Genen?

Mijn collega (u weet wel, van de poezen, die overigens inmiddels een huis hebben gevonden) vertelde dat zijn zoontje van zeven zo heerlijk in de weer is met plantjes in zijn eigen kasje. Die kas heeft z'n opa voor hem gemaakt, en opa schijnt ook bijzonder groene vingers te hebben. "Oh, dus het zit een beetje in z'n genen," grapte ik. Gelukkig viel die opmerking wel goed, maar zelf heb ik eigenlijk een enorme hekel aan die stomme uitdrukking 'Het zit in mijn genen.'

Vroeger zeiden we dan 'zo ben ik nu eenmaal' of 'zo zit ik nu eenmaal in elkaar'. Wat op zich al een onterechte gedachte is: je kunt wel degelijk iets aan jezelf veranderen, alleen is dat niet altijd even makkelijk en is voor sommige veranderingen veel wilskracht nodig. 

Maar die genen dus... dat zegt eigenlijk niet zoveel. Want als er bepaalde eigenschappen in je genen zitten, hangt het er maar net van af of ze met de juiste eiwitten in contact komen om die eigenschappen zich ook te laten manifesteren. 

Gisteren las ik zelfs: "Het zit in de genen van het bedrijf om maatschappelijk verantwoord te ondernemen." Pardon? Heeft een bedrijf genen? Het wordt met deze uitdrukking onderhand net zoiets als met 'de zon gaat op (of onder)' terwijl het niet de zon, maar de aarde is die beweegt. Maar dan wel met een quasi-wetenschappelijk sausje - alsof je een onbetwistbaar punt hebt, wanneer je over genen begint.

Mueslirepen

Waar Beer er niet voor terugdeinst om nog wel eens een vette hap te halen in de bedrijfskantine, neem ik graag een verantwoord tussendoortje mee naar kantoor. Toegegeven, een bedrijfskantine hebben wij niet, maar wel een Febo, McDonald's en legio andere snackbarretjes op loopafstand. Wat wil je ook, in het centrum van Amsterdam? Maar goed, daar ga ik dus nooit heen in mijn pauze. Naast mijn dagelijkse gezonde boterhammen en een stuk fruit, wil ik graag iets voedzaams en lekkers dat toch niet ongezond is. Dat blijkt ontzettend moeilijk te zijn, want ook in Liga's zit veel suiker en in een eenvoudige mueslireep van het huismerk zitten al zoveel vage toevoegingen dat je geen trek meer hebt. Gelukkig vond ik een lekker recept om zelf mueslirepen te maken, in het overigens zeer complete kookboek 'Gezond lekker eten'. Ik heb het een klein beetje aangepast aan de hand van wat ik in huis had.

Je hebt nodig:

200 gram fijne havervlokken

50 gram krenten of rozijnen

50 gram gehakte of gemalen amandelen of hazelnoten

50 gram gedroogde abrikozen of pruimen zonder pit

honing (of ahornsiroop)

de geraspte schil van een halve citroen

sesamzaad (liefst geroosterd)

Vermeng de havervlokken met de noten en spreid dit mengsel 1/2 cm dik uit op een bakplaat. 

Rooster deze circa 15 minuten op 150 graden, op de middelste richel van de oven.

Hak intussen de zuidvruchten tot moes en rasp de schil van de halve citroen.

Doe de honing in de deegkom en meng het nog warme vlokkenmengsel erdoor. 

Ik deed er dus ahornsiroop doorheen omdat ik daar nog een bijna volle fles van had staan en geen zin had om honing te kopen. Dat eten we namelijk verder nooit en dan staat het maar te staan. Dit vroeg echter enige aanpassing van het recept.

Maar anyway, we gaan vrolijk verder en voegen de rest van de ingrediënten toe, behalve het sesamzaad. Kneed alles tot een kleverige, nog wat rulle massa.

Vet de bakplaat in en bestrooi deze met sesamzaad. Verdeel te mueslimassa hierover en duw het (bijv. met de achterkant van een lepel) uit tot een plak van ongeveer 1 centimeter dik. 

Bedek nu de plak met een dunne laag sesamzaad en maak met een mes inkervingen in de plak, zodat je de mueslireepjes later makkelijk los kunt snijden.

