Oma

De foto hiernaast heb ik vorig jaar gemaakt, toen ik met Oma een herfstwandeling maakte. Ik weet dat ze niet herkenbaar op mijn blog zou willen, dus ik plaats deze foto waar je haar op de rug ziet. Nu alles vol ligt met gekleurde blaadjes en ik de herfst ruik zodra ik 's ochtends de buitendeur opendoe, krijg ik weer zin om herfstwandelingen te maken.

Nog elk jaar kan ik blij zijn met het zien van paddestoelen, het vinden van kastanjes en vooral met het lopen door een grote stapel aangeveegde herfstbladeren. En dat die dan allemaal opwaaien en zo'n ruisend geluid maken, heerlijk! Met Oma is door het bos wandelen bovendien extra leuk, want ze weet heel veel van de natuur.

Waar Oma ook heel veel van weet, is van tekenen, schilderen en poppenspel. Vroeger was ze niet mijn Oma, maar mijn tekenjuf. Ook was ze poppenspeler in een poppentheater waar ik als kind veel kwam. Daarnaast is ze een heel goede vriendin van mijn ouders en heeft ook nog tekenles gegeven aan mijn vader toen hij nog een jongen was. Toen we (inmiddels alweer jaren terug) op oudejaarsdag bij haar op visite kwamen, net nadat we hadden gehoord dat mijn laatste echte oma overleden was, spraken we af dat zij voortaan mijn Oma zou zijn.

In bepaalde opzichten lijkt ze ook heel erg op die overleden oma: ze is eigenzinnig en kan als een blok ergens voor staan. Daarnaast kun je lekker gek met haar doen, houdt ze van dieren en heeft ze veel fantasie. Eerst wilde ze niet naar ons nieuwe huis komen kijken zolang er nog geen schilderijen aan de muur hingen. Dat was natuurlijk ook een beetje een grapje, maar ik ben heel blij dat we eindelijk een afspraak hebben gemaakt.

Deze week zag ik... bruidstaart

Afgelopen week trouwden goede vrienden van ons. Beer had een prestigieuze opdracht: foto's maken van de bruiloft. Gelukkig was hij niet de enige en waren er nog twee andere vrienden van het bruidspaar die foto's maakten. Zo werd de verantwoordelijkheid die op zijn schouders lag niet te groot.

Doordat Beer graag zonder flits fotografeert (volgens de Dogma-regels), bleken er achteraf veel foto's bewogen te zijn. Hij was dagen bezig om achter de computer foto's te selecteren en bij te snijden (hij had er honderden gemaakt) om wat moois over te houden.

Daarbij waren ook deze foto's van de taart (die weer zijn bewerkt door mij, ehm...ik bedoel door Picnik). De taart was gemaakt door de moeder van de bruid, een dag van tevoren. Lijkt me best te doen: even oefenen met marsepeinen roosjes, van binnen 2 lagen cake en 1 laag fruit. Als je het een dag van tevoren kunt maken, kan ik dat best doen als wij ooit gaan trouwen.

Ik vind een bruiloft iets heel persoonlijks en zou me niet verplicht willen voelen tot bepaalde gebruiken 'omdat dat nou eenmaal zo hoort'. Liever zou ik er iets origineels van willen maken, een feest dat echt bij ons past. Zo'n driedubbele taart leek me bijvoorbeeld helemaal niets: zo'n pompeus geval dat voor veel geld door een of ander taartenatelier in elkaar geknutseld wordt. Fantasieloos. Plichtmatig. Maar nu ben ik om: zo'n taart als deze moet het worden en dan zou ik hem zelf willen maken!

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos.

De Zevensprong

Erg handig, zo'n IT'er in huis: Beer heeft een extra kabeltje aan de modem gemaakt, zodat we nu ook op de laptop kunnen internetten in de woonkamer (terwijl de ander in zijn/haar studeerkamer zit te internetten). Dat biedt perspectieven voor het lekker lui op de bank kijken naar uitzendinggemist.nl en allerlei andere mooie online filmpjes. De afgelopen week heb ik zitten genieten van De Zevensprong, een jeugdserie uit de jaren tachtig. Iemand is zo aardig geweest alle afleveringen in drie delen op te knippen en ze vervolgens op YouTube te zetten! Het is natuurlijk niet zo spannend als de eerste keer, maar toch nog steeds heerlijk om je in zo'n mysterie te verliezen. En om je te verkneukelen over de kleine dingetjes die langzaam ouderwets gaan aandoen: het vele theedrinken, moeilijk doen over iemand wel of niet met zijn voornaam aanspreken en vooral het op veel plaatsen ontbreken van een telefoon. 

