Radio

Op kantoor luisteren we altijd naar BBC Six Radio. Heel makkelijk te ontvangen via internet, en dan laat mijn collega de muziek via haar computer door de boxen van de stereo lopen. Hoewel er onderdelen van ons werk zijn waar ik liever geen muziek bij zou hebben, is BBC Six Radio een erg leuke zender. Ze draaien er soms van die liedjes uit mijn tienertijd (jaren negentig) die ik al bijna weer vergeten was, maar waar ik dan ineens superblij van kan worden. Meteen komen er dan ook allemaal herinneringen boven. Ik vraag me wel eens af hoe het komt dat je herinneringen ineens zo levendig kunnen worden door zo'n liedje, of bijvoorbeeld door een geur. Is het omdat je geluid en geur opnieuw moet beleven, en als je bijvoorbeeld naar een foto kijkt, dat belevingsaspect minder is? Hieronder een voorbeeld van zo'n mooi doch bijna door mij vergeten liedje, onlangs weer gehoord op Six Radio. Welke herinneringen heb jij hieraan?

Deze week zag ik... warme truien

Het is vandaag warmetruiendag, dat houdt in dat zoveel mogelijk mensen een extra warme trui aantrekken en de verwarming een graadje lager zetten (of liefst uit natuurlijk!). Zo dragen we allemaal weer een steentje bij aan het milieu: een coole actie tegen de opwarming van de aarde, zo heet het. Op het stadhuisplein in Leiden zal de actie nog extra luister bijgezet worden met een flashmob om 9.30 uur. Er doen iets van honderd basisscholen aan mee, maar voor zover ik heb begrepen is iedereen uitgenodigd om zich bij dit initiatief aan te sluiten. Kunstenares Simone van Olst organiseerde tevens een wildbrei-actie voor deze gelegenheid, waarbij flink wat bomen, maar ook trapleuningen e.d. een warme trui kregen. Op haar blog kun je nog wat mooie plaatjes zien van de wildbrei-actie. 

Ik vind het best een beetje jammer dat ik niet in de gelegenheid ben om even te gaan kijken bij het ingepakte stadhuisplein. Gelukkig verschenen er de afgelopen week aardig wat foto's van op Twitter. Fijn om op die manier te zien hoeveel creativiteit we om ons heen hebben!

Kijk mee met de andere DWZI'ers bij Merula

Schipper, mag ik overvaren?

Op onze salontafel in de winterzon ligt sinds kort dit mooie boek. Soms moet je jezelf even schandalig verwennen en zulk mooi leesvoer aanschaffen. 
Beer is altijd erg goed in mij aanmoedigen bij dit soort daden en dat is maar goed ook (ik ben daar eigenlijk vrij calvinistisch in). Het rijk geïllustreerde 'Schipper, mag ik overvaren?' van Juul van der Stok zag ik onlangs voorbijkomen op het blog van Hoepzika. Het blijkt inderdaad een heerlijk boek en staat vol met uitleg over de jaarfeesten: heel praktische uitleg over hoe je de feesten kunt vormgeven en bijvoorbeeld watvoor knutsels of lekkernijen je in de bewuste feesttijd kunt maken, maar ook van alles over de achtergrond en oorsprong van de feesten. Een aanrader!

Sneeuw en slippers

Terwijl Beers studeerkamer dit uitzicht bood en hij kort daarna eropuit trok om nog meer mooie sneeuwfoto's te gaan maken, probeerde ik nog wat meer werk te maken van die grote schoonmaak van Maria Lichtmis. 

Ik vind sneeuw erg mooi om naar te kijken en heb dan ook genoten van de foto's die Beer gemaakt heeft, maar als het niet nodig is, begeef ik me er liever niet in. Nadat ik vrijdagavond van half zes tot pak 'm beet tien uur 's avonds bezig was geweest om thuis te komen met de trein had ik m'n portie sneeuw wel weer gehad. Het is een prachtig gezicht en ik kan ook erg genieten van de aanblik van in de sneeuw spelende en schaatsende kinderen, maar je moet niet ergens heen willen met dit weer.