 

En nu komt het: wanneer je met honing hebt gewerkt, verwarm je de oven voor op 150 graden. Schuif de bakplaat op de middelste richel van de oven en zet de oven uit. Doe de ovendeur dicht en laat de plak in een uur tijd hard worden. Daarna kun je de reepjes lossnijden.

Het blijkt dat ahornsiroop een stuk minder plakt dan honing en dat je de reepjes dan gewoon moet bakken alsof het koekjes zijn. Ik verwarmde de oven naar zo'n 200 graden en liet ze er 20 à 30 minuten in staan. Daarna goed laten afkoelen, desnoods in de koelkast. Dan zijn de reepjes hard genoeg om los te snijden. 

 

Een schoonheidsprijs verdienen ze misschien niet, maar ze zijn wel errug lekker, aardig vullend en ook nog gezond!

 

Home sweet home #9

Al eerder schreef ik over de al dan niet keurig opgevouwen kleding in onze mooie slaapkamerkast. Die kast stond oorspronkelijk in de slaapkamer van mijn opa en oma, maar is oerdegelijk en prachtig tijdloos vormgegeven. Ik ben echt heel blij dat wij die gekregen hebben. Maar tot vorige week gebruikten we alleen het leggedeelte van de kast.

Bij het verhuizen was er namelijk iets raars gebeurd met de stang van het hanggedeelte (dachten wij). De stang waarvan wij dachten dat die in het hanggedeelte van de kast hoorde, was na de verhuizing ineens een stuk korter. We kochten een nieuwe, soortgelijke stang en Beer leefde zich uit in stoerheid door hem op maat te zagen en in de kast te bevestigen.

Inmiddels had zich echter allerlei troep verzameld op de bodem van het hanggedeelte. Die hadden we weliswaar even min of meer verplaatst voor het bevestigen van de stang, maar alles echt opruimen en het hanggedeelte serieus in gebruik nemen, bleek toch een ander verhaal. Maar nu is het eindelijk gelukt. En weet je wat ik vond onder alle troep in de hangkast? Een hangstang die precies zo lang was als het hanggedeelte. Die te korte stang was dus ergens anders van, maar we hebben geen idee waar die dan bij hoort! Wel hebben we nu daardoor een steviger stang dan het oorspronkelijke ding, dus het is wel prima zo. 

Home Sweet Home is een initiatief van Barbaramama. Klik hier voor de andere deelnemers.

Onze week in beeld

Ook deze week weer 'Onze week in beeld': een overzicht van onze week aan de hand van foto's en een paar woorden, naar een idee van MamaNatuurlijk. Het was een kleurrijke week, met veel zon, inspiratie en fijne ontmoetingen. Kijk maar! 

 

Nieuwe aanvulling voor mijn Oililyservies: eierdopjes!

Met kleurige lente-outfit in de trein

Samen eten bij de Eazie

Voor het laatst Café Favoriet in het LAKtheater

 Op het symposium van Tekst & Communicatie aan de UvA (foto: Marie-Paule Fritschy)

Vrijwilliger bij de kinderboekenstand op het symposium van Stichting I.S.I.S.

 

Heerlijk zelfgebakken brood in de oven

Pinksteren is een sociaal, communicatief feest, leerde ik van mijn euritmielerares

 En dus: op naar de Japanmarkt, communiceren met andere culturen

  En communicatie via muziek bij de Cum Laude Concerten

De Brievenschrijver

Vandaag was ik op het symposium 'Tekst en communicatie in beleid: hoe woorden werkelijkheid worden', georganiseerd door studenten van de UvA. Het organiseren van zo'n middag is onderdeel van de masteropleiding 'Tekst en Communicatie - zoiets kenden we niet toen ik in Leiden Nederlands studeerde. Ook toen organiseerden studenten symposia, maar gewoon omdat ze dat leuk vonden. Dat is weliswaar een betere motivatie om het te doen, maar toch lijkt het me nuttig zoiets als opleiding verplicht te stellen. 

Het was een interessante middag met informatieve en minder informatieve presentaties. Zo hoorden we bijvoorbeeld hoe een communicatieadviseur bij de gemeente Drechterland de pragmadialectische argumentatiefasen van Van Eemeren en Grootendorst toepast bij het analyseren en verbeteren van ambtelijke brieven. Erg leuk om te horen hoe zo'n wetenschappelijke theorie daadwerkelijk handvatten biedt in beleidscommunicatie. Verder passeerden de nodige afraders, zoals 'vaagtaal', voorzetselstijl en lijdende vormen, de revue. 