Wil je de serie ook nog eens zien? Dan is hier het eerste deel van aflevering 1:  

Zondag

"Zeg eens, wat willen jullie voor ontbijt... of moet ik soms ook havermout voor jullie maken?" Met die vraag ontstond onze zondagochtendontbijttraditie. We logeerden met Beers studievriendengroep bij vrienden op Texel. Onze gastvrouw at zelf elke ochtend havermout en leefde blijkbaar in de veronderstelling dat andere mensen dat een gruwelijke gewoonte vinden. Maar wat bedoeld was als 'doembeeld' en aansporing om snel te beslissen wat we wilden eten, bleek voor ons juist een interessante suggestie. We aten nooit havermout, gewoon omdat we er nooit aan dachten. Maar eigenlijk vonden we het wel heel lekker. De gastvrouw reageerde verrast op ons enthousiasme en korte tijd later zaten we aan een bord heerlijke havermout met kaneel, rozijntjes en wat niet al. 

Sindsdien maakte ik thuis af en toe weer havermout en vanaf het moment dat we samenwoonden was een nieuwe traditie geboren: op zondagochtend maak ik havermout voor ons beiden. Daarmee is Beers heldhaftige bijnaam 'croissantjesjager' een beetje in de vergetelheid geraakt. Wanneer we op zijn studentenkamer sliepen, maakte hij op zondag altijd afbakcroissantjes met gesmolten kaas ertussen, vaak vergezeld van een glas Appelsientje. Tja, ondanks dat we van tradities houden, kan het soms ineens tijd voor iets anders zijn. En dus zaten wij ook vanochtend weer aan een heerlijk havermoutontbijtje.

Luie stoelen

Het is nog maar kort dat deze hoek van onze woonkamer eruitziet zoals hierboven. Lang stonden hier nog schilderspullen en lag er afdekspul op de vloer. De rechterstoel moest namelijk wat worden opgeknapt. Na het vele opknapwerk aan het huis op zich, hadden we lange tijd niet zo'n zin om daar tijd voor vrij te maken. Maar nu is ons kamer dan helemaal klusspullenvrij. 

Ik vind het echt superfijn om deze stoelen in huis te hebben. Niet alleen zijn ze heel mooi en zitten ze lekker, maar ze zijn van mijn beide opa's geweest. Ze zijn er allebei niet meer en hebben ons huis dus nooit gezien. Op deze manier zijn ze toch een beetje bij me en is er iets van de sfeer van hun huizen die in ons huis voortleeft.  

Mijn opa's waren allebei bijzondere mensen. Beer heeft gelukkig nog één van hen gekend: de opa van de linkerstoel. Hij hield van degelijkheid en vond veel dingen overbodige luxe. Maar hij had een paar passies waar hij hartstochtelijk over kon praten, zoals genealogie, sterrenkunde, natuurkunde en natuurlijk het maken van meetinstrumenten, zoals hij vroeger in de fabriek deed. Veel mensen bewonderden hem om zijn kennis en warme belangstelling op dit soort gebieden en om de goede conditie die hij tot op hoge leeftijd nog had.

De opa van de rechterstoel was operazanger. Hij was heel lief en gewoon. Af en toe had hij van die opmerkingen als "Goed je best doen op school, hoor!", maar bij hem en de bijbehorende oma mocht ik altijd zijn wie ik wou. Ze speelden graag met mij en gaven mijn fantasie alle ruimte. Ik mocht allemaal dingen die ik thuis niet mocht, zoals met je bord op schoot tv kijken als toevallig net onder etenstijd je favoriete tv-programma kwam, of zomaar een cadeautje uitkiezen terwijl er niets te vieren was.  

