezen over eerdere lunchpauzes.

Het pauperparadijs

Beer is een fanatiek leesbeest. Zo’n echte lettervreter: hij leest graag, snel en veel. Met onze steeds voller wordende boekenkast kan zijn leeshonger aardig gestild worden, maar regelmatig leent hij ook boeken van zijn ouders. Een boek dat we momenteel van hen te leen hebben en allebei hebben verslonden, is ‘Het pauperparadijs’ van Suzanna Jansen. Ikzelf lees ook graag, maar veel minder snel dan Beer. Als ik een boek in een paar dagen uit heb, moet het dus wel heel boeiend zijn en dat was met dit boek zeker het geval.

‘Het pauperparadijs’ is een bijzonder boek. Het gaat over het ontstaan en functioneren van de heropvoedingskolonie Veenhuizen, in de buurt van Assen. Behalve dat het interessant is om te lezen hoe deze vanuit idealisme opgerichte kolonie zich naar verloop van tijd ontpopte tot strafinrichting, is het ook nog eens aangrijpend hoe de geschiedenis van dit fenomeen samenhangt met de familiegeschiedenis van de schrijfster. Generaties lang was haar familie met de kolonie verbonden. Van oorsprong doordat één van haar voorvaderen er een baantje als opzichter kreeg, ogenschijnlijk helemaal zo gek nog niet. Destijds was de kolonie bedoeld om arme mensen een kans te geven om een zelfvoorzienend bestaan op te bouwen. Een mooi initiatief, maar helaas ontstonden er grote verliezen en gaandeweg werd het steeds meer een verzamelplaats voor bedelaars en landlopers. In haar boek laat Suzanna Jansen zien welk stempel haar familie met zich meedroeg en hoe ze zich schaamden voor hun armoede.

Jansen is journalist en werkte als correspondente. Dat merk je aan de vaart in haar schrijfstijl. Ze neemt je echt mee op stap en vervlecht de geschiedenis met het verhaal van haar onderzoek. Zo voel je je als lezer betrokken bij haar familie. Ze beschrijft gedetailleerd wat ze tegenkomt en af en toe word je even teruggeworpen in de wereld van alledag door de mooie babbel van een projectontwikkelaar, de yuppendrukte in de negen straatjes of een beschrijving van de spiegelkantoren die je ziet vanuit de trein van Amsterdam naar Leiden.

Beer heeft wel eens verteld dat hij als klein jongetje soms niet wilde ophouden met lezen en dat zijn vader hem dan voortduwde terwijl hij al wandelend een boekje las. Bij het lezen van dit boek had ik daar ook behoefte aan, want ik had de grootste moeite om het af en toe weg te leggen. En soms dacht ik tijdens het lezen: wat bijzonder om zulke gedetaileerde informatie over je voorvaderen te hebben. Als ik later groot ben, ga ik ook een boek over mijn familiegeschiedenis schrijven.