Meerdere malen tijdens dit symposium moest ik denken aan het verhaal van De Brievenschrijver uit de bundel 'Stel je eens voor'. In die bundel staan de winnende verhalen en gedichten van een wedstrijd die NRC Handelsblad ergens eind jaren tachtig organiseerde. Ik kreeg het boek van mijn oma voor mijn achtste verjaardag. Erg grappig om te bedenken dat de vage standaardzinnen van de briefschrijver nog altijd actueel zijn. Het verhaal gaat ongeveer zo: 

Er was eens een man die prachtige brieven kon schrijven. Iedereen zei dat hij daar eens wat mee moest doen en zo werd hij brievenschrijver bij de gemeente. Zijn brieven werden prachtige epistels, maar hij deed er veel te lang over en dus leerde hij gaandeweg steeds kortere, maar tegelijk ook steeds minder inhoudelijke en minder stijlvolle brieven te schrijven. Toen hij nog niet als ambtelijke brievenschrijver werkte, schreef hij vaak vurige liefdesbrieven aan zijn vriendin. Nu hij dagelijks zoveel brieven moest schrijven, kwam dat er echter bijna niet meer van. Op een avond besloot hij haar weer eens een hartstochtelijke brief te sturen. Maar na uren piekeren, kreeg hij niet meer dan dit op papier:

"Liefste, er is iets ergs met mij gebeurd. Help! Voor nadere informatie kun je je wenden tot mij. Wellicht ten overvloede wil ik erop wijzen dat ik van je hou." 

Het verhaal is destijds geschreven door Chantal van Dam. Wat zou ze tegenwoordig doen, na het winnen van de wedstrijd? Ik kom er vast niet achter, want zo'n algemene naam is niet goed googlebaar. Is ze nu een landelijk bekend kinderboekenschrijfster (en heb ik dat even gemist?)? Of werkt ze misschien voor de overheid, als communicatieadviseur?

Picknickwraps

Heerlijk hè, dat zonnige weer. Eindelijk hebben we dan toch nog een mooie lente. Wij houden ervan om er dan op uit te trekken, bijvoorbeeld naar een mooi park of bos. Extra romantisch is het dan om samen te picknicken. Beer heeft me eens verteld dat hij als klein Beertje graag picknick speelde bij zijn ouders in de tuin, op een kleedje met een doosje rozijntjes. Ik zie het helemaal voor me - zo schattig! Tegenwoordig picknicken we wel iets uitbundiger, want ik hou ervan om allerlei picknickhapjes te verzorgen en klaar te maken. Zo is deze picknickwrap inmiddels een klassieker, ook handig om bijvoorbeeld mee te nemen naar zomerfestivals!

Met zo'n 75 gram notenrijst, wat verse kruiden, lente-uitjes, cherrytomaatjes en geraspte kaas maak je zo een lekkere vulling voor een stuk of 8 à 10 kleine wraps. Verpak ze in een servetje en eventueel in huishoudfolie en bewaar ze in de koelkast tot dat je op pad gaat. Behalve van de rijst geef ik even geen exacte hoeveelheden, want ik rommel eerlijk gezegd zelf altijd maar een beetje wat aan. Als de kleurtjes van de rijstvulling mooi verdeeld zijn, vind ik het wel best. Je kunt er uiteraard ook allerlei andere dingen in doen, bijvoorbeeld restjes eten die je over hebt. Eet smakelijk! 

Onze week in beeld

Ook deze week weer een kijkje in ons leven met 'Onze week in beeld': Een overzicht van onze week aan de hand van foto's en een paar woorden, naar een initiatief van MamaNatuurlijk. Voor ons een korte week met een lang hemelvaartsweekend, eindelijk zon, groen en de nodige gezelligheid.

Lekker koken met venkelknollen

 Samen 'Game of Thrones' kijken op de laptop

 Begonnen aan een nieuw Pippilotta-popje

Feestelijke vlaggetjes in het centrum van Leiden

Alles paraat voor onze Hemelvaartspicknick 

Gezellig picknicken met vrienden in de Hortus

Lief cadeautje van mijn Gentse vriendinnetje

Koffie in de tuin bij familie in Groningen

 Met z'n allen de Groningse natuur in

Blaasbloemen (onder andere) zijn mijn lievelings!