 

Het is fijn om met dit soort functionele spullen een tastbare herinnering aan hen te hebben.  

 

Verlichting

Het is weer tijd voor een huisblogje, want in de afgelopen weken is er weer het een en ander opgeknapt. Eindelijk hebben we nu 'serieuze' verlichting door het hele huis. We hadden gelukkig al wel licht, dankzij mijn handige collega die kwam helpen klussen. Hij zit op kantoor in het 'Technoteam', dat klinkt alsof hij heel goed kan dansen op techno (misschien kan hij dat ook wel), maar wil eigenlijk zoveel zeggen als dat hij één van de collega's is aan wie je kunt vragen een lamp te vervangen. Als hij toevallig bij je in de buurt woont, blijkt hij zich zó goed van zijn taak te kwijten dat hij dat ook bij je thuis komt doen! We waren erg blij met zijn hulp, maar niettemin zag de noodoplossing er natuurlijk niet zo charmant uit: 

Nu was de Toneelman al eens eerder langsgekomen om deze noodconstructie te vervangen voor onze mooie IKEA-lampjes, maar daarvoor moest hij in het plafond boren en dat bleken onze buren niet zo leuk te vinden. We besloten een nieuwe afspraak hiervoor te maken en dan ruim van tevoren de buren te informeren over het lawaai, in de hoop het dan in één keer af te kunnen maken. Door wederzijdse drukke agenda's moesten we even geduld hebben, maar nu is het dan zo ver! Alle kale peertjes zijn vervangen door deze plafonnières:

 

Okee, de benaming 'plafonnière' is misschien wat chique, maar wij vinden ze erg mooi vanwege de basale vormgeving. Dit geeft rust en ruimte om nog hier en daar een paar sfeerlampjes neer te zetten. Daar gaan we voorlopig nog niet echt speciaal naar op zoek. We hebben wel iets in gedachten, maar dat is nogal prijzig en voorlopig zijn we al heel blij dat deze lampen in ieder geval hangen.   

Deze week zag ik... een zelfgemaakt popje

Van onze vaste club studievriendinnen, waarmee we onderhand al tien jaar lief en leed delen, is de eerste vriendin ongeveer een maand geleden moeder geworden. Voor ons allemaal best 'een ding' denk ik zo. Er worden wel vaker kinderen om je heen geboren, maar binnen ons clubje... ja, dan worden we toch wel echt volwassen.

Zoiets wilde ik graag luister bijzetten met een echt persoonlijk cadeautje: iets zelfgemaakts. En dus maakte ik voor de baby dit knuffelpopje. Dat ging niet zo heel snel, want ik ben eigenlijk niet zo handig met naaien. Toch vind ik hem wel erg leuk geworden en mijn 'ambitie' is nu om voor elke baby die er in mijn omgeving wordt geboren, zo'n popje te maken.

Het is een zonnekindpopje en die vind ik altijd erg mooi vanwege hun basale vormgeving. Voor elke leeftijd is er een eigen zonnekindpop, aangepast aan de ontwikkeling van het kind op dat moment. Voor het allereerste stadium is er de knooppop, waarbij het voelen en knuffelen eigenlijk het belangrijkste is. Gaandeweg wordt een pop steeds meer een poppenkindje of een -vriendje, met haartjes, kleertjes en een basaal gezichtje. Dat gezichtje moet zo uitdrukkingloos mogelijk zijn, zodat het kind zelf kan verzinnen welke emotie de pop heeft.

Ook van die poppen voor oudere kinderen zou ik graag willen maken, maar dat is nu denk ik nog veel te hoog gegrepen voor mij. Ik heb inmiddels ook een winkeltje ontdekt waar ze allerlei mooie natuurlijke materialen verkopen voor het maken van dit soort poppen. Ook hebben ze daar vilt en sprookjeswol in de mooiste kleuren... leuk om allerlei sierpoppetjes of -figuurtjes van te maken. Ik wou dat ik de hele dag tijd had om te oefenen. In ieder geval heb ik vast een uitgebreide site gevonden over het maken van zonnekindpoppen. Wil je het ook eens proberen? Kijk dan hier.

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos.