Home sweet home #2

Het is weer maandag en dus neem ik jullie weer mee naar iets opvallends, grappigs of moois in ons huis. 

 

Als je langs de brievenbussen bent gelopen en bij ons aanbelt, doen we open via deze 'telefoon'. Als mijn moeder op bezoek komt, hangt ze er altijd haar schoudertas overheen. Eerst hadden we nog geen kapstok en was het tijdens het klussen ook niet zo'n gek idee met alle natte verf en behangplaksel enzo. Inmiddels wordt er echter nauwelijks meer geklust, hebben we meubels en kan ze 'm overal neerzetten, maar kiest ze nog altijd consequent dat ene plekje uit voor haar tas als ze langskomt. Wij vinden dat erg grappig. Is het een bewijs dat ze zich helemaal thuis voelt bij ons? Of juist niet?

Home Sweet Home is een initiatief van Barbaramama. Klik hier voor de andere deelnemers.

En dan nog iets...

'En dan nog iets...' stond er in de onderwerpsregel van het mailtje van mijn schoonmoeder. Ik keek in de prullenbak van mijn mailbox of ik misschien een mailtje gewist had, dat hieraan voorafging. Daarna nog even terugbladeren in mijn inbox... waar was dit een vervolg op? 

Toen ik uiteindelijk het berichtje maar daadwerkelijk openklikte, zag ik dat het ging om het nieuwe boekje van Paulien Cornelisse, dat de titel 'En dan nog iets' draagt. Haar vorige boekje, 'Taal is zeg maar echt mijn ding',  vond ik supergrappig en ook haar cabaretvoorstelling die ik recenseerde voor TheaterCentraal.nl (helaas niet meer in de lucht), vond ik erg vermakelijk. 

Mijn schoonmoeder wist dat en vroeg daarom in haar mail of ik dat boekje graag wilde hebben. "Niet zelf kopen, hoor!" zei ze in haar mail. "Als je wilt, krijg je dat van ons." Ik wist nog niet eens van het hele bestaan van het boek, maar vond dit natuurlijk een superlieve actie en was meteen nieuwsgierig. Een paar dagen later viel het boekje bij ons op de mat... en het is minstens zo leuk als het vorige. Pauliens taal-observaties en komische gedachten hierover stemmen me regelmatig tot hardop gegniffel.

Deze week zag ik... het Strijkijzer

Mijn oppaskindje is afgestudeerd. Zoals ik al eens eerder heb verteld, heb ik nog altijd goed contact met mijn vroegere oppaskinderen. En dus ging ik op bezoek bij mijn voormalige 'kleine buurmeisje', net terug van haar afstudeerstage in Zuid-Afrika. Onlangs heeft ze haar intrek genomen in een compact appartementje in het Haagse 'Strijkijzer', zoals het enorme zwarte flatgebouw ook wel wordt genoemd. Een bezoek aan haar multiculturele wijkje kon natuurlijk niet voorbijgaan zonder een bezoek aan de Marokkaanse bakker, waar ik heerlijke koekjes met dadels, kokos en walnoten scoorde. Overigens echt een supervriendelijke verkoopster daar, die me uitgebreid uitleg gaf over het ruime assortiment aan Marokkaanse lekkernijen. Ook nog even snel het Haagse Chinatown ingewandeld, toch altijd een karakteristiek sfeertje.

Ik had graag wat fotootjes gemaakt van het uitzicht, maar helaas was het daarvoor te mistig. Toch hierbij een kleine foto-impressie van ons knusse middagje.

 

Kijk mee met de andere DWZI'ers bij Merula

Stoffenpalet

Afgelopen weekend naaide ik het hartje met het zelfmaakpakketje van Atelier Pippilotta dat de goede Sint mij bracht. Van tevoren dacht ik dat het wel moeilijk zou zijn, maar toch ook leuk en dus wilde ik het graag proberen. Het bleek precies van de juiste moeilijkheidsgraad: netjes naaien kan ik wel, zeker als het maar een klein stukje is (het bleek een heel klein figuurtje te moeten worden). Aan de andere kant is er ook juist veel concentratie nodig voor gepriegel op de centimeter, bijvoorbeeld bij het in de juiste vorm knippen van de stof. Ik vroeg Beer om hulp bij het uitmeten en hoewel hij zoiets had van 'wat weet ik nou van naaien', kwamen we er samen uit. 

Ik vind zelf dat het hartje heel mooi is geworden en raakte enthousiast om ook zelf figuurtjes van vilt en/of tricot te verzinnen en te maken. Daarom heb ik vandaag weer wat lapjes gekleurd vilt aan mijn 'naai-uitrusting' toegevoegd. Het begint langzaam op een soort regenboog te lijken, net als wanneer je een nieuwe doos verf of kleurpotloden hebt. Laat de inspiratie maar komen!

Home sweet home #1

Al een tijdje verlekker ik me aan de inkijkjes in het interieur van andere blogsters in de rubriek Home Sweet Home, een initiatief van Barbaramama. Ondanks dat we - na ruim een jaar dus hè - nog steeds niet helemaal zijn waar we wezen willen in ons nieuwe huis, durf ik nu ook wel met deze leuke rubriek mee te doen. Ik voer de spanning nog even op en begin buiten bij de brievenbussen.

Ook zo'n anonieme brievenbus als deze kun je toch persoonlijk maken. Toen we nog niet zo lang in ons huis woonden, kwamen er vrienden op bezoek die ons huisnummer vergeten waren. Ze gokten dat we wel zouden wonen op één van de huisnummers met een NEE-NEE-sticker, want wij zijn vrij duurzaam en milieubewust enzo. Maar... zoals je op de foto ziet (toen ik hem maakte hadden we onze sticker er nog niet eens opgeplakt), zijn dat er meer in onze flat. Toen we kozen voor onze huidige groene energieleverancier, kregen we een setje stickers, waar ook zo'n NEE-NEE-sticker bij zat. Wel zo handig, want we wilden er toch al één hebben. Maar hij ziet er dus anders uit dan de meesten. Voor onze vrienden was dat een goede aanduiding om te achterhalen waar wij wonen: "Toen ik een NEE-NEE-sticker van een milieu-organisatie zag, wist ik zeker dat dàt jullie brievenbus moest zijn", vertelde vriendin F. toen ze eenmaal bij ons binnen stond.

Linzen, gierst en pastinaak

Het zou een eigentijdse versie van dit nummer van drs. P. kunnen zijn, maar het is slechts een blogje over wat zich zoal in onze keuken afspeelde de afgelopen week. Omdat er vrienden kwamen eten (die zelf heel goed kunnen koken), dook ik weer eens in mijn kookboeken, op zoek naar een origineel recept. En passant zag ik ook verschillende recepten met pastinaak. Nu is het altijd een dilemma als er mensen komen eten: hoe experimenteel wil je het maken? Enerzijds is de verleiding groot om een succesnummer te maken dat zeker lukt, maar anderzijds wil je mensen toch niet elke keer hetzelfde voorzetten en is het leuk om er toch een beetje werk van te maken. De clou is natuurlijk om het bijzondere gerecht dat je voor ogen hebt al eens eerder te maken op een doordeweekse dag, maar dan is het op een speciale dag niet zo bijzonder meer.

Voor de vrienden in kwestie werden het dus niet de pastinaken, maar een kruidige kikkererwtencurry. Leuk hoor, ik was echt nieuwsgierig naar die dingen, maar ik had ze nog nooit gegeten. Straks bleken ze heel vies... Onze supermarkt bleek ze wel in het assortiment te hebben en omdat ik net gezien had dat ik daar dus veel recepten voor had, nam ik ze toch mee. Dat kwam goed uit toen de Toneelman verderop in de week bij ons kwam eten. Bij hem eten we altijd spannende dingen, zoals gierst, linzen en tofu en ik had zelf juist ook een zak gierst gekocht om daar eens mee te experimenteren. 

Ik wist niet zo goed wat ik zou koken toen de Toneelman kwam. Toch maar weer pasta met de garantie dat het lekker is? Of zo'n pastinaakreceptje proberen? Al filosoferend nam hij het roer over en ging met de gierst, pastinaak en nog wat groenten aan de slag in onze keuken. Met wat meel, boter en kruiden maakte hij er nog een smakelijk sausje bij. "Doe maar of je thuis bent," zei ik toen hij mijn kruidencollectie en koelkast wilde inspecteren. "Hè, nou ben ik echt op bezoek!" was zijn reactie bij het zien van schijnbaar (deels) allerlei andere kruiden dan hij zelf in huis heeft. Aan tafel spraken we verder over vergeten groenten (hoe kan het toch dat zoiets lekkers als pastinaak gewoon vergeten is?), verschillende soorten linzen en wat al niet. Dus schafte ik dit weekend ook maar eens een zak rode linzen aan. De linzensoep die ik er vanavond van maakte, heeft echter nog wat verfijning nodig.

Liefs van Beer - Vertraagde romantiek

Dinsdag was het Valentijnsdag: altijd een beetje paradoxaal voor ons. Beer is een echte romanticus, dus ik verwacht dan stiekum een beetje door hem verrast te worden. Aan de andere kant vinden wij Valentijnsdag een commercieel circus en is eigenlijk elke dag een mooie dag om je geliefde te verrassen. Bovendien, is Valentijnsdag niet de dag van de stille liefde? In dat geval hoeven we er al helemaal niets mee, aangezien onze liefde al jarenlang niet stil meer is. Het is voor mij dus altijd een beetje moeilijk in te schatten of ik Beer op die dag moet verrassen of dat hij mogelijk een plannetje voor die dag heeft. 

Beer was uiteindelijk afgelopen dinsdag niet lekker en lag de hele dag in bed. Geen romantische Valentijn dit jaar, dacht ik. Ik legde me er direct bij neer, want wij vinden het immers een commercieel circus. 

Van het weekend werd ik echter alsnog verrast met deze grote bos bloemen, totaal onverwacht! "Eigenlijk is dit een beter moment," zei Beer. "Want nu ben je het hele weekend thuis om ernaar te kijken."