Een extra reden dus om vast te houden aan die 'grote schoonmaak'. Erg rigoureus werd het overigens niet, maar wel vond ik dingen terug, zoals twee paar slippers. Mijn bloemenslippers heb ik gewoon gekocht omdat ik ze mooi vond, maar mijn blauwe slippers hebben een verhaal. Ik kocht ze speciaal voor onder de douche in het studentenhuis van Beer, voor als ik bij hem bleef slapen. Bij de aanblik van de slippers dacht ik terug aan hoe spannend dat was om bij hem te gaan logeren, hoe we geen moment van elkaars zijde weken en aan de nachtelijke gesprekken die we hadden. Hoewel we wezenlijk niet zijn veranderd, maakt samenwonen je relatie toch anders. Het heeft veel voordelen, maar het was toch heel leuk om éven terug te denken aan die bijzondere tijd waarin we zo naar elkaar verlangden als we elkaar een paar dagen niet zagen. Toch ben ik blij dat ik Beer nu geen dag meer hoef te missen!

Deze week zag ik... baby's

Deze week zag ik relatief veel baby's, onder andere één bij een kraamvisite. Voor het nieuwgeboren kindje maakte ik weer een knuffelpopje. Een paarse dit keer, want ik wist dat de moeder ook het één en ander aan paarse spulletjes voor het kleintje had gemaakt (onder andere een gehaakte kat, waar mijn popje meteen vriendschap mee sloot).

Zo'n klein kindje is echt superschattig. En als ze groter worden natuurlijk ook: dan gaan ze leren lopen, spelen ze met zoveel fantasie en gaan ze grappige dingen zeggen en... u begrijpt, ik voel mij als een verjaardagstaart die nodig aangesneden moet worden (dat komt niet speciaal door al die baby's hoor, heeft vooral ook met allerlei andere dingen te maken). En die passage uit 'Elementaire Deeltjes' van Michel Houellebecq speelt weer door mijn hoofd:

"Onze ellende bereikt zijn hoogtepunt pas wanneer we de praktische mogelijkheid van het geluk in een niet al te verre toekomst zien blinken."

Ach... laat ik niet zo pathetisch doen. Zo ellendig is het allemaal niet.

Kijk mee met de andere DWZI'ers bij Merula



Maria Lichtmis

Vandaag is het Maria Lichtmis: het einde van de donkere tijd. Hoewel het nu natuurlijk hartstikke koud is buiten, merk je al dat de dagen weer langer worden. Het is een soort nieuw begin, dat vaak gepaard gaat met een grote schoonmaak. Hier in huis is die nog niet écht op gang gekomen, al heb ik wel een beetje opgeruimd en gaat bijvoorbeeld de slinger met kerstkaarten weg, die de hele maand januari nog in onze woonkamer heeft gehangen. Ondanks de kou was het toch een erg zonnige dag vandaag. De zon scheen fel en warm in onze huiskamer. Dat was zo fijn dat ik helemaal een feestelijk gevoel kreeg.

Ook is het een symbolisch gebruik om op die dag alle kaarsresten die je in de afgelopen tijd hebt verzameld, om te smelten en er drijfkaarsjes van te maken. Op die manier laat je - weliswaar in een schaal met water - het licht uit de donkere dagen wegdrijven, dat heb je immers niet meer nodig nu de dagen lengen. Met name in Noord-Europa schijnt men met Maria Lichtmis pannenkoeken te eten. Waarom ze dat precies doen, weet ik eigenlijk niet. Maar omdat ik beter ben in pannenkoeken bakken dan in kaarsresten omsmelten en Maria Lichtmis graag luister bij wilde zetten, aten Beer en ik vanavond pannenkoeken.

Liefs van Beer - My home is my castle

Na een avond heerlijk samen op de bank een ridderfilm te hebben gekeken, stap ik onze slaapkamer in. Eigenlijk moeten we die even 'voorverwarmen' voordat we gaan slapen, maar dat vergeten we bijna altijd. Nu het buiten vriest is het er dan ook extra koud 's avonds.

Ik laat me echter niet kisten en blijf in de romantische sfeer van de film. "Eigenlijk net een kasteel, hè?" zeg ik tegen Beer. "In kastelen is het ook altijd zo koud." Beer heeft blijkbaar geen enkele behoefte om in romantische sferen te blijven en zegt: "Toch ben ik blij dat onze slaapkamer niet in een kasteel is. In die oude kastelen stinkt het altijd zo. Wij hebben gelukkig betere ventilatie!"